5. jun, 2018

Twee jaar en 7 dagen zonder Sunshine

Jeetje wat waren de heren vervelend vannacht! Echt niet normaal, zo gingen ze tekeer. Elkaar achterna, rennen en vliegen. In de vroege, zeer vroege ochtend ging Rainbow weer voetballen met een glazen kommetje. Dat is in die stilte dan echt een hels kabaal. En ze hebben Aurora weer gepakt. Ik hoorde haar gillen. Maar dacht ik hard Skylar te moeten roepen, zag ik dat het Moonlight was. Nou ja! Uiteindelijk ben ik weer in slaap gevallen maar ja, toen was het al te laat. Ik zit nu met dikke oogjes en een zwaar hoofd. De lummels! Ik heb mijn nachtrust juist zo hard nodig! De glazen voetbal kan ik ook nergens meer vinden nu.

Als ik had gedacht dat ik het weekend toch wel aardig had uitgerust dan zat ik er blijkbaar naast. Ik voelde me echt helemaal niet goed op de zaak gisteren. Als je thuis rond hangt dan merk je het niet maar als je weg moet en bent dan merk je het direct. Ik vond het geen fijne start van de week in elk geval. Wel was het fijn om bij PZ te horen dat diegene die de brief gestuurd had een foutje had gemaakt. Niet dat ik dat niet had opgemerkt natuurlijk maar het was de vraag voor mij of ze dit niet volledig door had gewerkt. Maar de op de 31e verstuurde brief had een afspraak voor de zesde moeten staan. Dat klopte meer met alles. Gewoon stom dat ik me daar zo druk over maak maar ja, dat ben ik.

Eenmaal thuis ben ik direct de bank op gegaan. Vrijwel direct ben ik in slaap gevallen en een uurtje of 2,5 later kwam ik weer bij mijn positieven. Net op tijd om een nachtvlindertje tegen het raam te zien vliegen. Binnen dan wel. Acht beestje, zeg ik nog, ik ga even een glas pakken om je naar buiten te zetten. Ik had deze zin nog niet helemaal uit mijn mond of er zoefde een kat langs me heen, Rainbow in dit geval, die met een sprong van een meter of anderhalf zo op het beestje dook en hem in zijn bek had. Zo dan, dat was even een snelle actie. Sorry vlindertje, hier kan ik ook niks aan doen. Rainbow zat met het beestje in zijn bek, ik zag zijn vleugeltjes fladderen uit zijn ene mondhoek.

Ah, arm diertje. Het is alleen wel zoals het gaat in de natuur. Wat niet kon wegnemen dat ik het een beetje zielig vond voor het vlindertje. Rainbow wilde zijn prooi even neerleggen en die gelegenheid liet het vlindertje niet liggen. Dat vloog weer weg en door Rainbow's sprongen tegen het raam en later op de vloer en onder het mandje, werd ook de belangstelling van Skylar gewekt. Na veel gedoe en met net geen schade van omvallende planten en dat soort dingen, had Rainbow het beestje weer te pakken. Alleen nu wilde Skylar ook meedoen. Nou daar was Rainbow niet van gediend! Wegwezen Skylar! Grommend en grauwend, wel met zijn kaken stevig op elkaar om het vlindertje gevouwen, gaf hij te kennen dat hij toch echt wel de jager is die het gevangen had.

Hij rende er grommend mee weg. Heel fijn want ik vind het nooit zo smakelijk om ze op grote vliegers te zien of te horen kauwen. Wat een furie was hij even zeg. Hij is blijkbaar over zijn hap angst heen. Hij heeft de smaak wel te pakken. Even later kwam hij weer tevoorschijn en ging heel trots voor het raam liggen. Op het plekje waar hij de vlinder gevangen had. Helemaal als een grote sfinx lag hij daar. Ik moest er om lachen. Rainbow was echt trots op zichzelf. Ik natuurlijk ook met een beetje medelijden voor het arme beest wat nu hoger in de evolutie is gekomen. Dat is ook niet verkeerd toch? Zo ben je dan toch sneller wakker dan je zelf gedacht had. Dit alles was echt in een flits gebeurd. Nooit een saaie dag als je katten hebt. Dat is ook weer zo'n voordeel.

Ik zit me toch af te vragen of ik niet met de doosjes van de lampjes naar de Lidl moet gaan. Als ik daar personeel was zou ik ook niet weten wat ik ervan moest denken. Ja, doosje is leeg, ligt het lampje dan niet bij u thuis? Kijk het zijn geen vreselijke dure dingen natuurlijk. Het gaat mij eigenlijk meer om het principe. Nou ja, ik kan het proberen en dan gelijk kijken of ze nog zo'n doos vol serviesgoed binnen hebben gekregen. Ik weet alleen niet of ik vandaag de deur wel uit wil. Ik was gisteren zo erg moe, en woensdag moet ik een uur vroeger ook nog voor die afspraak met de bedrijfsarts. Wat een vreselijk dilemma. Ja, ik overdrijf soms een klein beetje voor de lol. Ik kijk het nog wel even aan. Als ik 's avonds naar de schattige lichtjes kijk, mis ik toch die ene in waar nu een donker gat zit.

Wie weet krijg ik straks opeens zin om dat te gaan doen. Ik ga een snelle stofzuig sessie inlassen ook. Geen zin om het heel erg goed te doen. Gewoon even de haartjes van de vloer. Dat is weer eens wat anders dan de voetjes. Ondertussen heb ik een aantal flessen, glazen en karaffen klaar staan om beschilderd te worden maar daar moet ik echt even voor gaan zitten. Als ik leuke glazen zie of een glazen karaf, dan neem ik die mee. Ik heb nu al een dag of drie niet geschilderd omdat ik er geen puf voor heb. Dat neemt niet weg dat ik er wel zin in heb. Mijn handen branden echt om dat te gaan doen. Ik zal alleen even moeten wachten tot de puf er ook is. Idioot is dat eigenlijk zeg. Ik ben alleen zo moe de laatste paar dagen, niet te doen. Daarom probeer ik maar zoveel mogelijk te rusten.

Ik heb geen zin in straf van mijn lijf. Toen ik gisterochtend wakker werd, had ik ook krampen dus ik wil alleen maar erger voorkomen. Ik heb het vage vermoeden dat de drukte van al die afspraken vorige week toch harder aan zijn gekomen dan dat ik zelf had ingeschat. Ik sprak gisteren met iemand die ook net aan het re-integreren is en die is net zo verbaasd over haar eigen onkunde als ik dat heb met het mijne. Blij om dat te horen hoor, je gaat best aan jezelf twijfelen. Ook al zeggen anderen, die het zelf niet hebben meegemaakt, joh dat is normaal, dan heb je zoiets van, oh ja joh. Maar iemand die er ook middenin zit, die kan het in elk geval ook echt weten. En dan kan je elkaar een beetje een hart onder de riem steken.

Toen ik nog eens keek naar die ene foto van Moonlight voor het raam, die ik hier een paar dagen geleden had geplaatst, werd ik opeens gegrepen door hoe hoog die boom nu is. Toen ik hier kwam wonen kwam die een stuk onder mijn raam. Ik had zo vrij zicht op de hele straat die naar het Marconiplein loopt. Nu niet meer. Ik zie geen fluit meer in de zomer, als hij volop in de bladeren zit. In de winter kan ik nog een klein beetje door de kale takken gluren maar echt alles zien dat kan niet meer. Ook bizar eigenlijk, hoe hard dat groeit. Alleen zie je dat pas als je terug kijkt. Zo gaat het met alles wel. Als je terugkijkt dan kan je pas echt goed zien. Daar heb je geen bril voor nodig. Ik ben nu al benieuwd naar wat ik zie, als ik straks op deze tijd terugblik. Wie weet hoe ik het dan kan zien. Vast veel duidelijker.