6. jun, 2018

Twee jaar en 8 dagen zonder Sunshine

Gisteren heb ik het shetlandpony hok boven opgezet voor de cits. Hebben ze lekker een huisje voor zichzelf en als ik zou gaan verhuizen, dan zijn ze er lekker aan gewend en kan ik het daar ook neerzetten als iets vertrouwds. Dat is wel zo'n beetje alles wat ik gedaan heb. Ik ben een pakketje op gaan halen en wilde boodschappen doen gelijk maar ik ben weer terug gegaan. Ik werd niet lekker. Ik heb geloof ik niet zo'n goede week. Ik voel me gewoon heel moe en als ik al iets doe dan put het me gelijk uit. Als dat nog is van vorige week dan heb ik de impact van al die afspraken reuze onderschat. Of ik heb iets onder de leden, dat zou ook nog kunnen. Wat het ook is, ik voel me doodmoe. Het zal wel weer over gaan.

Vandaag moet ik naar de bedrijfsarts dus moet ik ook nog eens een uur vroeger weg. Ik hoop dat ik het gewoon red tot één uur. Ik ga daar zeker wel mijn best voor doen. Ik laat me alleen leiden door hoe ik me voel. Dat lijkt me het beste. Normaal al maar nu helemaal. Ik zit niet echt te wachten op een terugval. Dat wil ik koste wat het kost voorkomen en ik hoop het zo toch een beetje te kunnen sturen. Ik heb al dagen niet geschilderd terwijl ik daar heel erg zin in heb. Vervelend hoor als je zoveel in je hoofd hebt en de spullen staan recht voor je neus. Vandaag ben ik ook zuchtend naar de bank gelopen. Ik heb al aardig geleerd om niet over mijn grenzen te stappen. Thuis is dat alleen net even makkelijker dan ergens anders.

Moonlight vindt het heerlijk als ik 's middags op de bank lig. Hij komt dan heerlijk naast me en geniet daar zichtbaar van. Hij gaat dan trappen in het plaid en een soort van zoeken met zijn neus, als om te sabbelen. Rainbow lag daarnaar te kijken en hij ging Moonlight een soort van nadoen. Oh wat heb ik daar om gelachen. Hij wist blijkbaar niet goed wat Moon nou met zijn bekkie deed. Met een schuin koppie lag hij dit te observeren. Hij kwam er niet helemaal uit. Het trappen ging hij nadoen maar in plaats van subtiel te 'zogen' hapte hij flink in het plaid. Even bijten en dan weer een nieuw stuk, aangezien hij zijn grote broer ook zag verschuiven elke keer. Ik kon niet meer. Hij was hem echt na aan het doen.

Helaas, gsm lag op het bureau. Die heb ik later toch maar even gepakt. Toen ik eindelijk een beetje lag te suffen kwam de diva ook eens naar beneden. Zij ging natuurlijk bovenop me liggen en dat gaat altijd redelijk goed. Tenzij ze haar nageltjes gebruikt, daar ben ik wat minder blij mee. Na een tijdje ging Moonlight weg en kwam Rainbow weer terug. Toen Aurora aan hem wilde snuffelen, sloeg hij een pootje uit. Maar ze bleven wel allebei liggen. Gekke beestjes zijn het toch. Ik heb er met mijn arm in de lucht een foto van genomen, dat de witte diva mij als kussen gebruikt. Die gaat nog eens raar opkijken als al die kilo's eraf zijn.

Ik mag dan wel zorgen dat ik dikke kleding aantrek, anders raak ik zwaar gewond van die scheermesjes die zij als nagels heeft. Van de week werd ik wakker met haar heerlijk in mijn ene arm. Alleen dan weet ik het al, voorzichtig doen met opstaan. Ik moet haar heel subtiel van mijn arm af halen. Ze heeft namelijk de neiging om dan een hap in mijn arm te doen. Zij ligt lekker dus ik moet dan ook echt wel precies zo blijven liggen. Zelfs een beetje beter gaan liggen vindt ze dan reuze irritant. Ja zeg diva, dat gaat me toch echt te ver. Ik kijk haar aan en zeg 'niet bijten hoor' voordat ik haar een zacht zetje geef. Ze weet precies wat ik dan bedoel en dan smekt ze een beetje. Ja, pas op hoor, ik kan moeilijk zo de hele dag blijven liggen. Als het aan haar lag echt wel. Helaas heeft ze pech, ik kan soms toch echt mijn eigen zin doen. Al lig ik ook wel eens in de kramp omdat ik vind dat ze zo lekker liggen.

Kim is ook ziek, erg last van haar keel. Ik moest wel lachen omdat ze zei dat ze graag een bankbedje wilde. Dan is ze echt wel beroerd. Vroeger toen ze nog klein was, niet dat ze nu zo groot is maar qua leeftijd dan, maakte ik altijd een bedje op de bank voor haar als ze ziek was. Dan mocht ze de hele dag films kijken, als ze tenminste niet sliep of zo. Ze werd op haar wenken bediend, kopje thee, wat lekkers. Al naar gelang hoe ziek ze was natuurlijk en wat ze kon hebben. Dat vond ze altijd helemaal geweldig, hoe ziek ze ook was. Ze zegt het nu ook nog vaak genoeg, mam ik wil een bankbedje. Ah, lief hè. Zulke dingen maken blijkbaar toch een flinke indruk. Nu moet ze zelf haar bankbedje in orde maken en als ze wat wil dan moet ze dat zelf pakken. Al mag ze hier zo op de bank hoor, dat vind ik helemaal niet erg.

Toen ik de foto's maakte van mijn balkonnetje in de schemer, die nu vrij laat valt, zat er weer een rare foto tussen. Het lijkt wel of er diertjes op staan die ik niet ken en die ook zeker niet in dit huis wonen. Als ik filmpjes maak, dan vliegen de bollen licht je om je oren. Soms zie je ze later ook op het filmpje en soms ook niet. Met foto's zie je het niet zo vaak. Ik zie het wel door de camera heen maar niet op de foto. Alleen bij deze dacht ik, hee wat is dat nou? Links van de olifant hoort gewoon gras te zijn, net als rechts ervan. Alleen lijkt er daar iets te zitten. Nou ja, het kan makkelijk.

Wist je dat er op deze aarde meer astrale mensen lopen dan er levende mensen lopen? Niet dat die astrale mensen en dieren niet leven maar ik weet anders even zo goed niet hoe ik dat aan moet duiden qua verschil ander. Als je eventjes een blik mocht werpen op hoe het er dan uit ziet, dan schrik je je denk ik wel een ongeluk. Voor de meeste mensen is het heel fijn om dat niet te moeten zien. We hebben wat angsthazen op deze wereld hoor. Eerlijk gezegd heb ik geen angsten voor dat soort dingen. Ook niet om een ziekte te krijgen of de dood of wat dan ook. Ik heb maar ene angst, die voor achtbanen. Ik ben altijd de vrouw bij de tasjes en daar ben ik heel tevreden mee.

Toch is dat wel jammer want ik heb een geweldige grap die ik nu niet uit kan halen. Als ik erin zou durven dan zou ik een handje schroeven van thuis meenemen. Als we dan halverwege zo'n klim waren, waarna je naar je dood toe zoeft met een rotgang, dan zou ik de persoon voor me op zijn rug tikken, de schroeven in mijn hand laten zien en zeggen; 'hee, deze vielen net van jouw karretje'. En dan kijken hoe hard hij zou gaan gillen op de weg naar beneden. Oh wat jammer nou toch dat ik voor geen goud in een achtbaan zal stappen. Ik zou het er bijna voor proberen maar ik doe het toch maar niet. Nu snel aankleden en zorgen dat ik op tijd bij de bedrijfsarts ben. Het wordt een tropische dag vandaag hoor ik net. Hopelijk blijf ik lekker koel!