7. jun, 2018

Twee jaar en 9 dagen zonder Sunshine

Toen ik gisteren wakker werd, lagen er 2 katten bij me. Van de ene wist ik dat het Aurora was dus wie zou die andere zijn. Dat kan eigenlijk alleen maar Moonlight of Rainbow zijn. Tot mijn grote verbazing lag Skylar op mijn voeten, vlak bij haar. Kan je nagaan hoe bijzonder ik dat vond dat ik met mijn slaperige hoofd gelijk mijn gsm pakte. Ik vond het namelijk zo ontzettend grappig hoe hij haar consequent lag te negeren. Af en toe vonden ze elkaars blik en dan hoorde ik zijn prrrr en haar hoge mieuw. Daarna keken ze dan snel de andere kant weer op. Toen mijn blik omhoog ging, ik lag op de bank door de 45 graden Celsius in mijn slaapkamer, en zag daar Rainbow zitten kijken of ik nou eindelijk eten zou gaan pakken.

Vooral Skylar is daar als de kippen bij altijd. Daarom was ik ook zo verbaasd toen hij net boven in het mandje van de krabpaal bleef liggen. Ik ben een paar keer gaan kijken en heb hem geknuffeld. Ook op mijn roepen wilde hij er niet uit komen. Toen hij echt helemaal niet in beweging kwam nadat de andere drie al bijna hun bakje leeg hadden, heb ik hem het bakje maar even onder zijn neus geduwd. Nou, dat vond hij helemaal geweldig en al liggend begon hij te eten. Nou ja zeg, wilde jij ontbijt op bed? Hij bleef er gewoon bij liggen ook nog? Wat is er ventje? Even later kwam hij dan toch maar zijn mandje uit en zag ik dat hij op het balkon ging liggen slapen. Weer even later kwam hij toch ook maar zelf wat eten. De vier bakjes zijn nu allemaal leeg. Rare gozer, die Skylar.

Gisteren bij de bedrijfsarts geweest en uitgelegd dat zijn schema gewoon nooit zou lukken. Dat ik nu, na twee uur, echt al de rest van de dag bij moet komen. Hij was wel blij dat het nu redelijk ging en dat ik zelf mag aangeven of ik meer aan kan. Zo de komende weken dan ook maar door gaan en over een week of vier weer bij hem langs. Ik ben blij met deze medewerking van alle kanten. Als ik, omdat mensen dat eisen, over mijn grenzen moet gaan, dan krijg ik weer zo'n terugval. En dat wil ik echt niet meer, of in elk geval dat proberen zo veel mogelijk te voorkomen. Als dat gebeurt dan denkt daar ieder het zijn weer over maar dat raakt me niet. Wat me wel raakt is dat ik dan met die pijnen zit en geloof me, dat wil je echt niet. Dus ja, ik ben blij met hoe het nu gaat. Zo kom ik vanzelf weer stappen vooruit!

Mijn deurbel is gistermiddag ook weer gemaakt. De man demonstreerde het enthousiast, de cits vlogen er allemaal door naar boven. Deze kan ik echt niet meer missen hoor! Wat een herrie opeens na die korte tikken die ik eerst kon horen! Ik blij en de bezorgers ook, denk ik zo. Ik heb de monteur niet eens gezien, alles via de intercom. Het was het knopje dat stuk was, maar ja, wat ik al zei, als je alleen woont en drie hoog is dat moeilijk te controleren. Gelukkig kan ik er voor nu even vanuit gaan dat hij het gewoon weer doet. Ik ben benieuwd hoe dat voortaan zal gaan met mijn pakketten.

Als om dat te demonstreren belde wat later de post aan. Pakketje voor u! Ik heb bij Ali aardig wat dingetjes besteld, vooral penselen en dat soort dingen. Maar die kunnen allemaal de bus wel in. Ik liep halverwege en kreeg twee pakketjes. De ene was een groter pakketje, bij Ali vandaan en de ander was een klein doosje. Hee, niet uit China zag ik direct. Wat zou dat dan kunnen zijn? Snel naar binnen en een schaar gepakt en kijken wat het is. Zeker als ik het niet weet, is dat leuk. Het grotere pakje was een shake beker. Omdat ik nu shakes neem vaak, is dat geen overbodige luxe. Daar kan wel een liter in zag ik, flinke beker dus. Het andere duurde wat langer voor ik het open had.

Er zat een kaartje in en een klein doosje. Wat kan dat nou toch zijn? Ik pakte eerst het doosje natuurlijk. Toen ik zag wat daar in zat, werd ik heel emotioneel. Het is een hangertje met de afbeelding van Sunshine erop! Echt prachtig gedaan. Achterop staat er in gegraveerd '4ever my Sunshine'. De tranen liepen over mijn gezicht, zo mooi vond ik het en zo blij was ik ermee. Een cadeautje van mijn soulsister Karina. Die weet me wel vaker aan het huilen te krijgen door wat ze me allemaal geeft. Ook het liefs wat er allemaal op het kaartje stond was reden voor waterlanders. Natuurlijk heb ik haar bedankt maar eigenlijk zijn daar geen woorden voor. Ik heb het kettinkje gelijk omgedaan. Zo heb ik toch altijd mijn Sunshine bij me. Zo ontzettend lief van haar om me zoiets moois te geven!

Die zal ik heel vaak dragen, dat weet ik wel zeker. Als ik ernaar kijk dan denk ik zowel aan Sunshine als aan haar. Ik ben er zo blij mee. Hoe ze zulke dingen altijd lijkt te weten, ik heb geen idee. Ik weet dat ik ooit zoiets eens heb gezien online, toen dacht ik nog, zoiets moet ik eigenlijk laten maken van een mooie foto van Sunshine. Maar op de een of andere manier ben ik dat toen weer kwijtgeraakt en was het ook weer uit mijn gedachten verdwenen. Daar ben ik nog te warrig voor.

En dan krijg je opeens precies dat en ook nog met de afbeelding van de foto die ik er zelf voor zou hebben uitgezocht. Dat is toch ook wel heel bijzonder. Hoe doet ze dat toch? Jammer dat ze zo heel ver weg woont, als bijna al mijn echte vrienden, anders had ik haar echt een knuffel komen geven. Maar die houdt ze nog tegoed. Vandaag doe ik zo min mogelijk. Volgens mij wordt het weer erg warm en ik ben gewoon moe. Het enige dat ik ga doen is naar Stefan vanmiddag. In het zuiden van het land komt er veel regen maar hier wordt het tropisch.