8. jun, 2018

Twee jaar en 10 dagen zonder Sunshine

Wat een lauwe dag gisteren zeg. Dan bedoel ik niet de temperatuur want het was best heet. In huis gelukkig niet zo maar dat het echt heet was, merkte ik pas toen ik buiten kwam. Ik moest naar Stefan. Normaal sta ik altijd voor de brug als ik naar hem toe ga, alsof ik daar een abonnement op heb of zo. Dit keer kon ik gelukkig zo doorrijden. Altijd fijn om even met hem te praten en hij vindt dat ik goed bezig ben. Ik zou pas erg goed bezig zijn als ik het ook echt kan accepteren dat het herstel nou eenmaal zo langzaam gaat. Ja, dat is even een punt en die is niet makkelijk. Wel complimenten gehad dat ik nu af en toe ook nee zeg en in elk geval voel dat ik bij een grens kom. Zoals vorige vrijdag thuis blijven in plaats van toch te gaan en zoals dinsdag gewoon na het pakje ophalen naar huis gaan.

Een paar maanden geleden zou ik mezelf toch hebben gedwongen die paar boodschapjes te gaan halen en dat zou dan ook weer gevolgen hebben. Nu lijk ik er meer en vaker op te letten. Nog niet vaak genoeg maar ook hier ga ik mee vooruit. Dat vind ik zelf ook wel maar het is altijd fijn als je iemand hebt die dat ook tegen je zegt. Volgens mij had de brug me gemist want toen ik terug reed, mocht ik er alsnog voor staan te wachten. Niet fijn als je autootje aanvoelt als een magnetron op vol vermogen. Eenmaal thuis ben ik toch maar weer gaan banken. Qua vermoeidheid heb ik echt een rot week. Wat is dat nou toch? Ik probeer zoveel mogelijk te rusten maar het gaat even gewoon niet weg.

Dat ik vermoeider was dan ik zelf dacht, bleek wel toen ik wakker schrok en het al na zevenen was. De cits hadden zich een beetje om me heen verzameld want etenstijd was al geweest. Ah arme schatjes! Gelukkig weet ik dat ze vast geen vreselijke honger hebben geleden. Wat niet weg nam dat ik me wel schuldig voelde. Sorry hoor jongens, ik zal er direct voor gaan zorgen. Nou ja zeg, dat had ik zelf niet verwacht. Dat was een flinke dut, dat kan je geen dutje meer noemen. Snel zorgen voor de innerlijke kat en dan zelf maar een shake nemen. Dat is wel fijn, toch een maaltijd binnen en het duurt nog geen tien seconden voor je die klaar hebt. Ik ben echt goed bezig!

Door mijn middagslaap kwam ik weer niet goed in slaap toen het tijd was. Er hangt ook een sfeertje tussen Aurora en Skylar weer. Ze kwam een paar keer keihard aanrennen vanaf de gang en sprong dan snel op mijn schoot. Daarna kwam Skylar en die zat te kijken waar ze naartoe was gegaan. Dat viel wel op. Ik zeg dan altijd dat ze lief moeten zijn voor elkaar, alsof dat wat helpt. Maar ja, dan heb ik het toch maar gezegd want het is wel wat ik vind. Ik hoop echt dat ze dit ontgroeien en ooit lief voor elkaar zullen zijn. Met Rainbow en haar gaat het ook wel aardig, op dat gebied. Geen vrienden en soms een confrontatie maar over het algemeen kunnen ze wel in elkaars buurt zijn.

Met haar en Skylar is dat geen echte optie. Vandaar mijn verbazing ze samen bij me te vinden in de ochtend. Jammer is dat toch. Ik weet ook dat het misschien wel altijd zo zal blijven. Sam en Casper hebben echt negen jaar oorlog gehad. Ik ben wel eens thuisgekomen in die tijd en vond ik de heleboel onder de bloedspetters. Ik schrok me rot. Nadat ik ze allebei had nagekeken kon ik bij geen van beiden wonden ontdekken. Geen permanente schade gelukkig. Oh wat was ik altijd jaloers als ik foto's zag van katten die met elkaar op kunnen schieten. Dat was bij mij thuis nooit het geval. Ik heb ook van hen twee foto's dat ze bij elkaar in de buurt liggen. Dat gebeurde ook zelden.

Als ze elkaar passeerden dan trokken ze allebei een hoge rug en liepen dan grommend ieder een kant op. Ik vond dat best erg maar toch hebben ze zo alle negen jaren van Caspers leven doorgebracht. Nooit zijn ze vrienden geworden. Ik weet dus dat ik er bij Skylar en Aurora ook niet op moet rekenen maar toch, hoop doet leven. Het hoeft niet altijd hetzelfde te gaan.

Zoals ik ook van haar en Rainbow die gewapende vrede niet had verwacht, kan dat bij hen ook nog komen. Ik zie dat bij elkaar liggen van afgelopen week toch een beetje als een eerste stapje in de goede richting. Wie weet dat het ooit nog goed komt. Als Skylar een beetje gematigder wordt of zo? Hij is nu zo'n onbehouwen kat, hij doet zoals het hem uitkomt en daarom krijgt hij ook best vaak op zijn kop. Ik gooi het nu nog op de puberteit. Later, als hij volwassen is, komt hij vanzelf wel tot bezinning. Laat ik daar maar vanuit gaan.

Ik hou gewoon niet van ruzie en ga juist dat soort confrontaties uit de weg. Maar berg je maar als je me echt kwaad krijgt. Dan ben ik een echte tijger, net als mijn Chinese horoscoop dat aangeeft. Het gebeurt alleen zelden, dan moet er echt wel heel wat gebeuren. Ik negeer dat liever en haal er mijn schouders over op. Het ligt meestal bij diegene zelf en daar wil ik me niet rot door voelen. Daarom vind ik het ook niet prettig als mensen, of zoals in dit geval katten niet met elkaar op kunnen schieten. In dit geval kan ik er niet omheen, ze wonen nou eenmaal hier. Maar ik reken er gewoon op dat ze het ooit een keer allemaal met elkaar kunnen vinden. Ik zou al blij zijn met een gewapende vrede tussen mijn harige kindjes.

Nadat ik thuis kwam was ik op. Nou denk ik zelf dat het hele warme weer me ook niet echt goed doet. Ik vind het alleen erg vervelend dat ik zo moe blijf deze week. Ik weet ook niet wat ik er nog meer tegen kan doen. Volgens mij doe ik al zo rustig mogelijk nu, dan houdt het toch even op? Ik kan moeilijk 24 uur plat gaan. Al zou ik dat zo weg slapen volgens mij, op dit moment. Ik ga lekker douchen en dan de bank op maar weer. Hopen dat ik me morgen wat minder moe zal voelen. Dat is wat ik wil in elk geval. Lijkt me heerlijk om je gewoon eens even lekker fit te voelen. Dat kan ik me bijna niet eens heugen. Maar die tijd komt weer, ik weet het wel zeker!