9. jun, 2018

Twee jaar en 11 dagen zonder Sunshine

Weekend, iets dat nu weer betekenis gaat krijgen voor me. Je kan dan denken weekend is toch weekend maar voor mij is dat al lang niet meer zo. Vroeger wel, dan was weekend ook echt weekend omdat je door de week bezig was met school of later met werken. Ik regelde het altijd zo dat ik, met mijn toenmalige echtgenoot, om en om de boodschappen voor de hele week haalden. Om en om had je dan ook het weekend een soort van vrij. Als er niets te klussen viel dan. En vakanties waren ook echt vakanties. En ook dat heb ik jaren en jaren niet meer gedaan.

Al vanaf 1995 werk ik onregelmatig en de jaren dat ik een café had, werkte ik helemaal alle dagen en alle uren. Daarna, terug in Nederland, kreeg ik ook een baan met continudiensten en werkte je ook soms alle weekenden en later werd dat om en om. Als je dan alleen bent en er moet geklust worden dan gebruik je daar je vakanties voor. Tenminste, dat deed ik wel. Ik wist echt niet hoe ik het anders kon doen. Als je het zo bekijkt dan heb ik vanaf 1998, op ene uitzondering na, geen vakantie gehad. Ik ben een keer naar Griekenland geweest maar ook dat was niet op mijn initiatief.

Ik heb ervoor gekozen om dieren in huis te hebben en ik heb een, té, groot verantwoordelijkheidsgevoel om dan gewoon maar 2 weken of meer van huis te gaan. Ik voel me daar gewoon niet prettig bij. Maar dat is op zich niet erg, ik heb niet de drang om te gaan globetrotten. Ik zou dolgraag een aantal dingen in de wereld zien hoor, daar niet voor, ik heb daar alleen andere prioriteiten voor in de plaats. Ooit zal je gratis kunnen reizen maar dat is nu nog niet. Nu kost het veel geld, en dat geld kan ik beter voor andere dingen gebruiken.

Wat ik beter wel had kunnen doen is in die vrije dagen toch een keertje gewoon iets doen wat ontspannend is. Al moet ik ook eerlijk toegeven dat ik het altijd heerlijk vond als hier alles weer helemaal in orde was en ik, een beetje uitgeput door het harde werken, weer naar mijn werk ging. Nou zal ik daar niet van ziek zijn geworden hoor maar toch, een beetje ontspannen moet ook wel eens kunnen. Daardoor vind ik mijn ziekte nu ook eigenlijk wel behoorlijk cynisch. Nu moet ik wel rustig aan doen en dat is zo niet zoals ik al die jaren heb geleefd.

Nu moet ik wel die tijd nemen om te ontspannen en te rusten want anders gaat het mis. En omdat je altijd zoveel tegelijk gedaan hebt, is dat een hele rare gewaarwording als je dan toch nog zo moe wordt. Dat is voor mij heel raar eigenlijk. Vorige keer bij PZ hadden we het daarover. Die zeiden, ga dan toch eens lekker een keertje naar het buitenland. Nee, dat gaat niet, ik heb dieren. Verzorgen door een ander, ja kan, maar toch die beestjes missen je echt wel hoor. En in een pension, buiten wat dat kost voor vier van die harige heerlijkheden, vind ik ook niets. Zeker niet voor katten die erg aan hun eigen plek gehecht zijn.

Daarom blijf ik thuis. Al zou ik heel graag naar Australië willen of Nieuw Zeeland. Of naar Peru, Japan, China, noem het maar op. Alleen niet zo graag dat ik er dingen voor zal laten. Ik weet dat ik, door reïncarnatie, al overal geleefd heb. Ook kan ik straks, alles gaan bezoeken wat ik maar wil, als dat zo uitkomt. Die drang heb ik gewoon niet genoeg. Ik weet nu alleen wel, dat het enige waar ik nog vrije dagen aan zal opofferen mijn verhuizing zal zijn. En ik wil dat ook goed en doordacht aanpakken want ik wil dat het dan echt mijn laatste verhuizing wordt. Ik heb er toch zo'n hekel aan. Dat nieuwe huis zal helemaal naar mijn zin moeten zijn en daar ga ik alleen nog maar weg tussen 6 planken, zo gezegd.

Ik ben behoorlijk vaak verhuisd, al haal ik het niet bij mijn oma hoor. Maar ik heb het nooit fijn gevonden. Ik ga wel een hele hoop lozen, dat weet ik wel. Maar daar moet ik toch eerst beter voor worden. Buiten het feit dat ik er nu geen puf voor heb, heb ik ook weinig planmatig vermogen en overzie ik zoiets nog niet. Ik word er zenuwachtig van als ik er al aan denk. Oh ik moet zoveel opruimen en uitzoeken op die zolders. Ik vind het bijna niet leuk meer. Toch is het iets dat moet gebeuren voor ik zal kunnen verhuizen. Er gaat veel weg. Kleding moet ik ook uitzoeken maar dat moet dan weer wachten op de tijd dat al die overtollige kilo's eraf zijn. Ook dat heeft te maken met mijn ziekte, dat is nou eenmaal zo. Ze gaan eraf, dat is een ding dat zeker is.

Pas als ik weer goed in mijn vel zit, kan ik dat soort zaken aan gaan pakken. Ondertussen speelt het af en toe in mijn hoofd. Het liefst zou ik die zolders, ja het zijn er zelfs twee, direct aan gaan pakken. Hoppa, allemaal weg of uitzoeken. Heel veel kan weg, dat weet ik wel zeker. Als je iets al twee jaar niet hebt gepakt dan kan je het missen. Ik denk ook dat ik verrast zal worden door wat er allemaal ligt. Dan juist moet je de kracht hebben om te zeggen, weg ermee. Ik verhuis echt alleen het absolute minimum. Gelukkig heb ik nog even de tijd maar ik vind het wel jammer dat ik geen zicht heb op wanneer ik nou eens echt beter zal zijn. Dan kan je ook wat plannen. Lastig maar ja, het is zo. Het komt zeker goed.

Kom ik net thuis, heeft er iemand, ik zal geen namen noemen, de placemat waar het eten op staat weer helemaal gesloopt. Ik loop de huiskamer in, kijk naar het gesloopte matje en Rainbow ziet dat. Hij loopt snel naar de keuken en gaat daar naar de grond zitten kijken. Goh, waarom zo hij dat nou doen? Ik zeg 'oh wat een stouterd, wie heeft dat gedaan?!' Hij probeert zijn koppie nog verder van me af te draaien. Ik denk dat ik het dus wel weet. Echt hoor, valt helemaal niet op zo. Gelukkig heb ik er nog meer maar dit is zo'n fijn spul en daar bijt hij graag stukken uit. Ja, wel als ik niet thuis ben of 's nachts als ik slaap. Kleine boosdoener. Ik moet er wel om lachen, stiekem dan. Ik ga het eerst maar eens even opruimen! Straf krijgt hij niet hoor. Hij voelt zich al schuldig genoeg zo, hij weet het heus wel.