10. jun, 2018

Twee jaar en 12 dagen zonder Sunshine

Tegenwoordig ga ik op zaterdag een stukje met de tram. Het is dan druk en ik heb er een grote hekel aan. Om te voorkomen dat ik het helemaal nooit meer zal doen, doe ik dit dus. Ik heb geen opdracht, hoef geen dingen speciaal te halen of me te haasten om op tijd te zijn. Gewoon even weg. Ik zit vlak bij het centrum en een paar haltes verder zit ik op de binnenweg of bij het Tiendplein. Vol met kleine winkeltjes en dat soort dingen. Op zich best gezellig als je daarvan houdt. Ik niet, ik vind dat vreselijk maar ik doe het toch. Ik heb gelijk een lekker loopje ook en ik ben eruit geweest. Wat een mens al niet doet om beter te worden.

Ik liep er gisteren ook en dan ontdek je nog eens wat anders. De euro bakker en een hele grote toko waar je allerlei lekkers uit de tropen kunt kopen. Dat is nooit verkeerd want ik kook graag maaltijden uit de tropen ook. En dan heb je wel eens wat aparte dingen nodig. Mooi, dan weet ik dat ook weer. Vroeger ging ik op de Vierambachtstraat. Daar zat een oud stel met alles wat je nodig hebt om lekker Indisch te koken. Ook hadden ze al veel dingen klaar staan. Die kon je zo meenemen en opeten. Heerlijk! Ik denk dat de oudjes er niet meer zullen zijn. Die waren al oud toen Kim klein was dus kan je nagaan. Ze hebben er heel erg lang gezeten maar nu niet meer. Dus ik ben wel blij met de ontdekking van deze hele grote winkel. Zo leer je weer wat.

Eergisteren hoorde ik dat Alan bijna jarig is. Hij wordt dan alweer drie. Oh wat was mijn moeder gek op hem. Dat is ze natuurlijk nog alleen kan ze dat niet meer laten merken. Ik dacht, ik ga maar snel aan het schilderij beginnen wat ik voor hem zou maken. Zaterdag erna wordt het gevierd en wie weet hoe lang ik erover ga doen. Nou, daar had ik me geen zorgen over hoeven te maken. Ik had al in mijn hoofd wat ik wilde maken en het vloog zo mijn vingers uit. Binnen een half uur was ik al klaar. Ik heb er later wel wat glimmende steentjes op gelijmd maar toch, het schilderen was zo gebeurd. Ik was er zelf nog het meest verbaasd over.

Daarom heb ik gisteren nog zoiets gemaakt, alleen heel anders. Voor hem heb ik symbolisch hij zelf en mijn moeder geschilderd. Zodat hij altijd kan zien dat ze voor altijd bij hem is. Hij vraagt nog steeds naar haar en wijst naar boven als je hem vraagt waar oma is. Het andere schilderijtje is een sterrennacht aan het water bij bloesembomen. De maan schijnt over het water. Het zijn geen hele grote schilderijen, die van Alan is maar 24 x 30. Het andere een slag groter. Daar moet ik de steentjes nog op lijmen. Je ziet ze haast niet maar als er licht op valt dan zie je ze schitteren. Ik hou daarvan, ik ben net zo'n ekster.

Vandaag weet ik het nog niet. Ik heb net gestofzuigd alsof mijn leven ervan afhing. Ik heb daar gelukkig toch steeds minder pauzes tussendoor bij nodig. Ik vind het altijd fijn als ik ergens aan merk dat ik toch steeds ietsjes vooruit ga. Dan heb ik een heel klein feestje van binnen bij mezelf. Soms met een klein overwinningsdansje maar daar had ik nu geen puf meer voor. Ik deed het in mijn hoofd wel. Ik was ook blij dat ik weer lekker had geschilderd. Maar nog steeds niet op het glas. Zou ik daar een beetje bang voor zijn of zo? Want het aantal potjes en flessen, glazen en karaffen groeit gestaag maar ik doe er niets mee. Raar toch?

Ik heb wel een aantal dingen staan waar ik het op mag verpesten. Al zou ik dat wel zonde vinden natuurlijk. Ik heb geen idee waarom ik daar maar steeds niet aan begin.

Van de week voelde ik me echt niet goed en gooide ik het daar op. Maar als ik zo'n schilderijtje als die van Alan in een kwartiertje kan doen en die andere in een half uurtje, dan moet ik dat toch ook kunnen? Mislukt het, dan gaat het toch gewoon de vuilnisbak in? Dat hoef ik aan niemand te laten zien? Dat kan het toch ook niet echt zijn? Vreemd dit. Het is wel een heel gedoe met al die verfmixen. Dat dan weer wel. Maar dat was het bij de schilderijtjes ook. Maar die hoefde ik niet te dubbel laden. Dat is best lastig.

Nou ja, wat het ook is, ik wil en moet en zal vandaag iets op glas maken. Al het schilderen gaat veel vlugger als bijvoorbeeld bij het dotten. Daar moet je echt veel en veel meer geduld voor hebben. Ook een gedoe hoor en dat heb ik eigenlijk ook al een tijdje niet gedaan. Hee, ben ik iets op het spoor? Misschien, als ik me niet helemaal goed voel, dat ik daar dan even geen zin in heb om na te denken erbij of zo. Dat zou heel goed kunnen. Het dotten staat een beetje op een laag pitje. Ik moet ook nog zoveel oefenen met het one stroke schilderen. Ik ben er best nog een kluns in eigenlijk. En oefening baart kunst, dat is een ding dat zeker is. Het geldt ook voor alles.

Net zoals er mensen tegen me zeggen dat ze het mooi vinden, dan denk ik, oh echt? Omdat ik het zelf helemaal niet zo geweldig vind, ik zie juist de dingen die ik beter had moeten doen bijvoorbeeld. Ook zoiets. Ik zeg er altijd bij, als ik iets geef, als je het niet mooi vindt dan moet je het niet ophangen hoor. Of neerzetten, al naar gelang wat het is. Ik wil niet dat het een verplichting is. Vind je het niet mooi, dan zet je het lekker weg toch? Ook als ik filmpjes kijk, zeggen de makers daar hetzelfde. Eentje ervan zei van de week, ik ben ermee opgehouden mezelf te verontschuldigen voor foutjes die alleen ik zie. Een ander ziet die dan ook helemaal niet en dat is dan ook weer logisch.

Als ik iets geef dan is dat gewoon uit liefde of vriendschap en hoop ik alleen dat het volledig naar je smaak is. Ik ben dan ook helemaal geen prof erin, ik doe het gewoon omdat ik het zo leuk vind om te doen. Soms maak je echt iets speciaal voor iemand en soms gewoon omdat het er zo opeens uit komt. Tegen de tijd dat ik in mijn nieuwe huis kom, ben ik vast al heel goed geworden. Dan kan ik mooi op mijn eigen spullen gaan verven. Bijvoorbeeld keukenkastjes of dat soort dingen. Ik hou daar wel van. Bovendien, wat ik al zei, ik zal daar toch niet meer weg willen gaan. Tenzij ik naar een tehuis moet of zo ooit. Maar daar ben ik nog lang niet hoor. Eerst nog maar eens beter worden, dan komt de rest vanzelf!