15. jun, 2018

Twee jaar en 17 dagen zonder Sunshine

Gisteren was ik niet half zo fris en fruitig als dinsdag, jammer genoeg. Ik moest wat boodschapjes hebben ook en ik wilde dan gelijk een nieuwe vuilnisbak meenemen. Dat is er niet van gekomen. Het was redelijk druk en het idee om dan ook nog met zo'n groot ding te lopen slepen maakte me helemaal onrustig. Dat heb ik dan ook maar gelaten. Ik vond het wel knap van mezelf want een paar weken geleden had ik gedacht, joh je bent er nu toch, even doorzetten. Ik voelde wel dat ik dit beter niet kon doen. Het lipje waar ik de klep mee omhoog doe is doorgescheurd en er is een stukje afgebroken maar ik kan er nog mee werken. Geen man overboord en de volgende keer beter.

Ik heb wat zitten schilderen daarna maar ik voelde me gewoon heel moe. Irritant is dat want het komt opzetten als kakken. Opeens is dat zo. Het overvalt je dan een soort van. Het ene moment voel je je redelijk en plotsklaps slaat die vermoeidheid erin. Juist omdat ik me wat beter voelde gaan, valt het nu extra op. Je kan er alleen niets mee en niets tegen. Het is zoals het is. Niets aan te doen, wachten tot het over is. Meer kan ik er niet mee. Het is voor mij toch wel heel erg lastig om weer in het ritme te komen. Ik vind het juist fijn nu om naar de zaak te gaan maar het put me wel uit.

Toen ik vanmorgen wakker werd, ik had de wekker gezet zo slim was ik wel, kon ik dan ook mijn ogen niet open krijgen. Ik kom sowieso al langzaam op gang in de ochtenden maar dit was anders. Heel vervelend want ik wil eigenlijk gewoon naar de zaak. Nu ik bij het schoolvervoer zit, vind ik ook leuk wat ik daar moet doen. Dus dan maar eerst even koffie nemen en kijken hoe het over een uurtje gaat. Ik keek in mijn agenda, twee weken geleden heb ik ook al de vrijdag afgezegd. Dus een week of twee in dit, nog vrij soepele stramien, gaat prima en dan opeens boem. De man met de moker.

En dan ga ik toch weer twijfelen. Moet ik daar nou aan toe geven, of moet ik juist even doorzetten en gewoon gaan, ongeacht hoe ik me voel? Ja, ik weet het antwoord eigenlijk wel maar dat is gewoon zo tegen mijn, gemaakte, natuur in. Dat is een goeie om over twee weken weer eens met Stefan te bespreken. Misschien dat hij juist zegt, in dit stadium, om dan toch maar te gaan. Ik blijf het lastig vinden om te weten wat te doen. Na de koffie voelde ik me nog steeds niet veel beter dan toen ik net wakker werd. Ik was niet vooruit te slepen. Daarom heb ik toch maar afgebeld. En oh wat voel ik me dan lullig! Ik wil gewoon eigenlijk graag maar ik weet ook dat ik moet leren om dit soort grenzen te respecteren.

Toch, hoe moet dat straks dan gaan, als ik zeg maar weer beter ben en je voelt zoiets aankomen? Je kan toch niet zomaar elke keer weer je ziek melden of thuis blijven? Ook een goeie vraag voor Stefan. Ik heb ze gelijk even op zitten schrijven, anders ben ik dat weer kwijt als ik bij hem ben. Dat zijn dan van die dingen, die ik me afvraag. Ik ben benieuwd wat hij daar op gaat zeggen. Oh wat zou ik hier graag al doorheen zijn, zeker na al die tijd nu. Ik baal hier gewoon van. Ja, ik weet het, dat werkt me dan ook weer tegen maar hou dat maar eens tegen dan. Dat lukt me niet zo heel goed. Als iemand daar iets op weet, dan hoor ik het heel graag.

Zo uitgezanikt weer over die vervelende rot ziekte van me. Ik ben er wel klaar mee. Het staat wel zwart op wit zodat ik later dan nog eens terug te kunnen lezen hoe ik in deze periode zat. Soms is dat wel goed om te doen. Als ik nu terugkijk naar een paar maanden geleden ben ik echt wel flink vooruit gegaan. Het gaat alleen zo langzaam dat je hier soms echt een paar weken terug moet kijken en naar hoe het toen ging. Zo zie je dan toch langzaam maar zeker de vooruitgang. Daar krijg je dan toch ook wel weer een beetje moed van. Ook niet verkeerd. Dat is dan ook de reden dat ik het blijf beschrijven wat er gebeurt. Een paar maanden geleden was het me niet eens gelukt om één keer in de week naar de zaak te gaan. Ik mag dus eigenlijk niet eens klagen en dat besef je je dan pas.

Ik heb gisteren in de winkel nog even gekeken maar de Action heeft het servies nog steeds niet binnen. Het plekje en kaartje is er nog wel. Wie weet krijgen ze het nog een keer. Ze hebben wel los maar dat is met ronde hoeken en ik wil de scherpe hoeken. Laatst keek ik ergens anders, daar hadden ze ze wel. Maar hallo, tien euro voor één diep vierkant bord? Dat vond ik toch echt veel te duur hoor. Of ben ik nou zo'n krent? Dan heb je vier bordjes en ben je veertig euro kwijt. Kan aan mij liggen maar ik vind dat veel te veel geld. Ik kan beter gewoon wachten tot ik een keertje iets tegenkom wat ik leuk vind en wat ook betaalbaar is. Ik zit niet zonder borden hier, het heeft geen haast.

Bovendien om te schilderen staat er hier nog een enorme voorraad glazen voorwerpen. Waar Moonlight net, voor mij adembenemend spannend, tussendoor manoeuvreert. Bijna een klein hartaanvalletje. Ik hoef het daar ook niet voor te doen, voorwerpen om te schilderen zat. Toen ik gisteren even zat te schilderen heb ik mijn eerste glazen pot maar gepakt. Ik moet toch van die 'glas angst' af. Nou, viel dat even mee. Aangezien het ook verf is voor glas, ging dat veel beter dan het oefenen op papier of doek. Zo dat had ik beter eerder kunnen weten. Nu ging het wel zoals ik wilde namelijk.

Het is een doodgewone lege pot van de oploskoffie van de Lidl. Die gooide ik natuurlijk altijd wel maar je kan er ook iets moois van maken. En ook fijn dat, mocht ik hem verpesten, dan kan ik hem zo weggooien, kostte niets extra bij de koffie. De foto's ervan zitten hierbij. Ook van de tussen het glas lopende Moonlight. Je houdt je hart echt vast zo af en toe hier. Het schilderen gaat ook zo snel, je hebt binnen een mum van tijd iets moois gemaakt. Dat is best leuk. Omdat ik vaak zit met een penseel vol verf en dat wat ik wilde maken al klaar is, smeer ik de overige verf dan weer uit op de potten die ik heb staan. Dan verspil ik niet zoveel want het loopt best op, die verf.

De cits zijn ook erg duur deze maand. De hele grote krabpaal die ik heb staan om de hoek van de bank nagels te besparen, is nu ook echt op. Ik heb het sisal touw steeds vastgelijmd waar het los liet, dat hielp wel even. Maar nu is dat helemaal aan het vlassen. Al die losse touwtjes steeds helemaal over de vloer, dat is niet fijn. Daar moest dus iets nieuws voor komen en heb ik een hele grote krabton besteld. Met een mandje bovenop en holletjes met balletjes erin. Daar kunnen ze ook hun nageltjes aan scherpen en op en in klimmen. Iets duurder dan de paal die er stond maar wel duurzamer, denk ik. Nu maar even afwachten wanneer hij komt. Ik denk morgen. Een leuke verrassing dan voor het weekend voor de cits. Hoe bedoel je 'verwend'? Ik zou ook wel kat willen zijn, dan wel met een lieve baas en dan elke dag een uur of 16 slapen!