17. jun, 2018

Twee jaar en 19 dagen zonder Sunshine

Het was even leuk gisteren, voor het eerst een beetje van hun nieuwe huis gezien ook. Prachtig om te wonen zeg, daar in Bergschenhoek. Vlakbij Rotterdam maar toch net alsof je buiten woont. Alan zal zijn schilderijtje best wel mooi vinden maar hij vond al de Batman dingen veel leuker natuurlijk. Dat wist ik van te voren al. Later begrijpt hij de betekenis ervan beter. Dat kan je niet verwachten van een drie jarige. Lijkt me logisch. Het andere was voor Agnieszka en die was er heel blij mee. Ik krijg het nog druk. Martin, vriend van de familie, wilde ook wel graag iets van mijn hand, ook in die kleuren als dat kon. Dat kan ja. Daar ga ik ook een schilderij voor maken dus.

Mike, nog een vriend van de familie, is in juli jarig en die wilde ook wel graag een schilderij cadeau. Als ze het niet zouden zeggen dan zou ik dat niet durven. Het was wel grappig om te horen dat mijn broer met foto's van die schaal met rozen had lopen leuren op zijn werk. Iedereen vond het mooi en op zijn vraag of ze zoiets zouden kopen kreeg hij een volmondig ja. Zeker nadat ze hoorden dat het hand geschilderd was. Zie je wel, zei hij tegen mij, ze vonden het allemaal prachtig. Ja ja, oké, ik vind het zelf ook niet lelijk wat ik maak natuurlijk. Maar zo vol zelfvertrouwen ben ik er nog niet over.

Anderen hebben daar blijkbaar meer vertrouwen in. Martin wil al gaan kijken of ik niet ergens een paar werken op kan hangen en zo dus een soort van expositie krijg. Aangezien ik alles weg geef wat ik maak, mag ik wel even zorgen voor een paar doeken die ik niet weggeef dan. Ik heb er nog maar eentje over. De zeemeermin met de dots eromheen. Ik vind dan ook nog van alles leuk om te maken. Zowel de echt geschilderde doeken als die met de dots. Daar zijn ook nog zulke leuke dingen in te maken. En die stijlen schelen enorm dus een echte stijl heb ik niet, het is van alles door elkaar. Sterrennachten, bloesembomen, dots en bloemen, dat schilder ik graag. Alleen hoe ik ze onderteken is hetzelfde. Wel leuk om opeens een soort van opdrachten te hebben.

Als ik had gedacht dat ik nu weg zou kunnen komen met laat in de middag weg te gaan, dan zat ik ernaast. Agnieszka ging nog speciaal voor mij komkommer en kip halen. Zij werkt bij de grote boot in de Spaanse Polder, één van de beste viszaken van Rotterdam. Volop zalm, haring, paling en dat soort dingen. Alleen ja, dat lust ik niet. Gekke meid om dan speciaal nog wat te gaan halen. Wat later werd het steeds drukker en ze zou voor iedereen Chinees gaan halen. Maar ik voelde wel dat ik weg moest. Ik heb beloofd om volgend jaar beter te zijn, daar ga ik dan ook gewoon vanuit hoor. Ik was bij zevenen thuis waar de cits al ongeduldig zaten te wachten want het was toch al na etenstijd voor ze.

Snel heb ik ze dat als eerste gegeven natuurlijk. Ik voelde me erg moe en ben voor de rest van de avond de bank op gegaan. Gelukkig geen krampen gehad in de nacht maar wel heel raar geslapen. Ik kon ook maar niet wakker worden. Pas om tien uur was ik in staat mijn ogen open te krijgen. Niets voor mij. Ik voel ook dat ik vandaag even niets moet doen ook, anders ben ik de pineut. Daar gaat mijn to do lijstje. Dat verdeel ik dan maar over de komende dagen. Ik ben er nu niet toe in staat, wil ik morgen gewoon weer meedoen met het normale leven. Maar toch, het gaat beter dan eerst, even ergens naartoe gaan. Toch vooruitgang, al gaat het nog niet zoals ik wil. Vandaag kalm aan want ik wil morgen echt naar de zaak.

Vandaag is het dan Vaderdag. Voor veel mensen heel leuk, voor mij altijd wat minder geweest. Ik was twee toen mijn ouders al gescheiden waren. Ik was het enige kind van gescheiden ouders toen op school. Met Vaderdag maakte ik dan altijd iets voor mijn opa terwijl de anderen dat voor hun vader deden. Ik was dus een buitenbeentje. Dat ben ik nu nog maar nu vind ik dat niet erg meer, toen wel. De band met mijn vader is nooit goed geweest, daar heb ik wel eens wat over verteld. Dat heeft wel altijd als een soort gemis gevoeld. Zeker als je vriendinnen leuk om zag gaan met hun vader. Dat had ik gewoon niet.

Ook later bleef het een raar soort verhouding die ik met hem had en het is nooit zo geworden zoals het had kunnen zijn of had horen te zijn. Die laatste jaren had ik niet eens contact meer met hem. Tot ik begin 2015 opeens een brief in de bus kreeg van een notaris. Mijn vader bleek al in november 2014 te zijn overleden. Ik weet nog steeds niet wat hij had of dat hij ziek was geweest en zo ja, hoe lang dan. Heel tekenend dat niemand me daarvan op de hoogte heeft gebracht. Ze zullen het niet nodig gevonden hebben. Als je dan opeens zo'n bericht krijgt, dan doet dat toch wel iets met je. Het benadrukt vooral hoe slecht die band wel niet was. Ik weet nog wel dat mijn moeder in huilen uitbarstte toen ik de brief voorlas.

Zij is altijd gek op mijn vader gebleven. Dat is ook iets dat ze te pas en te onpas tegen me zei. Toevallig waren zij en Kim toen hier, toen ik die brief kreeg. Alsof ze erbij hoorden te zijn. Ik wist even gewoon niet wat ik voelde. Het is en blijft je vader maar het is nooit een vader voor je geweest. Toch lijk ik op hem, niet alleen qua uiterlijk maar ook qua karakter in een hoop dingen. Als ik weer eens iets zo deed, dan zei mijn moeder altijd, jij bent een echte Niemeijer. Of dat nou zo gunstig is, dat weet ik niet. Maar ze had wel gelijk. Het enige waar ik toen aan kon denken was, dat hij nu is waar hij in elk geval het grote geheel kon zien. En dat ik dankbaar was want ook door hem, heb ik het leven gekregen. Al had hij daar een kleiner aandeel in dan mijn moeder natuurlijk.

Nu heb ik helemaal niets meer in mijn leven waardoor ik op deze dag iets moet. Geen vader, geen stiefvader én geen schoonvader. Lekker rustig dus. Het gaat in het leven toch hoe het moet gaan. Je krijgt je lessen zoals je ze hoort te krijgen. Vrije keuze, ja hoor maar je hebt toch echt niets echt in de hand. Het gaat zoals het gaan moet, wat je zelf ook wilt of plant. Het is niet voor niets een bekende uitdrukking; de mens wikt maar God beschikt. Of een betere nog; als de mens plannen maakt, zit God te lachen. En zo is het ook. Je kan plannen, dingen willen zoveel je wilt maar je lessen, die je nodig hebt om verder te komen of goed te maken, oorzaak en gevolg, het komt toch. Als je je eenmaal beseft dat alles wat je gebeurt, gebeurt omdat je dat zelf ooit hebt veroorzaakt, dan kan je daar goed vrede mee hebben. Een kwestie van het te dragen en erdoor te groeien. Mooi toch eigenlijk hé?!