18. jun, 2018

Twee jaar en 20 dagen zonder Sunshine

Gisteren een rustig dagje, speciaal om voor deze week weer uitgerust te kunnen zijn. Ik heb echt heel weinig gedaan. Zelfs niet geschilderd. Wel hier aan mijn bureau de dingen wat anders gezet en ik had nog een drie laden bakje, kleintje hoor, die nu hier staat. Daar heb ik mijn penselen ingedaan. Ik heb er ondertussen al een zooitje binnen en de laatste levering zijn volgens mij echt de juiste. Dat zie ik ook aan hoe dun ze zijn, het randje van van de platte rechte. Ik heb nu een laatje met goede kwaliteit bij elkaar, dan een hele berg van alles door elkaar en eentje met de priegelkwastjes en liners. Er zit een soort zebra gedoe op het ladenbakje maar dat gaat eraf natuurlijk.

Daar schilder ik dan weer rozen of andere bloemen op. Dan past het weer bij de rest. Als ik al mijn glazen, karaffen en flessen heb weggewerkt, ga ik beginnen aan een ladenkastje dat ik op de gang heb staan. Ik heb net nog zes mooie glazen potten gekregen van mijn schoonzus. Lege DE oploskoffie potten. En zij drinken veel koffie dus ik mag wel aan de bak. Het kastje dat op mijn gang staat, was ooit een eiken kastje van mijn oma. Ik heb dat toen, tot grote schrik van mijn moeder, zwart geverfd. Ik weet nog niet of ik het zwart laat en beschilder of dat ik er een totaal andere kleur van ga maken. Dan moet het helemaal geschuurd worden ook enzo. Dat geeft weer zoveel rotzooi ook. Dat weet ik nog niet zeker.

Ook heb ik een zwart geverfde en met zwart bekleedde krantenbak waar ik dan hetzelfde mee ga doen. Ik zal goed moeten nadenken want het zal ook in mijn nieuwe huis moeten passen. Of ik dat nu al ga doen allemaal weet ik nog niet. Wel kan ik de New York doeken over schilderen en het zwart zal meer opgaan in kleur. Hoe precies weet ik nog niet. Misschien maak ik het wel allemaal lila of zo. Met op de vloer heel lichtgrijs of zo. Keuzes genoeg, misschien wel teveel. Zou er iemand anders zo gek zijn om de meubels lila te maken? Al zullen er wel wat dingen zwart blijven hoor, zoals de eettafel. Daar begin ik niet aan. Maar de rest, dat gaat eraan. Zwart, lila en zacht grijs. Dat is toch mooi bij elkaar?

Boeddha's en katten erbij en alles met bloemen beschilderd. Ik zag laatst een programma en dat was ook het huis van een kunstenares dat onverkoopbaar was. Maar zij schildert wel heel erg druk en met van die knalkleuren. In zo'n huis zou ik ook knettergek worden. Het is een fijne balans tussen mooi en teveel. Daar moet ik wel op letten als ik eenmaal aan de slag ga. Té is nooit goed natuurlijk. Maar van die mooie trossen met bloemen op zulke kastjes, mijn grote kasten aanpakken ook. Het kan ook op de deurtjes van de keukenkasten. Lijkt me zo leuk om te doen. Maar niet hier. Hier kan ik wel op mijn gemak af en toe zo'n kastje doen of zo. Of bloemen op de deuren, ook leuk!

Ik zit vol met ideeën, teveel gewoon. Dat krijg ik er nooit helemaal uit. Zeker niet zolang ik nog niet beter ben en beperkt ben in wat ik kan doen. Maar dat zal een keer over zijn. Hopelijk lang voor ik zal gaan verhuizen want anders wordt dat flut. Nou ja, dat komt allemaal nog wel. Voor nu ben ik naar onderwerpen aan het zoeken voor Mike en Martin, die een schilderij van mij willen. Leuk, al krijg ik er dan ook weer teveel binnen. Maar ik moet er wel mee aan de slag van de week. Ook daarom wil ik me niet al teveel vermoeien. Ik vind het zo leuk om te doen maar je moet er wel de puf voor hebben. Komt wel goed, het gaat zoals het gaan moet. Ik heb al wat dingetjes in mijn hoofd.

Gisteren ben ik weer ontzettend vermaakt door Rainbow. Moonlight is gek op plakband en daaraan snuffen. Soms bijt hij het ook van de verpakking af. Zo'n stukje plakband spuugt hij dan ook weer uit, de rare. Rainbow sprong op het bureau en, zo bleek later, kwam zo'n plakker onder zijn achterpootje te zitten. Oh wat maakte hij rare sprongen om dan daarna te gaan zitten kijken wat er nou tussen zijn kussentjes zat. Hij kreeg het er niet direct af en ging dan heel gek lopen en opspringen. Alsof hij in zijn pootje werd gebeten. Ik lag helemaal dubbel. Uiteindelijk kreeg hij het plakkertje eraf en zichtbaar opgelucht liep hij, normaal, weer verder.

Daarna, ik zat lekker op de bank natuurlijk, hoorde ik een plof in de keuken. Hm, moet ik dat vertrouwen of niet. Ik kon het net niet zien vanaf mijn plekkie. Dan maar richting keuken waar de twee jongste boeven met schuldige grote ogen naar mijn naderende aanwezigheid zaten te kijken. Rainbow stortte zich snel op zijn buit, nu hij nog de kans had moet hij gedacht hebben. Hadden ze het doosje met 5 eieren erin op de grond gegooid. Nu waren er nog maar drie over en het lekkende eiwit en eigeel dat op de keukenvloer droop, vonden ze blijkbaar heerlijk. De lummeltjes! Dat kan nog gevaarlijk zijn ook zo, boefjes! Skylar droop snel af maar Rainbow probeerde te kijken waar ik de rest liet. Ik heb wel gezorgd dat hij daar niet meer bij kan uiteraard.

Dan tagt Sonja me net op Facebook. Ik lees een verhaal over een kat die na zes!! jaar eindelijk weer thuis is gekomen. Ik krijg er tranen van in mijn ogen. Goh dat doet me goed weer eens even zoiets te mogen lezen. Mijn gevoel zegt me nog steeds, al ik het nu meer dan twee jaar geleden, dat hij ooit een keer thuis zal komen. Die hoop geef ik sowieso nooit op maar zulke verhalen, die je toch echt regelmatig hoort, voeden die hoop ook nog eens. Ik zal de link erbij doen, dan lees je het zelf! Klik hierop Eens kom ik ook met zo'n bijzonder verhaal, let maar op! Wie weet hoe maar toch, we gaan het beleven, ooit. Als hij zich maar niet schuilhoudt dan komt hij vanzelf weer een keer terecht.