19. jun, 2018

Twee jaar en 21 dagen zonder Sunshine

Gisteren kwam de grote krabton binnen voor de cits. Nou, dat was een groot succes! Al vonden ze de doos minstens zo leuk, dat dan weer wel. Zo gaat dat met katten. Je kan het duurste speeltje kopen om er dan achter te komen dat ze meer hebben met de verpakking. Nou is dit echt wel een hele grote doos, ik begrijp hun euforie. Ze springen erin en gaan als gekken tekeer. Het lijkt dan net of hier de tent wordt afgebroken maar dat zijn de knallen die de doos maakt. Soms met zijn drietjes erin of eentje binnen en eentje buiten en dan meppen. Iets leukers is er bijna niet. Maar die ton, ja die is ook te gek!

Aurora lag vanaf het hoogste plekje in de krabpaal alles in de gaten te houden. De compleet afgerafelde grote krabpaal kon weggehaald worden en de ton kwam op die plek. Het onderste holletje heeft een gat naar het tweede en het derde holletje is een ligplekje. Bovenop nog eens een mandje ook. Heel stevig spul om de ton heen waar ze hun nagels kunnen scherpen. Ik ben benieuwd hoe lang dit heel blijft allemaal. De bijbehorende balletjes voor de holletjes hebben in elk geval de tien minuten niet gered. Zowel Skylar als Rainbow kluiven alle touwtjes altijd door, die lagen er zo af. Dat merkte ik toen ik mijn nek er bijna over brak.

De rest zit gelukkig wat compacter in elkaar. Na een tijdje had Rainbow zo te zien zijn nieuwe favoriete plekje gevonden. Hij is de enige van het stel dat nooit in de comfortabele mandjes bovenin de krabpalen te vinden is. Geen idee waarom, de rest ligt daar regelmatig. Nu heeft hij ook een comfortabel mandje om in te liggen. Het is ook leuk als er dan eentje in het hokje eronder zit, dan kan je zo leuk naar elkaar meppen als je wat ziet bewegen. Het ging er dan ook fel aan toe af en toe. Leuk om te zien als zo'n aankoop ontzettend in de smaak valt. Dit is een grote hit, dat bleek wel. Alles voor de cits! Al kreeg ik net een mail, mét track en trace dat mijn ton onderweg is, van zooplus. Ze zijn een beetje in de war daar, denk ik.

De cits zijn er al heel blij mee. Niet dat ze het verdienen. Ik had nog een half tartaartje in de pan gelaten toen ik ging eten. Ik doe geen uren over mijn maal en bovendien zaten ze te bedelen bij me. Toen ik terugkwam in de keuken zag ik een vetspoor over het aanrecht en ook nog een stukje over de vloer en de pan was leeg. Ik kijk om, kijk Rainbow precies recht aan in zijn felle oogjes. Hij slaat ze neer en gaat er vandoor. AHA! Roep ik hem na, vuile dief! Grijnzend ruimde ik de boel op. Als hij maar niet misselijk wordt of last van zijn maag krijgt. Ik strooi altijd enthousiast met de peper. Hij heeft gelukkig nergens last van gehad, behalve zijn schuldgevoel dan. Dief in hart en nieren is hij, dat staat wel vast.

Op de zaak heb ik fijn gewerkt gisteren, ik kreeg het zelfs af voor ik wegging. Fijn als je merkt dat je er dan toch weer iets meer routine in krijgt als je iets vaker doet. Want het is best lastig om te merken dat je zelf nog maar zo weinig aankan. Elke overwinning is er eentje en die moet je koesteren. Dit werk is er nog geen maand meer en wie weet wat ik dan weer ga doen. Ik merk dat het fijn is om iets te doen dat op hetzelfde neerkomt. We gaan het nog wel zien tegen die tijd. Volgens mij kan ik op die afdeling nog wel meer doen om te helpen. Het is prettig om je weer nuttig te voelen, al is het nog maar voor zo'n klein stukje. Dat is toch ook weer een goede stap in de juiste richting.

Vandaag doe ik rustig aan. Zo een klein beetje stofzuigen, een stofzuigje noem ik dat. Als ik het echt goed doe, dan doe ik er zo drie uur over, alleen hier beneden. Dat doe ik van de week wel weer, vandaag gewoon even snel de vloer over. Voor de rest ga ik denk ik, een beetje schilderen. Ik wil al dat glas wegwerken. Er blijft maar meer bijkomen met mijn eigen lege potten van dingen en die van broer en San ook. Ik heb gisteren iets gedaan en dat vind ik ook zo leuk. Een soort krans van bloemetjes. Ik had nog een doek in de vorm van een hart liggen en wist niet goed wat ik daarmee moest doen. Dus een rand van takjes en rozenknopjes er rond geschilderd.

Toen bedacht ik me een mooie tekst, uit de boeken van Jozef Rulof en die had ik met een hele fijne stift erin geschreven. Dat stond heel mooi. Kijk ik er net naar is in de uren erna de stift er een soort van ingetrokken of zo en nu ziet het er niet meer uit. Nou ja, hoe is dat in zijn werk gegaan dan? Wat zonde! Met de hele fijne letters stond het heel mooi maar nu alle letters drie keer dikker lijken, ziet het er niet meer uit. Dat moet voortaan anders blijkbaar. Ik heb geen idee hoe ik dit weer mooi kan krijgen. Ik verzin er nog wel wat op, ik weet alleen nog niet wat.

Door de herinneringen op Facebook, zat ik gisteren weer even wat te lezen van twee jaar geleden, toen Sunshine er net vandoor was. Oh wat een verdriet, zowel voor mij als Moonlight. Aurora was er nog niet en de dagen dat ik naar mijn werk moest, en Moonlight zo dus alleen was, waren hel voor hem. Hij was nooit eerder alleen geweest. Ik voel het zo weer exact hetzelfde als ik het lees. Wat was het zwaar toen, niet alleen voor ons maar ook voor mijn moeder. Voor ma kwam de enorm zware operatie steeds dichterbij in die tijd. Dat was ook geen leuk vooruitzicht.

Als ik zo eventjes terugblik, dan snap ik echt niet hoe ik het gedaan heb allemaal. Ik had zoveel ballen in de lucht toen op dat moment. Zeker nadat ook nog eens Aurora als ene bal trauma erbij kwam. Echt hoor, bizar gewoon, ik krijg het er echt benauwd van als ik daaraan terug denk. Dat was niet eens het enige dat er allemaal speelde en alles was even traumatisch. De ene ramp na de andere overspoelde ons. Ik weet ook nog dat ik toen als een soort zombie door het leven ging. Ik had dan ook negentien dagen 's nachts hier rond gelopen, op zoek naar Sunshine. Dan naar je werk, naar ma, naar Moonlight en een paar dagen later Aurora die door de ramen wilde springen en de eerste nacht al van het balkon geglipt was.

Ik voel me ervan duizelen. Als je dat zo weer eventjes 'voelt' dan is het niet gek dat ik na mijn moeders begrafenis gewoon ben ingestort. Teveel is gewoon teveel. Het was niet alleen dat maar ook de drama's van de jaren daarvoor, die telden ook mee. Ik ben blijkbaar enorm flexibel maar opeens was de rek eruit. Soms moet je dat even inzien om het te kunnen plaatsen. Ik vond het zo zwak in het begin, toen ik zo ziek was. Maar eigenlijk heb ik dit nu omdat ik me al die jaren te sterk heb gehouden. Wat een inzicht zeg. Waar Facebook al niet goed voor is. Dat was best even confronterend maar zeker niet slecht, als je er iets van leert. Ik ben best een goede leerling, eigenwijs en daarom duurt het soms wat langer maar toch, weer wat geleerd...