21. jun, 2018

Twee jaar en 23 dagen zonder Sunshine

Vandaag is het officieel zomer. We worden begroet met een frisse en vrij donkere dag. Ik hoef me in elk geval niet af te vragen in welk land ik ben, mocht ik een vlaag van verstandsverbijstering krijgen. De hete dag van gisteren vond ik ook wel meevallen hoor. Zo warm was het niet. Toen ik om half tien mijn auto bij de garage had gezet, die heel handig vlakbij de zaak zit, en ik het stukje daar naartoe moest lopen, had ik dik kippenvel. Hallo zon, waar zit je? Vandaag is hij al helemaal nergens te zien. Zelfs de cits liggen niet lekker buiten op het balkon na het ontbijt.

Mijn autootje is weer gekeurd in elk geval. Vrijdag of volgende week moet ik nog even terug, er is een luchtslang stuk, die hebben ze nu getapet. En de voorbanden zijn aan vervanging toe. Allebei dingen die voor de keuring nog niets uitmaakten maar die wel moeten gebeuren. Aangezien ik mijn moeders autootje nog lang wil houden laat ik dat maar gelijk doen. Toch weer aardig wat kosten dit jaar. Ik had gehoopt dat het wat minder zou zijn maar ja, wat doe je er aan? Ik had graag wat willen sparen deze maand, van mijn vakantiegeld, maar het zit er gewoon niet in.

Oh wat zou ik graag wat minder maand over hebben voortaan. Rijk hoef ik niet te worden hoor maar gewoon, je nergens zorgen over te moeten maken of iets wat nodig is, zonder gedoe te kunnen aanschaffen. Dat is voor mij ruim voldoende. Ik ben geen arme sloeber hoor, ik heb veel en veel slechter gezeten ooit en er zijn mensen die het met heel veel minder moeten doen. Eigenlijk heb ik helemaal niets te klagen. Ik heb mezelf ook zomaar een nieuwe bureaustoel cadeau gedaan. Het duurt een week of drie voor hij er is maar dan heb je ook wat. Maar deze aanschaf was geen overbodige luxe.

De oude, waar ik nu op zit, wordt intensief gebruikt. Ik zit vaak aan mijn bureau om te schrijven of te schilderen. Al een tijdje krijg ik pijn mijn gat als ik erop zit. Hij hoort lekker achterover te leunen als je dat wilt maar dat doet hij alleen nog maar naar links. Bovendien zakt hij dan angstig door naar die kant. Ik zat er al een tijdje mee in mijn hoofd want het is wel nodig. Toen er gisteren een behoorlijk goeie aanbieding voor mijn neus kwam, heb ik dan ook niet geaarzeld. Een nieuwe stoel, voor billen én rug, is wel nodig. Zeker als ik straks weer beter ben zal ik meer tijd in deze stoel doorbrengen dan op de bank, als ik thuis ben. Dan mag je ook wel goed zitten.

Ik wist eigenlijk niet eens meer hoe lang ik wel niet met deze stoel had gedaan, tot ik daar even over na ging denken. Ik wist terug te halen dat ik hem in 1997 gekocht moest hebben. Bij Ikea, maar dat weet ik niet heel zeker meer. Hij piept en kraakt aan alle kanten maar voor een bureaustoel van 21 is dat opeens zo raar niet meer. Ik ga hem maar met pensioen sturen. Een keer aan broer of cleanson vragen of ze willen helpen hem beneden bij de container te krijgen. Ik ben een beetje maf hoor want dat vind ik dan nog zielig ook. Hij heeft me trouwe dienst geleverd al die jaren en is met heel wat verhuizingen meegesleept. Wel zes als ik het goed heb. Helaas gaat hij de laatste verhuizing niet meer meemaken.

Als de nieuwe net zo trouw is als deze gouwe ouwe dan heb ik nooit meer een andere nodig. Die zal nog een keer meeverhuizen, hopelijk maar ene keer dit keer. En dan zal hij er nog zijn als ik er niet meer ben. Ik zal blij zijn als ik niet meer moeilijk hoef te doen met kussentjes en dat soort gedoe om een beetje comfortabel te kunnen blijven zitten als ik bezig ben. En mocht de oude willen breken, dan hoop ik toch echt dat hij een paar weekjes wacht. Dan mag hij op zijn, zodra de nieuwe er is. Als ik er al niet naar uitzie, mijn billen zeker wel en die zijn een behoorlijk stuk groter dan mijn mond. Het wordt tijd dat ik weer eens comfortabel zit als ik bezig ben. Best belangrijk eigenlijk, een goeie stoel.

Gisteren heb ik weer lekker gewerkt, al moest ik met de bus naar huis. Vandaar dat ik ietsje vroeger weg ging omdat ik anders meer dan een half uur op de bus had moeten wachten. Die rijden daar met grote tussenpozen als het geen spitsuur is. Daar ben ik gewoon te snel moe voor. Ik kwam aan bij de bushalte en de bus ook. Dat had ik precies goed uitgekiend. Van waar ik eruit moest was het nog een stuk lopen naar mijn huis en daar ben ik nog niet zo goed in. Wel liep ik langs de plekken waar ik twee jaar geleden nog zo intensief naar Sunshine liep te zoeken en waar hij toen misschien nog wel in de buurt was. Toch, dat blijft denk ik in je zitten, liep ik te speuren of ik hem ergens kon zien. Maar net als twee jaar geleden was er geen enkele kat te vinden daar.

Mijn hielen deden weer direct zeer, blijkbaar te ver gelopen. Daarom was ik heel blij dat mijn schoonzus me kwam ophalen om mij even naar de garage te brengen om mijn auto op te halen. Nog een keer zo'n stuk, twee keer op ene dag, dat vinden mijn voetjes niet goed geloof ik. Mooi opgelost zo. Toetje weer voor de deur en ik weer thuis. Nu moet de auto eigenlijk eens goed gestofzuigd worden en een keer in bad kan ook geen kwaad. Ik heb altijd ruzie met die stofzuigers bij tankstations maar ik heb met mijn schoonzus afgesproken dat ik haar volgende week bij hun kom stofzuigen. Ik deed dat altijd bij mijn moeder maar ja, dat gaat niet meer. Broer woont gelukkig, als enige, op de onderste verdieping dus daar kan het. Ook weer opgelost. Alleen heb ik er eigenlijk geen puf voor maar ja, het moet nu toch echt.

Vandaag weinig doen, want ik wil volgende week ook echt een keer op de vrijdag werken en niet weer afbellen. Daar ben ik nu mijn best voor aan het doen. De dagen dat ik niet naar de zaak moet wil ik daarom zo rustig mogelijk doorbrengen. Natuurlijk moet ik de dagelijkse dingen doen en ik wil schilderen. Dat zou ik de hele dag wel willen doen als dat zou kunnen. Ik ben nu bezig met een oude sigarenkist van mijn opa en ik had wat bloemenschilderijtjes met teksten uit de boeken van Jozef Rulof maar het is zo lastig schrijven op canvas, dat ik er weer een laag overheen heb gekwakt en een nieuwe poging ga wagen. Dat is zo fijn met dit, je kan het niet fout doen bijna want het is jouw kunst maar vind je het echt niks, dan kwak je er gewoon weer wat overheen en kan je opnieuw beginnen. Was alles maar zo makkelijk!