22. jun, 2018

Twee jaar en 24 dagen zonder Sunshine

De wekker had ik gisteravond op zeven uur gezet. Ik dacht nog, voor ik ging slapen, het mag wel iets vroeger zijn ook. Wees voorzichtig met wat je zegt want soms krijg je het opeens. Net als van de week waren de cits weer de boosdoeners. Ik weet nu alleen echt niet welke van de vier. Alleen van Aurora weet ik zeker dat ze het niet was want die lag bovenop me. Met een enorme knal viel er ergens in huis iets en daar schoot ik wakker van. Weer een stuk voor zessen. Dat is wel heel vroeg zeg. Met iets vroeger had ik zo tien voor zeven in mijn hoofd. Vroeger kon ik namelijk gaan slapen met in mijn hoofd de tijd die ik wakker wilde worden en dan werd ik dat ook. Nadat ik ziek ben geworden lukt me dat voor geen meter meer.

Waarschijnlijk denken de katten, laten we haar daar maar bij helpen dan. Maar ze overdrijven het een beetje. Omdat het echt een behoorlijke klap was, ging ik er toch maar uit om te kijken wat het nou was. Alleen kon ik nergens iets vinden. Raar, ik weet gewoon dat er iets gesneuveld is. Gisteren waren ze ook al zo bezig, in de badkamer. Mijn riet met houten wasmand was toen steeds de pineut. Tot drie keer toe hebben ze die omgegooid en alles op mijn kozijntje eraf ook. Geen idee waarom of hoe. Ja, afzetten met een sprong op dat hoge smalle ding, gooit het zo tegen de grond. Ze zullen wel een vliegje achterna hebben gezeten of zo.

Nadat ik het 'ongeluk' binnenshuis niet kon vinden, kwam ik bij de keuken en balkon. Oh dat is het! Hoe hebben ze dat nou weer gedaan? Het hele kattenhuis lag op zijn kant op de grond. Ik begrijp echt niet hoe ze dat er nou afgegooid hebben. Als schuldige boeven liepen ze om me heen. Ze vlogen alle kanten op toen ik het huisje oppakte en naar binnen bracht. Er waren wat dingen losgeschoten ook. Een stuk oud tafelkleed had ik op mijn eettafel gelegd en daar heb ik het huisje op gezet. Twee schroefjes erin om het dakje weer vast te maken aan de onderkant en het zat weer vast. Het ding is een beetje groenig uit gaan slaan ondertussen en daar moet ik maar een likje verf overheen gooien dan.

Ik heb boven geloof ik nog een potje azuurblauw staan, over van de badkamer. Dat ga ik er maar overheen smeren, in gedeeltes want ze zijn natuurlijk gek genoeg om bovenop de natte verf te springen. Ik zit niet echt te wachten op blauwe katten en blauwe pootjes door mijn huis. Ik ga dat nog wel strategisch aanpakken, hoop ik dan. Van de winter zal ik het toch maar naar binnen halen ook. Dat lijkt me beter. Alleen is het een flink ding dus daar moet ik dan nog een geschikt plekje voor vinden. Dat zie ik dan wel weer. Eerst dus maar het huisje opknappen voor ik mijn glas ga schilderen. Het lijkt wel of dat niet mag. Moonlight doet zo zijn eigen pogingen om me van het glaswerk af te helpen door er steeds tussendoor te lopen. Ik haal altijd opgelucht adem als hij er weer tussenuit is.

Hoe ik het ook zet, hij vindt altijd gaatjes om zijn pootjes tussen te zetten. Alsof hij het leuk vindt om zo moeilijk te doen. Gekke beesten heb ik hoor. Wie doet nou zoiets. Moonlight en Rainbow halen toch altijd de raarste dingen uit om in mijn buurt te zijn. Aurora vindt me alleen maar fijn als ik op de bank zit en ze tegen me aan kan zitten en Skylar komt alleen kusjes halen, dat is geen kroelert voor op schoot. Een heel enkel keertje komt hij bij me liggen maar kusjes halen, dat doet hij heel vaak. Hij komt dan even langs, loopt tot aan mijn gezicht en dan geef ik hem een klapzoen op zijn koppie. Heerlijk vindt hij dat. Zo hebben ze allemaal wat anders maar Rainbow en Moonlight doen zo'n beetje hetzelfde. Zou dat aan de zwarte kinnetjes liggen?

Elke keer als ik boven de brokjes ga bijvullen, probeer ik iets van de planken te pakken die daar hangen. Vol met rommeltjes en ditjes en datjes. Zo vind je ook nog eens wat. Ik heb er een vuilniszak staan en daar gooi ik dan van alles in weg. Heel langzaam zal ik zo toch wat dingen vast opruimen. Zo kwam ik ook die oude sigarenkist van mijn opa tegen. Vol met stiften en gelpennen die daar al jaren liggen. Die deden het natuurlijk niet meer. Hup in de vuilnisbak ermee. Maar in de kist zag ik een nieuw te verven object. En dat heb ik dan ook gelijk gedaan. Daar zitten nu allerlei losse dingetjes is voor mijn mandala dots. Ik kwam ook nog twee ingelijste potloodtekeningen van mezelf tegen. Ze zijn van 1998.

Toen kreeg ik eventjes weer een opleving in het tekenen. Toen Kim klein was maakte ik ook veel schilderijen. Ook toen gaf ik ze allemaal weg en van sommigen heb ik nog een foto maar van heel veel ook niet. Dat is wel jammer. Deze twee had ik ook nog niet op de foto. In dit digitale tijdperk is het wel veel makkelijker geworden. Foto's hoeven niet meer ontwikkeld te worden, alleen afgedrukt als je ze in een lijstje wilt zetten maar zelfs die heb je digitaal. Ik heb ze maar gelijk op de foto gezet. Ik weet nog niet wat ik ermee zal doen eigenlijk. Ik krijg straks wel heel veel geschilderde dingen hier staan zo. Ik vond ook nog twee lege canvassen. Nou ja, dat is wel handig eigenlijk.

Er moet nu alleen even niets meer bijkomen tot ik alles beschilderd heb. Ik zal alleen moeten beginnen met het kattenhuisje zodat het snel weer naar buiten kan. Het schilderwerk stapelt zich wel op zo zeg. Dat vind ik dan weer niet zo'n fijn gevoel eigenlijk. Het moet wel leuk blijven en tegen druk kan ik nog even niet. Ook die rommel in het kamertje boven irriteert me. Maar ik kom zoveel dozen en dingen vol met van alles tegen. Dat moet ik eerst even uitzoeken. En nu met werk erbij heb ik niet meer de tijd en rust ervoor. En dan ga ik nog maar drie keer twee uur. Maar de dagen dat ik op mijn werk moet zijn, zijn voor mij gelijk voor de rest verloren. Erna ben ik gewoon veel te moe om verder nog iets te doen. De andere dagen zijn voor dingen in huis en wat schilderen. Dan houdt het al snel op als je nog niet beter bent.

Het zal nog wel komen hoor, ik word er alleen een beetje ongemakkelijk van zo. Ik zal er toch mijn weg in moeten gaan vinden want ik wil toch ook dat er meer uren bij gaan komen in de komende weken. Het zal zich wel een weg vinden. Ik merk dat ik weer veel te veel tegelijk wil en ook daar moet ik mijn weg in vinden. Dat gaat gewoon niet meer of nog niet in elk geval. Ik heb ook niet echt plek om al dat zichzelf steeds maar aanvullende glaswerk te zetten. Daar moet ik ook wat op vinden. Voordat Moonlight het een keertje allemaal omgooit en ook om het uit het zicht te hebben en zo die druk wat te verlagen. Ik vind er nog wel wat op, dat kan ik wel.