26. jun, 2018

Twee jaar en 28 dagen zonder Sunshine

De cits zijn niet blij met mij. Nee, echt, ik weet het zeker. Om hun maagjes tot rust te laten komen, eigenlijk van die ene dan waarvan ik niet weet wie, heb ik ze ook gisteravond mousse gegeven en vanmorgen weer. Ze kijken me aan of ik een klap van de malle molen heb gehad net. Alwéér mousse?! Nou nee, dank u. Maar ja, aangezien ik steeds zie dat er vis of kip met garnaaltjes uitgegooid worden, doe ik het maar even zo. Ik weet het anders ook niet even zo snel. Ik wil niet nog een keer een shit huis, so to speak. Dat is het ergste nog niet hoor maar ook die kat, wie het dan ook mag zijn, zal zich er ook niet al te prettig bij voelen.

Alle luchten en eventuele gemiste vlekjes en plekjes zijn ook weggepoetst. Dat is ook wel prettig. Nu maar even rustig aan met de vis en garnalen. Alleen zijn ze er niet zo blij mee. Zelfs nu, bijna tussen de middag, staan er nog vier bijna volle bakjes. Af en toe komen ze er een likje van nemen. De maag roept ook al willen ze liever wat anders. Als ze echt honger hebben dan nemen ze het heus wel. Misschien dat ze vanavond weer een beetje vis krijgen maar dan doe ik het in twee keer geven. Dat ze niet gelijk die volle bak in ene keer naar binnen werken. Dat is misschien ook een idee en dan kijken hoe het gaat.

Gisteren heb ik, toen ik brokjes ging geven boven, een doos meegenomen. Zo krijg ik, al is het wel heel langzaam, toch weer wat ruimte boven. Het meeste zal weg kunnen of in elk geval uitgezocht zijn en weer terug op de plank. In de doos zaten nog een hele berg oude foto's. Ik heb weer een stapeltje voor Kim en Ben en voor mezelf gemaakt en de rest op de foto gezet. Handig hoor, het digitale tijdperk, in de meeste gevallen dan. Ik heb nog zo ontzettend veel foto's uit te zoeken, van ma, van mezelf. Hele bergen zijn het. Ik heb ze wel bij elkaar allemaal. Maar dat is misschien iets als ik echt niets beters weet te bedenken. Ik verveel me nooit dus daar moet ik ook niet op wachten.

Ik heb er gelijk een paar doorgestuurd aan de neven en mijn nichtje. Zij had er een paar zelfs nog nooit gezien. Er zaten er een paar met mijn vader bij ook. Goh, hoe ouder je wordt, hoe meer foto's je vindt van mensen die er niet meer zijn. Mijn moeder had de grappige gewoonte, als we foto's zaten te kijken, om bij die mensen dan te wijzen en te zeggen 'dood'. Vooral bij oude foto's van feestjes, hoorde je de hele tijd dan 'dood, dood, ook dood, lang dood, net dood'. Wij konden daar wel om lachen. Ik begin nu een beetje hetzelfde te krijgen. Ik vond zelfs één van de zeldzame foto's met mijn halfzusje samen. Goh, nog bedankt dat je me op de hoogte hebt gesteld dat mijn vader ziek was en overleed. Not! Dat schoot gelijk in mijn hoofd. Ach ja, het gaat zoals het gaat.

Op sommige foto's is mijn moeder nog zo jong! Toen vond ik het een ouwe doos natuurlijk, vooral pubers zijn nooit zo aardig tegen en over hun ouders. Daar weten we ondertussen allemaal van mee te praten in ons gezin. Meestal worden ze wel wijzer als ze ouder worden en vooral 'ouder' worden en dus zelf kinderen hebben. Al is dat niet voor elke puber weggelegd. Weet je, je wilt ze voor alles beschermen maar ze hebben hun eigen pad en daar kan je niets tegen doen. Ze zullen hun eigen lessen moeten leren, hoe hard die soms ook zullen zijn. Je kan alleen maar hopen dat ze er dan ook echt van leren. En klaar voor ze staan op de momenten dat ze je echt nodig hebben. Maar als ik dan zie hoe jong mijn moeder eigenlijk nog was, met mij als dertienjarige ernaast, daar stond ik toen echt niet bij stil.

Ze was mijn moeder en moeders zijn oud. Maar ze was nog piep gewoon, ook maar 33 toen. Dat vind ik nu, op mijn 56e, toch wel erg piep. Logisch ook wel. Zo gaat dat gewoon in het leven. Ik zou voor geen goud meer achttien willen zijn, tenzij ik de wijsheid, die ik in de loop der jaren heb opgebouwd, mee mocht nemen. Toen dacht je dat je alles wist maar je wist nog helemaal niks. Zo zijn pubers nu eenmaal, en dan zien ze ook nog eens de gevolgen niet van wat ze allemaal doen. Dat besef komt later pas, want ja, wijsheid komt met de jaren. Daar moet je aan werken en je krijgt je lessen vanzelf. Als je er maar van leert! Gelukkig is dat bij de meesten van ons wel het geval.

Ondertussen zit ik op mijn pakketten te wachten. Ik heb een flesje noverox besteld, die zou, volgens de track&trace van een mij onbekend transportbedrijf, om 10u49 worden afgeleverd. Nou, nog steeds niets. Het is niet alleen PostNL en DHL die niet op tijd komen dus. De Zooplus, die afgelopen zaterdag ook weer mis ging, zal komen tussen 12u45 en 15u15. Tegelijk met een bestelling nieuwe kleuren verf van Plaid. Daar zit ik echt op te wachten, de ene voor de kleurtjes voor mijn kersenbloesem en de andere voor het eten en de rest voor de cits. Dat pakketje noverox zit misschien wel in de brievenbus? Straks na alle leveringen maar even gaan kijken, als ze dan ondertussen nog niet hebben aangebeld.

Hopelijk gaat vandaag alles een keertje gewoon goed, dat lijkt me heerlijk! Erna kan ik dan lekker even gaan verven. De cits hebben nieuwe snoepjes gekregen, ik heb er weer een blik bij ook. Er staan er daar nog 10 op me te wachten, de meesten zijn al gedeeltelijk gedaan. Die moet ik alleen nog even afmaken. Ik wil alleen wat meer andere bloemen gaan oefenen dan viooltjes en rozen. Langzaam maar zeker zal ik ze allemaal onder de knie krijgen. Ik heb gisteren een potje verf laten mixen, natuurlijk iets dat helemaal bij mij past en de kleur die ik mijn meubeltjes mettertijd wil geven. Beginnend bij het zwarte ladenkastje op de gang die een transformatie zal ondergaan. Een hele zachte tint lila, bijna wit, genaamd Kosmisch, komt er op het kastje waarna ik het met bloemen zal beschilderen.

Daarna ook nog de krantenbak in dezelfde stijl maken. Kijken hoe dat me gaat bevallen. De grote meubels komen pas aan de beurt als ik weer beter ben. Dit zijn kleintjes, die kan ik in etappes tussendoor doen, als ik de puf heb. Voorlopig zijn ze nog niet aan de beurt hoor maar je kan het maar vast in huis hebben. Eerst nog de potten en het glaswerk afmaken. Dan wordt het hier ook een beetje minder vol. Tenminste, ik ga daar plek voor zoeken nog, als het klaar is om weg te zetten. En bij genoeg voorraad, ga ik op deze site een webshop erbij maken. Maar dat zal nog wel even duren. Ik heb twee goeie fotografen in de familie die alles mooi op de kiek kunnen zetten, dat komt wel goed allemaal. Plannen zat, alleen heel graag de puf nog ervoor allemaal. Dat gaat nog wel komen, daar heb ik het volste vertrouwen in!