29. jun, 2018

Twee jaar en 31 dagen zonder Sunshine

Gisteren hoorde ik op het nieuws, of was het eergisteren, over de staking van het streekvervoer weer. De derde keer nu al. Eén van de eisen was verlaging van de werkdruk. Waarop de journalist, die het interview deed, de van hoge intelligentie overlopende vraag stelde; 'oh, is die te hoog?' Nee joh, helemaal niet, ze willen gewoon niet zoveel doen. Echt hoor, wat een vraag zeg! Terwijl ik niet eens aan het kijken en/of luisteren was, de tv stond gewoon aan en ik zat in het andere deel van de kamer. Zelfs toen viel dit me op. Ik weet niet of ik de enige ben, die zulke dingen opmerkt.

Alsof je met je voet in het verband zit en dan heb je ook van die mensen die menen te moeten opmerken, 'goh, zit je voet in het verband?'. Nee eigenlijk mijn hoofd maar het verband is flink afgezakt. Dat zijn van die dingen waar ik eigenlijk erg om moet lachen. Het lachen verging me gisteren wel na die soort van knallende watervalgeluiden van vallende grote boxen en het kraken van plastic van diezelfde boxen. Dit allemaal begeleid door het over de vloer golven van lijnzaad, chiazaad, moerbeien en rauwe chocolade stukjes. Die zaten in potjes in de boodschappenboxen. Oh wat een ellende. Miljoenen van die dingen over de vloer, bijna alle boxen stuk of gescheurd. Alle boodschappen over de vloer...

Nou gebruik ik ze niet om de boel vers te houden hoor, die boxen, het is meer omdat je dan netjes een hoop rotzooi kan wegwerken. Ik heb er alleen een paar minder nu. Het plankje, ooit opgehangen door mijn allerlaatste ex, zat dan ook behoorlijk knullig vast, kwam ik nu achter. Rainbow zat in elkaar gedoken op het balkon, in het onderstukje van het tafeltje en zodra ik zijn kant op keek, deed hij zijn koppie naar beneden. Ja, jij bent, uiteraard, weer eens de boosdoener ja. Ik verzekerde hem dat ik niet boos was maar hij heeft zich de rest van de dag erg opvallend afzijdig gehouden. Nou ja, als hij het maar nooit meer doet.

In zijn enthousiasme om een mugje te vangen, had ik de planten daar al weggehaald. Maar dat hij de hele plank met spullen eraf zou gooien, nee, daar had ik even niet op gerekend. Maar goed, toen ik zag dat die met hele kleine schroefjes vast zat, niet eens kruiskopjes wat weer een hele zoektocht naar een gewone schroevendraaier met zich meebracht, kon ik het ook wel begrijpen. Het was een afgeraffeld werkje, dat zag ik wel. Ik ben in etappes orde in de chaos gaan brengen. Af en toe even rust en een sigaretje en zo ben ik er de hele dag mee bezig geweest. Gaatjes groter geboord, krokodillenpluggen erin, grotere schroeven en de plank hangt daar voorlopig prima. Die zit nu goed vast.

Al de zaadjes en meer van dat soort klein spul heb ik weg gehaald met de stofzuiger eerst, anders zou ik het zelf door het hele huis lopen. Alle vier de cits kwamen kijken, of nee, drie want Rainbow liet zich mooi niet meer zien. Die is flink geschrokken in elk geval. Wat een mazzel dat die planten er al weg waren zeg. Tussendoor moest ik ook nog naar Stefan, mijn hele lekkere rustdag was weg zo. Ik had lekker willen schilderen of willen oefenen met kalligrafie. Zodat als ik teksten maak op een schilderij, die er ook mooi uitzien. Maar niets van dat al. Ik moest dit eerst weer allemaal in orden krijgen. Lang leven katten, je verveelt je geen moment!

Tussen alles door zoek ik ook nog steeds naar mijn uitgevouwen ijzeren hangertje. Ik werd bijna al even blij dat ik hem gevonden had maar dat was die tweede die ik ook maar had uitgevouwen. Die ene is nog steeds weg. Ach ja, die kom ik vast nog wel een keer tegen op een plek waarvan ik zeker weet dat ik hem daar niet gelegd heb. Zo gaat dat hier wel vaker al zal ik er nooit helemaal aan wennen. Als ze maar lol hebben daarboven, vind ik het prima. Al kan het soms ook echt vreselijk irritant zijn. Ik laat me alleen niet meer gek maken door zoiets. Daarvoor gebeurt het te vaak.

Nu moet ik wachten tot het weekend voor ik weer wat leuks voor mezelf kan gaan doen. Bij Stefan hebben we weer geconstateerd dat ik toch, hoe traag het ook moge zijn, langzaam maar zeker vooruit ga. Gelukkig merkt hij wel dingen op die ik dan even niet zie of zag. Ook had ik een vraag, omdat ik al een paar keer de vrijdag van de 2e week afzeg, of ik daar nou wel of niet aan moet toegeven. Die vermoeidheid dan, die het veroorzaakt. Ik voel me er zo lullig bij en vroeg me ook af, hoe moet dat later dan? Maar daar heeft hij me even in gecorrigeerd. Voor nu, met een nog steeds bijna lege accu, is het goed om goed naar mezelf te luisteren.

Er komt heus nog wel een tijd dat ik ook moe ben, te moe misschien om te gaan werken maar dan mag ik wel, net als vroeger zeggen, kom op meid, we gaan gewoon even doorzetten. Voor nu, met een nog bijna lege accu is het nog juist goed om daarnaar te luisteren. En toen hij dat zo vertelde, vond ik het ook logisch. Ik kwam er alleen even zelf niet uit. Het liefst zou ik er dus niet aan toegeven en gewoon gaan. Dat mag straks als ik beter ben wel weer, nu gewoon nog even niet. Luisteren naar je lijf, dat is mijn opdracht. Verder ben ik goed bezig om weer te komen waar ik wil zijn. Maar zover is het nog gewoon even niet.

Na de afgelopen nacht is het vandaag ook weer zover. Ik heb de halve nacht rondgelopen met die vreselijke krampen. Die gaan van mijn knieholtes tot boven mijn heup. Elke keer dat je denkt dat het over is en kunt gaan liggen, dan schiet het er weer in. Ja, ik heb veel te veel gedaan gisteren, dat weet ik ook wel maar wat moet je dan? Die puinhopen laten liggen? Dat is ook zoiets wat ik vrij frustrerend vind. Soms kán je toch gewoon niet anders? Net zoals ik de afgelopen jaren niet anders kon. Ik kon nu ook niet anders en ja, tegen zulke puinhopen zie ik dan eventjes heel erg op. Vroeger draaide is voor zoiets mijn hand niet om.

Dat is nu anders. Nu raak ik ervan in de war en weet ik niet waar te beginnen. Die stress werd me blijkbaar toch teveel. Dat ik het helemaal netjes zelf heb weggewerkt, inclusief de plank weer in orde gemaakt, dat had me een paar maanden geleden niet gelukt. Dat het bij elkaar gisteren toch echt te veel was, dat wilde mijn lijf me gisteren toch eventjes subtiel, nou subtiel, was dat maar zo, laten weten. Bizar vind ik het gewoon! Een de baas spelend lijf, je moet het echt niet willen!

Ik heb nog gezegd, je bent lekker gedoucht, ik heb je lekker ingesmeerd en je ruikt heerlijk, ik heb zelfs een klein beetje gerust vanmiddag tussen het puin ruimen door, wat wil je nou?! Kap ermee! Niet dat het hielp hoor, maar het luchtte mij een beetje op. Dat was lang geleden zo'n krampaanval. Ik was even de heftigheid vergeten van die pijn. Het zal niet snel weer gebeuren, die plank hangt als een huis. Nu maar hopen dat het een beetje rustig blijft met de cits. Het ligt niet aan mij hoor, ik kijk wel uit!