4. jul, 2018

Twee jaar en 36 dagen zonder Sunshine

Het ging goed gisteren, met Rainbow en de vis. Tussen de middag had hij het kuipje Sheba op gesmikkeld en had hij dus nog wat in zijn maagje zitten. Ook lijkt hij ervan te hebben geleerd nu, tenzij dit ook te maken had met een niet compleet lege maag. Hij schrokte het niet binnen en liet zelfs een beetje staan. Toen hij even later in de buurt kwam van het bakje van Aurora waar nog een restje in zat, liet hij dit ook ongemoeid. Zo dan, dat zou hij normaal nooit hebben laten gaan, zo’n kans. Of hij heeft ervan geleerd, of zijn maag zat gewoon vol genoeg. Ik hoop eigenlijk dat het een combinatie is van die twee.

Zo meteen krijgt de jongeheer zijn lunch ook weer. Ik hoop dit te doen zonder dat Skylar daar lucht van krijgt. Die groeit echt dicht anders en dat is nou ook weer niet gezond. Hij vindt het niet eens echt super lekker of zo, maar het is eten dus werkt hij het naar binnen. Die twee zijn vanaf hun geboorte nooit iets tekort gekomen en gedragen zich alsof ze sterven van de honger altijd. Nou kan dit bij Rainbow wel het geval zijn. Doordat hij die brokjes gewoon niet moet. Best zielig als ik er zo over nadenk. Ik heb er gewoon echt niet bij stilgestaan, nu ik zelf haast geen brood meer eet, hij daardoor ook niet meer mee eet. Maar goed, je komt er vanzelf achter, al had ik er gewoon zelf wat meer bij na moeten denken. Nu de boodschap goed is overgekomen, zal ik het ook zeker niet meer laten gebeuren.

Voortaan mag mijn kleinste jochie lekker lunchen. Misschien gaat dan ook zijn felle gedrag over, als er iets te eten valt dat hij lust. Blazend bewaakt hij zijn ‘prooi’, daar mag niemand aankomen. Ze doen dat ook niet, ze kijken wel uit. Ook met die snoepjes voor ik ga slapen. Oh wat is hij dan bezig. Helemaal door het dolle is hij al, als ik mijn tandenborstel ga pakken. Hét teken dat het bijna snoepie tijd is. Als een dolle raast hij heen en weer tussen mij, waar ik ook ben, en het plekje waar de snoepjes staan. Als ik dan ga zitten en de pot pak waar ze in zitten, gaat hij bijna uit zijn dak. Hij springt dan heen en weer van de tafel op mijn benen. Dat gaat wel eens mis ook en daardoor heb ik de krassen om dat te bewijzen. Heel pijnlijk, die katten krabbels.

Dan moet de pot nog open en daar kan ik dan niet eens mijn hand in doen, daar zit hij al met zijn koppie bij. Hierdoor wijs geworden in het verleden, zitten de snoepjes ook nog eens in een zipzakje. Daarom moet hij wel wachten. De snoepjes doe ik voor de drie heren van het gezelschap in een klein schaaltje, Aurora krijgt ze zo op de grond, die wil geen bakje. Ook goed. Rainbow krijgt als eerst en probeert me in mij vingers te bijten als mijn vuist vol snoepjes onderweg is naar zijn bakje, zo fel is hij. Skylar wil er dan ook wel eens bijspringen maar die wordt dan direct weg geblazen door zijn kleine broer. Bij het in het bakje gooien van de snoepjes moet ik mijn hand snel wegtrekken, anders staan daar ook de tandjes weer in. Voor de snoepjes het bakje raken, heeft Rainbow er al eentje te pakken, zo snel is hij. Echt bizar hoor.

Dan krijgt Skylar zijn bakje, dan Aurora haar handje vol op de grond en dan Moonlight. Die maakt zich niet zo druk om dit soort dingen. Hij vindt ze best lekker maar soms heeft hij er niet eens trek in en laat hij de helft staan. Ook zo’n rare snuiter. Als de snoepjes op zijn, willen ze bij elkaar kijken of er nog iets te halen valt. Aurora gaat dan altijd eerst even wat drinken en dan eten Rainbow en Skylar haar kruimels van de vloer. Dan de andere bakjes nog even af. Als alles vakkundig is leeg gelikt, gaan ze elk hun eigen kant op en gaan ze braaf slapen, net als ik. Een heel ritueel altijd dat best even intensief is vaak. Ik moet dan ook echt niet proberen het over te slaan. Dit is meestal rond tien uur en vanaf een uurtje of half tien, voel ik vier paar ogen strak op me gericht. Wanneer gaat ze die tandenborstel halen? Vaak zijn het maar drie paar want soms moet ik Moonlight roepen dat er snoep te halen valt.

Ik ben al blij als ik ongeschonden uit de strijd kom. En dat alleen door de kleine Rainbow. Die is toevallig wel de grootste boef van het stel. Ik ben weer thuis. Het valt echt zwaar, zo'n uurtje extra erbij. Zo raar vind ik dat zelf, dat zo'n uurtje zoveel kan schelen. Maar goed, daar zal ik ook nog wel aan gaan wennen. Het zullen er toch echt een keer acht moeten worden. De bedrijfsarts ging niet door. Daar werd ik gisteren over gebeld. Maar ik ben toch om half tien begonnen, de tijd van de afspraak. Ik denk ook dat ik dit door ga trekken naar de komende dagen dat ik moet werken. Ik heb dan 's morgens iets minder tijd maar hoe verder de dag komt, hoe vermoeider ik word.

Dan is het fijner als je zo wel vroeger thuis bent. Even uitrusten op de bank en dan heb je misschien nog een heel klein beetje tijd om iets te gaan doen nog. Als is het maar een beetje schilderen. Als ik straks die twee dagen tussendoor steeds vrij ben, zal de maandag en de dinsdag achter elkaar wel even zwaar zijn, dat weet ik nu al. Maar toch, dan heb ik daarna ook weer twee daagjes en zo lijkt er dan toch iets meer speling te zijn, al is dat maar nep natuurlijk. Toch voelt dat anders. Hier thuis moeten ook dingen gebeuren en ik liep steeds tegen die vermoeidheid aan het einde van twee weken op. Misschien kan ik dit zo voorkomen. Even afwachten een paar weekjes en dan weet ik het.

Er wilden weer mensen wat werkjes van me kopen. Ik wist alleen echt niet wat ik ervoor vragen moest. Maar ik krijg hulp hierbij. Karina is een kei in boekhouding, wist ik veel. Die rekende zo eventjes snel voor me uit wat ik voor iets als minimum moest vragen. Ik hoorde mijn hersentjes nog kraken toen ik zat te bekijken hoe ze dat deed. Ik maak voor haar nu een lijstje met wat alles me kost, zoals doeken en verf en dat soort dingen. Dan maakt zij voor mij een lijstje met wat ik voor bepaalde dingen moet rekenen. Daar had ik zelf nooit zo uit gekomen in elk geval. Ik ben daar een enorme kluns in en wil alles weggeven. Maar, dat zei ook nog iemand anders tegen, dan durft ook niemand meer om iets te vragen. Dat leek me dan ook wel weer logisch, dat begreep ik wel.

Dat wordt dan een goede opstart voor als ik straks mijn webshop ga maken. Ik ben er heel blij mee, dan heb je echt een normaal gerichte prijs en geen natte vinger werk. Ik wil ook steeds meer kunnen schilderen en als je vaak iets doet, word je er vanzelf beter in. Ik ben nu klaprozen aan het oefenen. Dat ging makkelijker dan ik had gedacht. Nu ik aan het opletten ben, hoe lang ik over iets doe, merk ik dat er toch best wel aardig wat tijd in een stuk of pot zit. Dotten duurt helemaal het langst maar dat is dan ook echt precisie werk. Ook leuk om te doen hoor. Maar bloemen schilderen vind ik het leukst. Ik ben al voorzichtig kleine beestjes aan het proberen, zoals vlinders en lieveheersbeestjes. Later wil ik gewoon alles kunnen, later als ik groot ben haha. Laat ik dat maar veranderen in later als ik slank ben, lijkt me beter en makkelijker te verwezenlijken. Groter ga ik namelijk echt niet worden meer.