5. jul, 2018

Twee jaar en 37 dagen zonder Sunshine

Echt hoor, in het benedenhuis hieronder, dat al maanden leeg staat, wordt hard gewerkt door de woningstichting. Het klinkt nu net alsof ik word lastig gevallen door een door straling uit zijn krachten gegroeide mug van enorme proporties! Ze zijn aan het boren en doen. Moonlight en Rainbow zitten er op de eettafel met een schuin koppie naar te luisteren. Aurora heeft al buiten op het balkon zitten kijken en Skylar ook. Die zoeken dat soort dingen graag even op. Ik zit hier diep te zuchten want ik heb net zo'n soort nacht achter de rug.

Ik had bezoek van de enige mug van Nederland die juist aangetrokken werd door het luchtje van de antimuggenspray die ik op mijn lijf had. Om half twee of zo ben ik maar rechtop gaan zitten en heb ik een sigaretje zitten roken. Wat een lastpost zeg! Echt elke keer weer kwam hij terug. Zo eentje met zo'n harde zoem waar je niet omheen kunt. Na een paar meppen op mijn eigen hoofd had ik het wel gehad. Na het sigaretje ben ik weer gaan liggen maar het duurde nog wel even tot de slaap eindelijk kwam. En dan zitten ze nu weer in mijn oor te razen maar dan vanaf de benedenverdieping.

Bovenop mijn hand, die echt vol met Deet zat, prijkt een rood stipje. Alsof de mug me daar een merkteken heeft gegeven van zijn totale maling aan stoffen die hem weg hadden moeten houden. Toen ik rechtop zat heb ik me juist nog helemaal ingesmeerd met als gevolg dat ik er zelf bijna van wegliep. Ik hou wel van die citroenachtige geur maar je kan het ook overdrijven. Het is me nog een wonder dat ik in slaap ben gevallen. Dat moet wel pure vermoeidheid geweest zijn. Anders had het me denk ik niet eens gelukt.

Gisterenmiddag heb ik wel heel erg vast geslapen. Dat gekke uurtje erbij zorgt toch echt wel voor een soort van uitputting. En dat terwijl ik nu heel rustig werk zit te doen, geen druk, geen stress. Maar goed, ook hier zal ik wel aan gaan wennen. Ik had alleen niet verwacht dat het zo'n impact zou hebben. Blijkbaar wel. Dat ik erg moe was kon ik dan al direct erna merken. Voor ik ging werken had ik mijn auto afgezet bij de garage. De kapotte luchtslang zou vervangen worden en ook kreeg ik twee nieuwe voorbanden. Alleen was ik dat, toen ik naar huis ging even vergeten. Waarschijnlijk door de vermoeidheid.

Ik liep de parkeerplaats vlak voor het pand op en zag mijn auto niet staan. Hè?! Waar is mijn auto nou? Met de beste wil van de wereld kon ik er niet meer opkomen waar ik hem dan gezet moest hebben. Na met mijn ogen elke auto in de nabijheid te hebben afgespeurd om te zien of die van mij was, viel mijn blik op de garage die daar schuin aan de overkant zit. Oh ja! Doos! Hij staat bij de garage. De lichte paniek trok weg en een beetje lachend als een boer met kiespijn liep ik daar naartoe. Waar bleef je nou, vroeg de man. Ik vertelde hem dat ik op de zaak mijn auto had lopen zoeken, waarop hij in lachen uitbarstte.

Ook niet aardig van hem, al moest ik er zelf natuurlijk ook wel om lachen. Alzheimer light, vroeg hij weer. Nou, maak daar maar medium van hoor. Grijnzend reed ik weer naar huis. Oh echt weer iets voor mij. Eenmaal thuis ben ik op de bank geploft en heb ik geslapen tot half zes. Misschien ook wel een klein beetje de reden van mijn slapeloosheid afgelopen nacht. Dat én de mug natuurlijk. En als je niet kan slapen dan denk je van alles. Zo dacht ik eraan dat het die dag twee jaar geleden was geweest dat mijn moeder die zware operatie kreeg. Wat heeft ze toen afgezien en waarom eigenlijk? Er is uiteindelijk niets door gered en is haar lijden zo eigenlijk alleen maar verergerd en verlengd. Aan mijn lijf geen polonaise hoor, mocht ik ook zoiets krijgen.

Laat mij maar lekker gaan, alleen pijnstilling indien nodig en voor de rest, doei! Niks bestralen, niks geen chemo. Laat mij maar lekker verder gaan daarboven. Dat lijkt me stukken beter. Kijk, heb je iets wat zo te verhelpen is, natuurlijk moet je je dan laten helpen. Maar als je eenmaal zoiets krijgt als alvleesklierkanker, zoals mijn moeder, dan moet je eigenlijk alleen maar hopen dat het snel voorbij zal zijn. Ik heb het aan mijn moeder gezien, ze wilde die dingen alleen maar voor ons. Zodat ze kon zeggen, jongens, ik heb mijn best gedaan, nu is het wel genoeg. Maar het heeft haar alleen maar ellende gebracht. Mij niet gezien. Ik ben niet bang om verder te gaan, dat lijkt me juist helemaal geweldig. Het helpt natuurlijk wel als je weet waar je naartoe gaat maar die kennis die is voor iedereen. Je moet er alleen aan toe zijn.

Je pijn laten verzachten en dan gaan als het je tijd is. Daarna begraven, zeker niet cremeren. Al mogen ze mij ook zo in de plomp gooien. Alleen mag dat weer niet van de overheid. Jammer hoor. Ik denk wel dat ik op Hofwijk begraven wil worden. Ik kwam laatst bovenstaande foto tegen. Crooswijk is hier ook een grote begraafplaats. Maar als je dat allemaal ziet! Je mag niet snel naar boven, onder de 30 km per uur. Er wordt gevaarlijk gegraven en als je een groterd bent, dan mag je er niet in. Nou zeg, wat een restricties allemaal. Dan maar naar Hofwijk. Of het liefst eigenlijk nog zo'n natuurbegraafplaats. In zo'n pod gepropt en dat er dan een boom uit je groeit. Dat lijkt mij nog het mooiste. En zeker geen huilerige begrafenis maar een feest. Per slot van rekening ga ik wel naar iets veel mooiers dan hier en dat is toch wel een feestje waard. Ik kijk er al naar uit! Tot het zover is, geniet ik hier wel.