6. jul, 2018

Twee jaar en 38 dagen zonder Sunshine

Vorig jaar, toen mijn moeder naar de hospice ging, dat is volgende maand alweer een jaar geleden zeg, heb ik de hele grote witte orchidee van haar meegenomen. De orchideeën die je in de winkel koopt zijn ook altijd prachtig hoor maar deze was nog veel mooier omdat de bloemen, in verhouding, zoveel groter waren. Hij heeft nog heel lang gebloeid en ma was al begraven voor hij uitgebloeid was. De takken zonder bloemen gingen ook helemaal dood dus die heb ik er toen afgehaald. Nu was hij al een tijdje aan het uitlopen en hij staat nu weer prachtig te bloeien. En ja, het zijn weer van die enorm grote bloemen. De mooierd! Mijn moeder was er zo gek op en ik mag er nu ook nog steeds van genieten.

Ik heb weer even zitten dotten, nou ja even. Dit was wel een hele grote hoor. Hij is 50x50 centimeter en er zitten aardig wat stipjes in. Dat was toch ook wel weer even leuk om te doen, tussen de bloemetjes en teksten in. Ik wil zoveel en zie zoveel waarvan ik denk, oh dat kan ik ook of dat wil ik ook. Soms is het dan fijn als iemand iets tegen je zegt waarvan je denkt, oh dat is leuk, dat ga ik nu proberen. De achtergrond heb ik met bruin en zwart op hout proberen te doen lijken en dat lukte aardig, al zeg ik het zelf. Ik vind dat ook wel fijn om te doen, van die grotere doeken. Ik zou alleen een goede ezel moeten hebben. Niet een blatende hoor maar eentje om die grote doeken op te zetten. Maar dat is dan ook weer gelijk zo'n sta in de weg.

Hier in mijn art-hoekje is het toch al zo'n zooitje aan van alles en nog wat, wat in de maak is. En bovendien, hoe groot wordt straks het huis waar ik in zal komen te wonen. Als dat echt veel kleiner wordt, wat er wel in zit, dan zal ik toch ook een heleboel weg moeten doen. Ik hoop eigenlijk wel op grote kamers en een extra kamer nog. Ik woon hier best vrij ruim en of ik zoiets ook weer terug zal krijgen is nog maar de vraag. In elk geval moet alles mee kunnen wat belangrijk voor me is en mijn art-hoekje is dat zeker en mijn vier katten ook. Wie weet zijn dat er vijf als Sunshine opeens weer terug zou komen, ook nog eens. Dus tja, je weet gewoon niet wat je gaat krijgen. Oh en die zolders, wat zit ik daar tegenaan te hikken en ook dat zal toch een keertje moeten gebeuren.

Maar ja, als je al uitgeput raakt van drie keer twee uurtjes re-integreren, hoe en wanneer moet je zoiets dan doen. Mijn vrije tijd gebruik ik grotendeels om uit te rusten en mijn huis bij te houden. Als ontspanning heb ik het schilderen. Maar verder kan ik nog niet veel. Ik zelf zal dan eerst nog een heel stuk meer moeten opknappen voor ik aan zoiets kan gaan beginnen. Dat is nou juist de pest. Kon je alles zelf maar gewoon in de hand nemen, het beter worden maar ook het verhuizen en dat soort dingen. Dan, eenmaal beter, een baan die beter bij me past, misschien zelfs parttime, in combinatie met mijn schilderwerkjes verkopen en daar van kunnen leven. Ik heb niet veel eisen, voor mezelf zeker niet.

Gewoon mijn natje en droogje en wat te roken. Dat laatste doe ik ook al minder en zeker een stuk goedkoper dan vroeger, door ze zelf te maken. Voor de cits wil ik wel alles kunnen blijven doen. Dierenarts als het nodig is en verder hun eten, hun snoepjes en spul voor de bakken. Met vier katten loopt dat best op. Voor mezelf heb ik gewoon meer niet nodig. Ja, af en toe wat kleding, als de boel verslijt en zo. Maar in principe, veel heb ik niet nodig. Niet meer dan ik net noemde, ik hoef niet uit te gaan of op vakantie. Ik blijf toch bij mijn cits. Gewoon je rekeningen kunnen betalen en dingen kunnen aanschaffen als je dat nodig hebt. Meer moet het niet zijn. Maar dat zal iedereen wel willen. Al hebben een hoop mensen dan toch nog heel wat meer eisen. Dat hoeft voor mij allemaal niet eens.

Ik heb mijn boeken en mijn katten. Om te kunnen schilderen heb je wel spullen nodig die je ervoor moet kopen. Dat moet er dus ook bij kunnen nog. Vooral de juiste materialen om er iets moois van te maken, kosten toch ook wel wat. Alleen de zon gaat voor niets op, zo is het nou eenmaal. Was dat maar anders, werken op je talent en wat je dus leuk vindt. Al het geld de wereld uit maar gewoon voor iedereen hetzelfde. Eten en drinken, wonen en de bijbehorende lasten worden door het rijk betaald, geen extreme rijken meer en zeker geen mensen meer die in armoede leven. Gewoon allemaal gelijk. Dat zou pas mooi zijn maar zoiets is nog wel erg ver weg. Zolang de allerrijksten der aarde nog de dienst uitmaken, zal daar zeker niets van komen. Maar toch, het gaat een keer gebeuren. Al denk ik dan dat ik toch al lang deze aarde heb verlaten.

Ik vond van de week, boven tussen de spulletjes die ik aan het uitzoeken ben in het zijkamertje, nog een olifant en een giraffe. Ze zijn van leer of zoiets. Ook heb ik nog een zebra. Een paar jaar terug had ik mijn 'jungleperiode' qua inrichting. Alles met dierenprintjes en dat soort dingen. Daar stonden ze toen leuk in tot ik alles veranderde in Boeddha meets New York. Sindsdien liggen ze dus blijkbaar ergens boven weggestopt. Ik bedacht me opeens dat het wel leuk kon zijn om ze te verven. Een olifant vol bloemen, de giraffe natuurlijk ook en de zebra gaat er ook aan. Gewoon om te zien of dat leuk staat.

Oh alles wat ik nog wil doen en maken, het stapelt zich maar op. De grote dromenvanger is al 'verkocht'. De kleinere die ik ook gemaakt heb, nog niet. Ik heb mooie voorbeelden gezien, allemaal in het hele zachte pastel, met bloemen en vlinders. Zoiets wil ik ook gaan maken en ondertussen moet ik ook nog blijven oefenen op allemaal verschillende bloemen. En de komende tijd moet ik ook weer mee gaan draaien op het KCC. Mee bellen dus.

Wel in een rustig tempo natuurlijk maar toch, ik weet uit ervaring van vorige keer, dat dit me enorm uitput dus hopelijk gaat het lukken. Volgende maand weer een gesprek hierover want ik zit al bijna een jaar ziek thuis nu en dan gaan er dingen veranderen. Maar goed, eerst maar eens zien hoe dit gaat en dan zien we wel weer verder. Stapje voor stapje, komen waar ik zijn wil, dat gaat me ten allen tijden lukken.