7. jul, 2018

Twee jaar en 39 dagen zonder Sunshine

Gisteren had ik een reuze mazzel. In de avond wilde ik een laklaag over mijn laatste schilderijen spuiten. Ik heb achter de deur op het balkon nog een grote plank tegen de muur staan. Die zou ooit nog opgeruimd worden door de heren maar hij staat er meer dan een jaar later nog. Het probleem van vrouw alleen zijn en niet overal sterk genoeg voor zijn had ik al, nu in combinatie met ziek zijn ook nog. Dus er blijven wel eens wat dingen liggen en ik hou er niet van om mensen continue lastige te vallen om hulp. Dan voel ik me bezwaard. Maar goed, daar wilde ik het niet eens over hebben eigenlijk.

Ik spray altijd een beschermlaag blanke lak over de schilderijen. Zo kan je ze met een doekje afnemen indien nodig. De bus lak moet flink geschud worden en daarna spray ik altijd een eerst spuitje over de plank om de feeling te krijen. Bleek, nadat ik dat gedaan had, dat ik de verkeerde bus had gepakt. Het is een witte spraylak. Oh wat een mazzel dat ik eerst even 'proefspuit'. Ik stond eerst raar te kijken naar de witte streep op de plank. Toen ging mijn verbaasde blik naar de bus en zag ik "WIT" in grote letters staan. Ja, zulke dingen krijg je als je met je warhoofd boodschappen loopt te doen. Daar heb ik nog steeds last van en ik sta er dan ook niet gek van te kijken.

Ik moet dus weer naar de winkel voor nieuwe bussen blanke lakspray. Ach ja, het houdt je van de straat zal ik maar zeggen. Verder wil ik vast beginnen een pagina te maken voor mijn zelf be- of geschilderde dingetjes. Ik ga er eerst maar alles opzetten dat al weg is want ik kan moeilijk beginnen voordat ik precies weet wat iets moet gaan kosten. Maar dan heb ik al een beginnetje en moet er later de combinatie komen met de webshop. Je kan dus kijken op Facebook wat je leuk vindt en dan de link pakken naar de webshop. Zoiets wil ik het gaan doen maar ja, ik kan niet alles tegelijk helaas. Dat was vroeger wel anders en had alles er al gestaan. Ik zal hier toch omheen moeten werken, ook omdat de kans erin zit dat ik nooit meer zo word.

Dan moet je toch wat natuurlijk. Ik ben boven bezig, ook weer in etappes uiteraard. Mijn slaapkamer, waar in die hitte toch niet in geslapen kan worden, staat vol met dozen. Die ben ik aan het sparen om die zolders op te kunnen ruimen. Ook iets wat ik nu echt niet alleen kan doen. Maar iedereen is altijd zo druk, ook bezig en ook aan het werk, ik zal wel moeten. Als ik erbij neer val zullen ze wel moeten, toch? Maar goed, die dozen kwakte ik er zo neer. Die heb ik nu eventjes moeten ordenen en een aantal heb ik er plat gemaakt. Die kan ik dan wel weer in elkaar plakken, als het nodig is. Maar ik moest er even orde op zaken stellen.

Dus ik heb het nu, het is nog geen 12 uur, wel gehad voor vandaag. Het moeilijkste was nog om de cits weer uit de slaapkamer te krijgen. Het grappige was, Sunshine en Moonlight hebben ooit de gordijnrails er vanaf gesprongen. Daar hangt een prachtige windgong aan, een kleintje die prachtig tingelt. Maar toen ging het ding wel tekeer, toen het met een noodgang naar beneden kwam. Daar lag ik mooi onder met mijn peen en uien gezicht toen. Moonlight herinnert zich dit nog erg goed, zo te merken, want toen ik het ding een zetje gaf, vloog hij de kamer uit, direct naar beneden. Toen de andere drie er nog uit jagen, dat was andere koek. Op de één of andere manier vindt Aurora het daar geweldig. Die kwam er dan ook als laatste uit.

Toen heb ik ook gelijk het zijkamertje aan kant gemaakt. In de afgelopen twee maanden doe ik er daar elke keer een klein beetje opruimen of uitzoeken en er komt nu wat schot in. Eindelijk. Normaal deed ik dat op ene dag. Wat een vreselijk groot verschil met hoe ik nu, nog, ben. Maar ja, ik zal het er toch mee moeten doen. Voor voorlopig dan want ondanks wat ze zeggen, ik wil toch echt wel een heel klein beetje weer worden zoals vroeger. Wel ouder en wijzer en mijn eigen grenzen bewakend maar wel gewoon wat meer kunnen doen dan alles in etappes en in slakkengang. Lijkt me niet teveel gevraagd, volgens mij.

De fonteintjes die ik voor de cits heb, die staan er volgens mij alleen maar voor Aurora. Ik merkte afgelopen weken dat ook Rainbow en Skylar drinken uit het emmertje dat er staat voor Moonlight. Nou ja zeg. Gekke beesten zijn het toch. Doe maar duur voor niets eigenlijk. Valt wel mee hoor, zo duur zijn ze niet maar toch. Skylar drinkt heel af en toe iets bij het fonteintje in de huiskamer. Die in de badkamer staat er volgens mij alleen de luchtvochtigheid op peil te houden. Dat merk ik ook aan hoe snel, of juist niet, ze leeg zijn. Het emmertje verschoon ik om de dag. Moonlight wil alleen maar daaruit drinken.

Voor de hitte heb ik ook een grote vierkante maar lage plantenbak op het balkon staan, gevuld met water. Gooi er een balletje in of zo en ze hebben een leuk verfrissend speeltje. Maar zie ik daar net Moonlight flink uit drinken. Oh, vandaar dat het emmertje zo vol blijft. Ik sproei om de dag de planten en verschoon ik gelijk ook die bak met vers water. Het kan geen kwaad maar Moontje blijft een rare met drinken. Hij heeft het nooit echt geleerd. De enige beschaafde uit het gezelschap is dus gek genoeg de straatmadelief uit Athene. Zij drinkt fijntjes uit de fonteintjes. Gelukkig maar, anders had ik ze voor niks.