8. jul, 2018

Twee jaar en 40 dagen zonder Sunshine

Gisteren heb ik dan een Facebook pagina met mijn schilderijen en de rest gemaakt. Nou dat ging even snel. Ik ben een beetje een digibeet hoor. Ik weet wel wat en kan met de meeste, makkelijke, dingen wel overweg. Als het zichzelf wijst dan kom ik er ook wel uit. Ik had al eerder een poging gewaagd maar ja, dat liep weer niet zoals ik het wilde en die heb ik er dan ook maar weer afgehaald. Ondertussen ben ik al ietsje wijzer dan ervoor. Maar er zal nog genoeg uit te vinden zijn over hoe bepaalde dingen werken. Het is zeker nog geen bedrijfje zoals de pagina doet vermoeden. Ik zou al een heleboel moeten gaan verkopen wil ik de eerste lading verf en kwasten en dat soort dingen eruit willen halen.

Maar goed, het is een beginnetje en ik heb toch al vrij veel likes gekregen zo die eerste halve dag. Straks, ik weet nog niet wanneer precies, ga ik op mijn site hier er ook een webshop bij doen en dan zal het worden gekoppeld met elkaar. Ik heb het er maar druk mee en dat is eigenlijk nou juist niet de bedoeling. Ik moet uitkijken dat ik niet teveel doe anders krijg ik straks weer een terugval en dat wil ik niet. Dat is wel het laatste waar ik op zit te wachten. Wel vervelend dat ik daar altijd omheen moet werken en het vaak pas merk als het al te laat is. Al let ik nu wel beter op de signalen, ik mis ze toch nog wel eens. En dan ben ik helaas de pineut en moet ik wachten tot het weer weg is.

Daarom gaat het allemaal heel rustigjes aan hier. Maar blijkbaar zijn er nu al mensen die dingen willen hebben. Daar ga ik nog moeite mee krijgen zo. Om de vraag bij te houden dan en ik heb ook andere dingen die ik echt moet doen. Het zou prachtig zijn als ik de hele dag dingen kon maken en verder nergens anders over zou hoeven na te denken. Maar ik merk nu al, bij alleen een pagina waar nog geen prijzen of niets bijstaan, dat dit wel eens drukker zou kunnen worden dan ik, nu nog dan, aan kan. Het is nu al half drie, ik heb een beetje opgeruimd, een boodschapje gehaald. Oh en nu is het opeens bijna vijf uur. Tussendoor even bezig geweest met een potje maken. Op verzoek want die er stonden waren al weg.

Zo ben ik dus een dag kwijt zonder ook maar iets gedaan te hebben wat ik wilde doen. Nou, dat schiet lekker op! Oké het is net nieuw, het zal zijn weg wel vinden hoor. Voor nu heb ik zoveel op de planning staan dat gemaakt moet worden. Ik merk dat bijvoorbeeld de flessen erg in trek zijn maar daar heb ik er maar een paar van om te beschilderen. Ook iets dat ik dan maar snel moet doen. Alleen zitten er helaas maar zeven dagen in een week en die dagen hebben ook niet eens meer dan 24 uur. Nou ja zeg, dat zou verdubbeld moeten worden! Misschien dat ik het dan allemaal red.

Voor vandaag ga ik gewoon verder niets meer doen. Ja, er zou nog veel moeten maar ik moet ook aan mezelf denken. Morgen gaat de nieuwe week in. Een ander schema en nu op maandag en dinsdag allebei de dagen aan de slag en dan de woensdag en de donderdag vrij en dan vrijdag weer. Kijken hoe ik het dan red, zonder af te haken na de tweede week. Hopelijk werkt dit beter. Bij het andere schema begon ik me behoorlijk opgejaagd te voelen doordat je op de dagen tussendoor ook nog iets in huis moet doen. Het gevoel de hele week geen rustmoment te hebben, dat kan ik nu nog niet aan. Dat merk ik goed. Het wordt nog een reis hoor, tot ik weer gewoon elke dag naar mijn werk zal kunnen.

Nou ja, ik doe mijn best en ik zou dat liever gisteren dan morgen al voor elkaar willen hebben. Ik weet al, ik heb het niet in de hand en ik moet niet teveel van mezelf vragen, anders gaat het weer mis. Dus niet doen. Dan ben ik weer verder van het einddoel af en dat is toch nog altijd helemaal weer beter worden. Oké, ik zal niet meer worden zoals vroeger. Maar aan de andere kant, dat hoeft ook helemaal niet. Door altijd over mijn grenzen heen te gaan ben ik hier ook geraakt. En dit wil ik nooit maar dan ook nooit meer meemaken. Dat lijkt me wel duidelijk. Daar zal ik voor moeten waken ook want ik merk dat ik zo weer in de oude vertrouwde modus zit. Gewoon doorgaan, ook als het niet kan.

Dat zit nou eenmaal zo in je systeem, dat je het er bijna niet meer uit kan krijgen. Daarom heb ik ook nu een lijf dat de baas speelt. En als je denkt dat je dat zelf wel kan sturen, nee dat kan je niet. Was het maar waar. Helaas, boterham met ouwe kaas, zo gaat het niet. Wel heb ik mazzel vandaag. Ik moest snel twee potten gaan maken, met bulterriërs, de kandelaars. Want ik kreeg er opeens 2 bestellingen van. Dus dat is nogal een klus, de pot moet bekleed worden, de honden precies uitgesneden. Dat is echt een heel gedoe, erg pielerig werk, dat snijden. En die potten moeten dan eerst nog drogen en dat duurt wel even. Laat ik er nou nog twee hebben staan! Die had ik toen vast vooruit gewerkt. Ik wilde ze met poezen gaan maken. Nu gaan er honden in, ook goed.

Ik moet wel in de gaten houden wat ik roep want één van de twee dames bleek in België te wonen en helaas, dan zijn de verzendkosten weer opeens een stuk hoger. Ik snel roepen maar ze had het er voor over gelukkig. Ik weet wat een ellende dat is maar je doet er niets aan. Als ik iets bij Donna Dewberry vandaag moet halen, dan kosten de hele lichte dingetjes al meer dan twintig euro. Een grote pakker, waar soms ook verf bij zit, loopt binnen de kortste keren op tot wel tachtig euro! Wat een ellende zeg, zelfs een flesje medium kost zo al gauw een godsvermogen. Gelukkig kan ik sommige dingen wel hier in Nederland kopen maar veel toch niet. Dat moet uit Amerika komen. Nou ja, het is niet anders. Maar ik vind die tarieven toch echt schandalig duur hoor.

Ondertussen is het alweer over zessen! Jeetje zeg, ik krijg niet eens de tijd om adem te halen zo. Snel de katjes maar eten geven. Gelukkig luncht meneer Rainbow tegenwoordig en daardoor is hij niet meer zo schrokkerig. Maar goed, het is wel etenstijd. Skylar komt af en toe even kopjes geven, subtiele hint noem ik dat. Hij heeft gelijk hoor, ik mag het dan niet eens merken maar zij wel. Ik ga mijn plicht doen en dan de bank op. Het is weer goed geweest voor vandaag.