9. jul, 2018

Twee jaar en 41 dagen zonder Sunshine

Gisteren natuurlijk gelijk aan de twee bestelde potjes gaan werken. Maar dat gaat allemaal zo snel niet als je geen klein fabriekje bent. Die potten moeten eerst beplakt worden. Dat moet dan ook weer drogen en dat duurt nog wel een beetje. De plaatjes die erin moeten, die moeten ook weer netjes uitgesneden worden. Echt een erg secuur werkje, lastiger dan je zou denken. Door de droogtijd van de laag glitters, kon ik er daarna dan ook verder niets mee doen. Vandaag eerst naar de zaak en daarna kan ik ze dan afmaken. Beide bedragen zijn ook al onderweg, inclusief verzendkosten. Daar heb ik gelukkig een folder van in huis. Dat is ook wel nodig. Op mijn webshop zal ik ze er allemaal bijzetten.

Dan kan men zelf kiezen want met of zonder track & trace, met of zonder verzekering, alles is ook nog eens mogelijk. Dat zijn ook dingen waar je rekening mee moet houden. Ik kan niet aansprakelijk worden gehouden natuurlijk, voor wat er bij de Post mee gebeurt. Ook schilderijtjes kunnen stuk, als er ruw mee om wordt gegaan en glazen dingen, dat hoef ik niet eens uit te leggen. Zelfs in de blikjes kunnen deuken komen, bij een ongelukje. Je kán het bij het verzenden ook verzekeren, tot hoge waarde zelfs. Dat kost alleen weer een stuk meer. Dan kan de klant zelf kiezen hoeveel er voor het verzenden wordt betaald, mochten ze dat willen.

Kijk ik gisteren even ergens naar, op mijn splinternieuwe pagina, staat er bij: Zeer ontvankelijk voor berichten, ik heb er net twee binnen, reactieratio van 100%, reactietijd 13 minuten. Oh oké, ma vindt hem ook leuk. Gelukkig maar. Oh, de link naar mijn pagina, klik hier en nodig vooral al je vrienden uit je lijst uit om hem ook te liken! Leuk hè, altijd weer die 13 van mijn moeder die ergens opduikt. Echt iets voor mijn moeder. Gaf ze me maar nog wat meer duidelijke raad. Veel mensen zeggen, ga je daar fulltime op storten, bouw je winkeltje op, ga dat doen als beroep. Maar ja, wie zegt dat ik ervan zou kunnen leven? Hoe doe je zoiets als je levensonderhoud er vanaf hangt? Kijk, ik heb wel vaker een eigen bedrijfje gehad. En dan ben je er nooit zeker van, of je elke maand wel genoeg binnen haalt. Zeker met die kleine eenmanszaakjes, is dat niet eenvoudig. Hoeveel noodlijdende kunstenaars zijn er wel niet?

Moet je wel de veiligheid van een baan, al heb ik die veiligheid nu ook niet eigenlijk, wel kwijt willen? Bovendien, loslaten, van wat dan ook, is altijd moeilijk. Waarom is dat eigenlijk zo? Waarom blijven mensen hangen in een baan die ze vreselijk vinden? Of jarenlang in een relatie blijven zitten, die echt slecht is? Ik denk dat dit komt omdat je, als je loslaat, een totaal andere richting op zal moeten. Een onbekend en voor jou een totaal nieuw bestaan. En dat is eng. Doodeng. Daar word je bang van en angst is eigenlijk je slechtste raadgever. Het gekke is, ook al heb je dit al vaker gedaan, toch loop je dan altijd weer tegen hetzelfde aan.

Want je krijgt er geen ervaring in, je moet er alleen weer opnieuw doorheen. De ene situatie is namelijk altijd totaal anders dan de andere. Je weet nooit wat er gaat komen en dat is eng. En eigenlijk maakt dat niet uit, want als jij denkt lekker vertrouwd te kunnen blijven zitten waar je zit, ook al bevalt je plekje je eigenlijk helemaal niet, toch kan het dan ook uit elkaar klappen. Dan misschien niet door jouw beslissing maar door die van een ander. Dus wat dat betreft kan je maar beter gelijk loslaten, dan heb je het tenminste zelf gedaan. Maar die angst voor het onbekende en onveilige, die houdt je tegen om dat te doen. Al die mensen die tegen mij roepen, dat moet je doen, ga! Sla je vleugels uit, die hebben makkelijk praten. Want als ik daar niet in slaag, dan hebben mijn harige kindjes eronder te lijden.

Zo voelt dat voor mij tenminste. Bovendien, heb ik er deze vervelende ziekte bij. Natuurlijk, ik zal wel een keertje herstellen. Dat weet ik wel zeker. Maar ik dacht in november echt wel dat ik in januari helemaal hersteld zou rondhuppelen. Wist ik veel! Arm zijn, geen cent te makken hebben, dat boeit me niet. Ik heb alle schakeringen op dat gebied al gezien. Ik weet, uit ervaring, dat je beter fluitend op je fiets kan zitten, dan zitten te huilen in een Mercedes. Als ik alleen mezelf zou hebben, dan zou het niet zo heel moeilijk zijn. Maar ik heb de verantwoording genomen van een paar levende zieltjes en die moet ik nakomen. Ik denk dat ik er zonder hen, niet zo moeilijk over zou doen.

Ja, er zijn mensen om me heen die zeggen, dan zorgen wij daar wel voor. Hoe lief dat ook is, dat is toch niet iets dat je wilt. Je wilt daar zelf voor kunnen zorgen. Wat een zorgen allemaal hè, en het is niet eens zover. Ik sta wel op een kruising, ik weet niet of ik links of rechts of gewoon rechtdoor moet gaan. Wat is wijsheid, wat is de juiste beslissing. Daar ben ik, weet ik ook al uit ervaring, heel slecht in. Toch, meestal, weer die ervaring, denk je dan achteraf, dit had ik jaren geleden al moeten doen. Zo gaat het vaak. Dan is de bom die op je hoofd wordt gegooid gewoon een zegening voor je, al onderging je het als een aanslag op je leven. Maar de zegening kwam vermomd als iets anders. Dat doen zegeningen wel vaker, die vinden dat leuk.

Lastig hoor allemaal, maar zo blijft het wel spannend. Mijn ideale situatie zou zijn, een baantje voor de vastigheid, van 20 tot 24 uur. De andere dagen, 's morgens heel vroeg een hoofdstuk schrijven, nu van boek nummer één maar wie weet hoeveel er nog volgen, en daarna beetje opruimen, dan schilderen en kijken naar wie er wat verzonden moet worden en dat ik door moet schilderen omdat alles wat ik maak meteen verkocht wordt. Dit allemaal terwijl ik woon in mijn heerlijke benedenhuisje, mét afgeschermde tuin voor de cits, waar ik een extra kamertje heb, die dienst doet als atelier met plek genoeg om alles te stallen tot het weg gaat. Af en toe een workshop one stroke painting geven, open dagen met de mogelijkheid tot kopen wat er staat. Heerlijk lijkt me dat. Dat is mijn droom en soms, soms komen dromen uit.