10. jul, 2018

Twee jaar en 42 dagen zonder Sunshine

Gisteren bereikte me het nare nieuws dat de kat, haar kindje, van een vriendin is overleden. Wat is dat altijd toch triest en wat doet zoiets je veel. Zelf heb ik ook al een aantal keren voor hetzelfde gestaan. Ik weet hoe het voelt. Mensen die niet zo gek op dieren zijn kunnen dit niet begrijpen. Maar het is dezelfde rouw die iedereen door gaat als je een zeer geliefd familielid verliest. Voor sommige van ons, dierenliefhebbers is het zelfs alsof je kind overlijdt. Want zo'n band heb je dan vaak met je diertjes. En je weet al van te voren, als je dieren neemt, dat je ze ooit een keer zal moeten gaan missen maar toch, de onvoorwaardelijke liefde die je van ze krijgt is het dat dan ook wel weer meer dan waard.

Ik weet hoe gek zij op haar poezenkindje was, is eigenlijk want dat zal ze altijd blijven. Die band, de band van de liefde, kan door niets verbroken worden. Dat is het fijne om te weten, je zal ze een keertje terugzien. Alleen doet dat niets af aan je verdriet natuurlijk. Als je je bedenkt dat ze bijna twintig jaar samen zijn geweest, moet je je toch een klein beetje kunnen indenken hoe leeg het nu voelt bij haar. Daarom gaat mijn hart naar haar uit, ik weet hoe het voelt. Niets kan dat gat voor je dichten, het is een gat in je ziel en je wordt pas weer compleet als je weer verenigd wordt. Ik wens haar veel sterkte en kracht om het te dragen. Ik heb iets voor haar gemaakt, dat gaat vandaag op de post. Ik hoop dat ze er een klein beetje troost in kan vinden. Mocht ze het goed vinden, dan plaats ik het later nog wel eens. Als ze dat liever niet heeft, dan plaats ik het gewoon niet. Het is nu van haar.

Ik werd ook steeds gewezen op het verhaal van de kat die na zeventien jaar weer terecht is. Nou ja zeg, is dat even bizar! Ik las, toen Sunshine net vermist was, toen een verhaal over een kat die na tien jaar terug kwam en dat vond ik toen al echt van de gekke. Het kan blijkbaar altijd nog gekker. In het verhaaltje staat dat ze ooit wegliep toen er twee katten bijkwamen. Ook dat de man, de eigenaar, denkt dat ze door iemand goed verzorgd is geweest. En dan denk ik ook weer direct aan die mensen. Die zullen nu dan ook wel verdriet hebben. Het is me niet duidelijk of de man eigenlijk wel blij is dat ze weer terug is. Wel een dubbel verhaal op deze manier.

Sunshine is nu ook al meer dan twee jaar weg. Ik heb de hoop ook nog steeds niet opgegeven dat hij ooit weer terug zal komen. Maar het heeft nu wel een plekje gekregen, ik word niet meer zo verscheurd van verdriet zoals toen in het begin. Toch doet het zeer en toch denk ik nog altijd dagelijks even aan hem. Je kan het gewoon niet afsluiten zo. Maar toen hij wegliep was hij net tien maanden oud. Stel dat hij dan een jaar of acht wordt verzorgd door mensen, hij woont daar, ze zijn gek op hem, verzorgen hem, wat dan als hij weer bij mij terecht komt? Dan zijn er allerlei dingen die je je af moet vragen. Ik zou geloof ik gek van vreugde worden, dat is wel punt één.

Maar dan, kan hij hier nog wel aarden? Zou hij overweg kunnen met de drie die er hier ondertussen bij zijn gekomen? Maar ook, wie mist hem nu? Wie heeft er nu zo'n verdriet als ik meer dan twee jaar geleden over me heen heb gekregen? Ik zou zeker op zoek gaan naar die mensen. Kijken of er katten vermist worden die op hem lijken of wat dan ook. Want ik zou niet willen dat anderen dit zo mee moeten maken. Dat gebeurt al genoeg. Als die mensen hem dan, na al die jaren van zorg en liefde, hem weer terug zouden willen, dan denk ik wel dat ik hem daar dan aan zal geven. Maar wat dan wel het mooie is, dan weet ik waar hij is en dat het goed met hem gaat. Daar zou ik dan wel contact mee houden en dat is heel iets anders dan dit niets weten.

Helaas, het is nog niet zover. Was het maar waar. Je moet met dieren eigenlijk nooit aan jezelf denken, maar alleen aan wat het beste is voor het dier. Daarom is de beslissing om een dier te laten inslapen ook zo zwaar, als je er zo van houdt. Je voelt je echt een moordenaar maar zo is het natuurlijk niet. Je kan zulke gevoelens alleen niet sturen. Vertrouw er maar op dat je dier weet dat je doet wat goed voor hem of haar is. Dieren onnodig laten lijden omdat je ze eigenlijk niet kwijt wilt, dat is veel erger. Dat is dan geen dierenliefde maar eigen liefde. En die twee dingen staan eigenlijk recht tegenover elkaar. Echte liefde is onbaatzuchtig. Dat verdriet dat je jezelf ermee aandoet, weegt gewoon minder zwaar dan het dier te laten lijden. Zo is het en niet anders. Zo zou het eigenlijk in elk geval horen te zijn.

Verder word ik helemaal gek hier in huis. Ik weet niet wat het is hoor of hoe het komt maar ik ben gewoon van alles kwijt! Gisteren met inpakken van de pakketjes, die vandaag op de post gaan, mijn eerste twee echte pakketjes van iets dat ik verkocht heb, moesten ingepakt worden. Ik heb nog, van toen ik flyers liep te plakken, een paar van die grote rollen plakband. De laatste keer dat ik iemand iets stuurde, heb ik het nog gebruikt. Maar gisteren, nergens te vinden! Wat later heb ik mijn zilverstift nodig, ik heb goud en zilver in dik en dun, wel een stuk of zes bij elkaar. Weg. Ik ruim soms dingen op, richt alles dan handiger in en puntje bij paaltje ben ik dan gewoon alles kwijt.

Op zich geeft dat niet, ik moet het bij elkaar hebben. Ik zie het ook nog zo voor me, dat ik het weg stop ergens in. Maar als je dan alles in je kunsthoekje doorzocht hebt en je vindt het dan nog niet, dan raak je lichtelijk gefrustreerd. Laat dat lichtelijk maar weg eigenlijk. Ik snap daar dan niets van. Kijk, toen ik net ziek was, heb ik ook dingen opgeruimd en het meeste daarvan heb ik nog niet terug. Maar toen was ik dan ook echt warrig. Dacht ik dat nu niet meer te zijn, word ik toch mooi even met mijn neus op de warrige feiten gedrukt. Onvindbaar zijn ze, de rollen plakband zowel als de gouden en zilveren stiften. Ik heb het voor nu even opgegeven. Je zal zien, zodra ik ze echt niet nodig heb, kom ik ze gewoon weer allemaal tegen. Straks maar even langs de Action. Plakband halen.