11. jul, 2018

Twee jaar en 43 dagen zonder Sunshine

Op zich is het weer allemaal knudde gepland deze week. Ik begin met mijn nieuwe schema, dus maandag en dinsdag achter elkaar. Op zich al best zwaar voor mij maar gisteren ging ik gelijk even de individuele opleiding in, een soort opfrisser want ja, ik heb natuurlijk nooit echt mee zitten bellen. Ja het eerste half jaar, en toen ging ik naar de Centrale verkeersleiding en werd ik planner. Daarna dan weer teamleider op het KCC dus echt mee bellen? Dat is dus meer dan dertien jaar geleden. Bovendien, ook al is het in hetzelfde systeem en komt het op hetzelfde een beetje neer, er zijn net wat dingen even anders of hebben andere regeltjes.

Omdat ik al erg moest wennen aan die tweede dag, zo direct erachter, voelde ik me al niet zo lekker. En dan ook nog even zo'n berg informatie over me heen. Ik voelde mijn lijf langzaam maar zeker verkrampen. Ik ging er even af, even kijken of een sigaretje roken me er weer uit zou halen. Eenmaal terug begon ik zowat continue te gapen, niet normaal. Mijn kaken schaarden bijna uit elkaar! Ik hoorde half dat er iemand tegen me aan zat te praten maar of ik ook echt gehoord heb wat ze allemaal zei verder, ik denk het niet. Iets vroeger dan gepland ben ik dan ook maar afgehaakt. Ik trok het niet meer. Anita zei dat ze het echt aan me kon zien ook. Ik ben eerst naar huis gegaan om eventjes bij te komen en pas toen het weer een klein beetje ging ben ik een boodschap gaan halen.

Daarna ben ik op de bank gestort. Kim en Daan zouden even langskomen om de twee enorme dozen vol schoenen op te halen, die bij de weggeefhoek gezet zouden worden. Er zitten nog mooie en goede exemplaren bij waar iemand misschien heel blij mee kan zijn. Maar Kim hoorde me niet meer. Ik had gezegd dat ik eerst even moest gaan liggen omdat ik het even niet meer trok. Om zeven uur is ze gaan proberen om me wakker te krijgen wat uiteindelijk wel lukte maar niet van harte. Ik denk dat ik anders tot laat zou hebben doorgeslapen en daarna weer problemen met de nacht zou hebben gekregen. Dat was in elk geval nu een beetje voorkomen. Ze zijn hier eventjes geweest, bakkie koffie erbij, en hebben de lading schoenen weer mee terug genomen.

Dan moet ik vandaag weer naar de bedrijfsarts, ook zo fijn zo tussendoor. Weer geen dag even bijkomen maar toch weer iets moeten. En als ik dan dacht morgen te kunnen genieten van wat rust en vrije tijd, die ik nu nog broodnodig heb, dan gaat dat ook niet door. Ik krijg morgen een bedrijf via de woningstichting over de vloer voor een vastgoedkeuring. En dan wil je de boel dus ook nog eens een beetje opgeruimd hebben. Ik weet gewoon even niet hoe ik het allemaal moet doen zo. Vrijdag dan weer werken en dan heb ik de hele week dus dingen moeten doen. Iets waarvan mijn bazige lijf dan begint op te spelen. Tussen de diepe slapen door vannacht ben ik dan ook enkele keren gewekt door krampen en zenuwpijnen. Zo fijn dit allemaal, ik word er een beetje saggie van!

Geen goed begin van het nieuwe schema in elk geval. Wetende dat ik vrijdag dan weer verder ga met het opfrissen en misschien nog wel mee moet bellen, weet ik dus ook dat ik dan weer uitgeput op de bank lig de rest van die dag. Echt geweldig! Ik ging van de week ook nog eens naar PZ om te zeggen dat ik toch echt niet donderdagmiddag naar de bedrijfsarts kon, om die afspraak van die middag. Had ik gewoon verkeerd gekeken want die was dus op woensdag, vandaag. Oh ja, helemaal fijn, echt geen dag waarop ik weer even die spieren los kan krijgen zo. Er moet hier nodig gestofzuigd worden, er liggen bergen haar op de vloer. Boven moet ik het een beetje opruimen en morgen beneden ook voor twaalven alles netjes zien te krijgen. Ik ben dus hartstikke onrustig en daar krijg ik vannacht vast weer last van.

Dan word je ook nog eens hartstikke laat wakker, door die nachtelijke krampen natuurlijk. Pas bij negenen. Heel fijn, dan ben ik alweer een stukje tijd kwijt. Ik voel me een heel klein beetje opgejaagd nu. Ik weet dat ik dat niet moet laten gebeuren maar ik heb ook geen idee hoe ik dat uit moet zetten. Even schilderen zou fijn zijn, dat ontspant me altijd maar daar heb ik nu gewoon even geen tijd voor. Gisteren had ik ook de hele dag zo'n riool lucht in mijn neus. Ik heb wel vaker van die rare luchtjes. Ik dus bij alles wat in de buurt stond lopen snuffelen, om te zien waar het vandaan zou kunnen komen. Bleek, toen Kim en Daan er waren, die lucht gewoon door het hele pand te hangen. Oké ook niet fijn maar ik wist tenminste dat het niet aan mij lag.

Ik ga maar eens snel verder hier. Al kan ik nog wel lachen om de cits. Kim wist niet wat ze zag toen ze Skylar zag, dat lijkt wel een koe, vond ze, zo groot! Ja, Skylar is een flinke jongen ja. Je kan moeilijk om hem heen. Rainbow is nog steeds bang voor vallende planken en boodschappen. Als ik bijvoorbeeld een vork op het aanrecht leg, en hij is in de buurt, dan schiet hij als een pijl uit de boog weg de keuken uit. Bang dat alles weer naar beneden komt. Volgens mij vergeet hij even dat hij zelf de veroorzaker was van dat geweld aan lawaai en brekende dingen. Dan staat hij me een stuk verderop in de kamer verwijtend aan te kijken. De gekkie!

Gisteren, toen Kim en Daan die twee dozen de deur uit aan het manoeuvreren waren, probeerde hij ook nog eens even snel de deur uit te piepen. Hij weet heus wel dat het niet mag en zat door mijn flits reactie dan ook bijna met zijn koppie tussen de deur. Stouterd! Al hoog springend koppies gevend, deed hij net alsof hij daarvoor kwam. Ja ja, ik heb je heus wel door hoor. Hij stort zich dan op de vloer, buikje omhoog, aaien! Ja oké, maar dan is het nog steeds heel stout van je hoor! Hij knijpt zijn oogjes naar me toe, hij houdt van me, zegt hij zo. Ik hou ook van jou maar oh wee gebeente als je de deur uit glipt! Dat wil ik nooit meer hebben, hoor je. Hij kuiert weg, staartje omhoog, genietend. Hij weet dat ik ook van hem hou want ik scheld heel lief.