12. jul, 2018

Twee jaar en 44 dagen zonder Sunshine

Dat was gisteren even een bliksembezoek aan de, interim, bedrijfsarts. Hij moest me wel alles vragen en had geen inzicht in het dossier op het moment. Maar hij schreef alles op, de duur, de diagnose en stelde hele gerichte vragen. Hij vond het allemaal heel simpel, blijkbaar, als het schema van maandag, woensdag en vrijdag te zwaar blijkt te zijn omdat ik het geen volle twee weken vol kan houden, dan moet daarin geschrapt worden. Ook aangezien het bellen mij enorm veel energie kost, die hij ook vond dat ik die nog niet over had en kon missen, wordt het door het schema van deze week, het nieuwe schema van maandag en dinsdag en vrijdag, er niet beter op. Nee, daar was ik sinds gisteren wel achter maar ja, dat weet je niet als je het niet probeert natuurlijk.

Heel simpel, dan terug naar 2x3 uur per week, de maandag en de donderdag bijvoorbeeld. Gaat dit goed, dan kijken naar 2x4 uur. Gaat dat goed, dan kan ik weer 3x3 proberen. Eerst moet er toch beter opgebouwd worden, anders gaat het niet werken. Mee eens? Ja, denk het wel. Oké dan over zes weken terug en als het goed is zit er dan een nieuwe bedrijfsarts die het voortaan overneemt. Dag, sterkte en tot ziens. Dit allemaal binnen een kwartier. En ja, stom eigenlijk toch weer, toch weer niet aangeven dat je het zo zwaar hebt eigenlijk. Maar aan de andere kant, dat die twee dagen achter elkaar zo zwaar zouden zijn, had ik eigenlijk ook niet verwacht. Maar wat deze man zei, je kan beter iets langzamer maar wel goed opbouwen, zonder over je grenzen te gaan dan te veel, te snel willen. Dat gaat niet werken met zoiets als de ziekte die ik heb.

Goed, ik zal wel weer even gaan zitten komende vrijdag. Nieuwe dagen bespreken en zien wat dit doet. Maar ik weet nu al dat het stukken beter gaat werken omdat ik er dan ook wat echte rustdagen tussen heb die ik toch wel erg nodig blijk te hebben nog. Hij adviseerde ook om zeker niet eerder naar een outplacement te gaan kijken totdat ik wat stabieler ben dan nu en meer uren kan maken. De stress die daarbij komt kijken zou hier ook geen goed bij doen. Nee, dat had ik zelf ook al bedacht maar goed, dan denk ik dus weer veel te snel, wie ben ik. En dat moet ik nou juist eens even goed afleren. Het sluipt er zo weer in, blijkbaar. Dat heb je eigenlijk niet eens in de gaten, je worstelt gewoon door, ook al voelt het als 'te zwaar' omdat je dat zo gewend bent om te doen. Weer even een eyeopener, wat jammer dat de mijne toch steeds weer ff dichtzakken op de één of andere manier.

Gisteren kreeg ik van twee van de drie pakketjes die ik had opgestuurd een hele mooie reactie. Het schilderij dat ik gemaakt had voor een vriendin, om haar poezenkind te herdenken heeft gezorgd voor tranen. Ik had een foto nageschilderd en dat bleek ook nog eens een foto te zijn die haar hartsvriendin genomen had. Dubbelop terwijl ik dat niet wist. De Vlaamse dame, die een pot had gekocht stuurde me ook een bericht. Ze is er heel blij mee en ze kon niet wachten tot het donker was zodat ze er een kaarsje in kon zetten en dan kon zien hoe het eruit zou zien op die manier. Ze vond de pot prachtig en bovendien was hij zo leuk ingepakt, alsof het een cadeautje was. Hun reacties waren in elk geval weer cadeautjes voor mij.

Met de likes gaat het goed op mijn pagina. Alleen geen kopers verder. Wel grappig, wel willen kopen wat er niet meer is maar wat er wel is wordt alleen maar geliked. Misschien heeft het een wat tijd nodig, geen idee. Of misschien willen er toch niet zoveel mensen iets hebben van wat ik maak dan ik in eerste instantie dacht. Dat kan ook natuurlijk. Maar goed, ik ga nog wel meer dingen maken. Alleen deze week is gewoon een slechte week voor mij op elk gebied. Maar omdat die interim bedrijfsarts nu mijn schema wat heeft aangepast, kan ik misschien weer een klein beetje energie opbouwen. Dat zou in elk geval wel heel fijn zijn. Want dat is nou eigenlijk precies wat er moet gebeuren. Energie opbouwen en niet kwijt raken tot er wat meer in zit dan het reserve beetje wat ik er nu steeds maar mondjesmaat in krijg.

Toen ik vanmorgen weer wakker werd met Aurora in mijn armen, lag ik daar zo eens over na te denken. Ze hebben een raar soort ritme. Ze slaapt een tijd boven, en dan weer een tijd beneden. Waar zou dat nou aan kunnen liggen? De kleintjes, nou kleintjes, slapen altijd in de buurt en komen tot leven als ze denken dat ik wakker ga worden. Aurora is dus de uitzondering. Moonlight slaapt alleen 's winters wel eens beneden. De afgelopen tijd was zij in elk geval, na de avond snoepjes, naar boven gegaan om de nacht door te brengen. En sinds twee nachten slaapt ze weer beneden. Daardoor ben ik weer volop bezig geweest haar van mijn gezicht te krijgen in mijn slaap. Heel irritant maar toch heel lief.

De zomermaanden zijn toch al niet al te fijn om haar tegen me aan of op schoot te hebben. Ze ligt altijd heel bezitterig bij me en houdt me dan vast met haar nageltjes. Met dikke kleding aan valt dat nog te doen. Maar haar scheermesjes in mijn blote benen, dat voelt niet zo prettig. Leg dat maar eens uit want ze snapt het echt niet als ik die voorzichtig weer uit mijn been haal. Twee seconden later zet ze die er gewoon weer in. En dat doet zeer. En die gekke beestjes drinken de laatste dagen allemaal uit de grote bak met water op het balkon. Zelfs Aurora, zag ik net. Nou ja, vers stromend water uit fonteinen laten ze er voor staan. Ik zal straks dat ding dan ook maar even voorzien van vers water. Straks worden ze nog ziek of zo ervan.

Rainbow rekent al helemaal op zijn lunch tegenwoordig. Het grappige is, als ik ze dat voer, kuipjes Sheba, als ontbijt geef, dan moet de rest het niet. Ook Skylar loopt dan te mopperen, bah, wat is dat nou. Maar sinds Rainbow het krijgt als lunch, is het opeens ontzettend aantrekkelijk geworden. Daarom gaan Rainbow en ik samen zitten, hij met zijn bakje eten en ik gewoon er vlak naast. Skylar weet het al, hij ligt mopperend een stukje verderop want zo kan hij niet om mij heen om Rainbow gewoon weg te duwen. Pas als Rainbow weg loopt bij het bakje en een heel klein restje heeft laten zitten, vliegt hij erop af alsof het Godenvoer is, wat hij anders niet wilde eten. Gekke beestjes zijn het toch. Gek maar wel leuk!