14. jul, 2018

Twee jaar en 46 dagen zonder Sunshine

Ik moest gisteren toch weer zo lachen om die gekke Skylar. Met lunchtijd, als Rainbow dus zijn bakje natvoer krijgt, vul ik het bakje met brokjes voor de anderen en gooi ik een handje van van alles in Moonlight zijn eet dinges, daar moet hij ze zelf uit vissen en dat vindt hij geweldig. Ook een handje op de grond voor Aurora, die graag van de vloer eet. Allemaal gezonde snacks zijn dat, ook voor haarballen en weet ik het allemaal. Ondertussen staat Rainbow in het raamkozijn, vlak naast me om hem voor Skylar te behoeden, lekker alvast te eten. Skylar struint de brokjes af, hm, klinkt er. Hij vindt het maar niets.

Wijs geworden weet hij dat hij niet bij Rainbow moet springen. Hij heeft eten genoeg en Rainbow eet geen brokjes. Dus klaar, niet afpakken. Hij bekijkt de boel zo even en gaat maar liggen, alsof het hem allemaal niet interesseert. Ik zie hem steelse blikken werpen op Rainbow en af en toe op de andere twee. Hij doet zijn ogen maar dicht, het duurt nog wel even. Maar als Rainbow bijna het bakje leeg heeft, laat hij nog een korreltje of acht liggen. En daar ligt onze Skylar op te wachten. Hij vliegt er dan naartoe en eet het kleine restje op alsof hij honger lijdt. Het is dat ik beter weet hoor anders zou ik er zo in trappen.

Ik heb gisteren maar even wat bij geslapen. Alsof ik niet genoeg geslapen had. Dat wel maar alleen was die vermoeidheid weer zo aanwezig de afgelopen week. De nieuwe week gaan we maar gewoon met frisse moed beginnen. Morgen een beetje opruimen hier en stofzuigen en dan zondag gewoon echt een beetje rustdag van maken. Zo moet ik de maandag toch wel weer fris en fruitig zijn, voor zover ik daar nu toe in staat ben. Fruitig moet wel genoeg zijn dan. Fris hoop ik weer een keer te worden. Of ik doe het andersom, vandaag gewoon wat rusten. Ik werd namelijk zelfs na negenen wakker en dat is geen goed teken. Kim betrapte me er ook al op dat ik mezelf weer herhaal.

Dingen die ik tegen haar vertel, vertel ik tien minuten laten gewoon nog een keer. Ze zegt dat dan, gelukkig, maar het gekke is dat ik me niet kan herinneren het daar net over gehad te hebben. Toch raar hoor. Dan voel je je eigenlijk best een beetje gestoord. Nou ja, dat ben ik natuurlijk ook maar ik ben toch liever prettig gestoord dan echt. Kijk, als je om een kooitje te leen vraag omdat de wilde perziken in de aanbieding zijn en ik het toch niet zo vertrouw, dan is dat wel grappig. Als ik het tien minuten later weer vraag, dan krijg je toch rare gezichten. Dat begrijp ik ook nog wel, nog wel ja.

Ook bij het hobby gebeuren merk ik dat ik soms pas heel laat op goeie ideeën kom. Dan snap ik niet dat ik daar niet eerder op ben gekomen. En dan heb ik eerst heel moeilijk gedaan, waar het eigenlijk heel makkelijk kan. Laat ik dat in elk geval maar het leerproces noemen. Alles wat ik doe heb ik mezelf aangeleerd en dan leer je niet altijd alles op de juiste of snellere manier. Dus het geeft niet, het komt me uiteindelijk toch ten goede. Het duurt alleen wat langer. Net als met dat one stroke verven, wist ik veel dat ik dat kon? Daar heb ik jarenlang moeilijk voor zitten doen. Elk blaadje apart verven en dan weken over één schilderij doen en dan nu, heb ik het toch wel in een dag of soms twee voor elkaar.

Of, en dat kan ook, dan denk je een goed idee te hebben en dat faalt dan flink. Ik had matjes gekocht, duizend dingen matjes worden ze nog genoemd ook. Ik heb er eentje doormidden geknipt en zo bij de cits onder de bakken gelegd. Ben ik gelijk die lelijke smerige afvoer kwijt van waar ik douche. Die was al lelijk toen ik hier kwam wonen en die is er in die dertien jaar natuurlijk niet mooier op geworden. Maar de cits denken, leuk, dat kan ik gebruiken bij het graven. Dus elke keer moet ik de boel weer netjes leggen. Al houdt het wel de steentjes een beetje tegen. Dan heb je er weer een dilemma bij, weghalen of laten liggen. Net lag hij nog netjes dus ik probeer het nog even. Misschien gaan ze er aan wennen om het netjes te laten liggen.

Alhoewel. Ik had er ook eentje voor in de keuken maar daar vinden ze het al leuk om het matje voor de deur door de hele keuken te gooien. Ik kom die wel eens helemaal aan de andere kant tegen. Omdat dit een grote was, wel 180 lang, dacht ik dat ze die wel zouden laten liggen. Niets is minder waar. Vooral Rainbow vindt het leuk om eronder te kruipen en dan te gaan lopen met de hele mat op zijn rug. Echt hoor, hoe krijgt hij het voor elkaar. Een andere keer komt Skylar er weer aan met een nood schuiver en dan rolt het hele kleedje ook weer op. Oké, die is dan ook weer opgerold ondertussen. Drie euro die niet goed besteed zijn.

Vandaag heb ik een heel rommelige dag. In mijn hoofd dan. Er komt niets uit mijn handen en ik ben weer van alles kwijt. De plaids op de bank verschoon ik elke week. Ik heb dan ook 2 stel hetzelfde. Wasje erin, maar waar zijn de schone plaids nou? Nadat ik me had rot gezocht, vond ik ze in de droger, waar ze al een week lagen. Oké dan. Dat ik dat nou niet gezien heb. Het lichtje in de droger heeft dan ook een week gebrand. Lekker handig weer. Gewoon niet gezien. Ja, er zijn veel dingen waaraan ik merk dat ik een slechte week heb. Niet alleen de krampen en de pijnen die terug zijn maar ook al dat vergeten van me. Ik dacht het achter me te hebben maar blijkbaar toch nog niet helemaal. Maar even heel rustig aan doen dan, dat lijkt me beter. Volgende week een nieuwe week en een nieuwe poging. Zo moet je het maar zien.