16. jul, 2018

Twee jaar en 48 dagen zonder Sunshine

Het vermist zijn van een hond komt blijkbaar een stuk minder vaak voor dan het vermist zijn van een kat. Ik zag vanmorgen op het nieuws namelijk een verhaal over een poedel die vijf jaar geleden vanuit de tuin vermist is geraakt. Nu is het beestje eindelijk weer thuis en dat kwam zelfs op het nieuws. Ik volg, sinds de vermissing van Sunshine, veel pagina's waarin echt enorm veel katten vermist worden. Bij honden zal dat ook wel gebeuren maar toch minder vaak. Honden blijven uit zichzelf denk ik ook liever bij hun baasjes. Katten zijn toch wat meer eigenwijs op elk gebied. Dat is wel algemeen bekend dacht ik zo.

Dieren zien in elk geval, van welk ras dan ook, niet de consequenties van wat ze doen als ze de benen nemen. Als Sunshine had geweten helemaal niet meer terug te kunnen komen, had hij het dan ook gedaan? Ik weet het niet. Sunshine was wel al overduidelijk maandenlang bezig om te kunnen ontsnappen. Zo erg trok die buitenwereld hem. Zo nieuwsgierig en zo ondernemend als hij was, kon hij daar ook niets aan doen. Vanaf het moment dat de balkondeur open was gegaan, probeerde hij daar al op allerlei manieren vanaf te komen. Met af en toe een hartverzakking van mijn kant, kon ik het toch net weer voorkomen steeds.

Nadat ik alles met netten had beveiligd werd hij daar een soort van depressief van. Dat kon ik zo duidelijk merken. Sunshine wilde de wijde wereld in, niets meer en niets minder. Dat hij zichzelf daardoor volledig buiten zou sluiten, daar dacht hij niet over na. Dat hij het, zeker in het begin, doodeng zou vinden allemaal, heeft hij ook niet kunnen voorzien. Hij had maar één ding in zijn hoofd, wat is er daar nog meer? En de rest kwam niet eens bij hem op. Logisch natuurlijk maar hij zou daar nog wel achter komen.

Nu, meer dan twee jaar later, heeft hij misschien nog maar een vage herinnering aan hier, zijn huis en zijn broer en mij. Of misschien ook niet, ik durf dat niet te zeggen omdat ik dat niet weet. Ik zou eens heel graag willen weten wat er allemaal in die dierenkoppies speelt. Wat denken ze eigenlijk en wat vinden ze van de dingen die er om ze heen gebeuren? Ik denk dat Sunshine zich heel slecht had gaan voelen als er helemaal geen ontsnapping mogelijk was geweest. Hoe verpletterend zijn vermissing voor mij, en zeker ook voor Moonlight, geweest is, hoeveel verdriet het ons ook gebracht heeft, voor hem stond het al vast dat het moest gebeuren.

Voor mij was het heel traumatisch in elk geval en ook Moonlight heeft er behoorlijk onder geleden. Maar hoe was het voor hem? Wat heeft hij allemaal meegemaakt ondertussen? Heeft hij vaak honger gehad of juist niet? Is hij ondertussen bij iemand binnen of zwerft hij nog steeds als een soort kattige Swiebertje rond, zonder knapzak weliswaar maar genietend van al zijn avonturen? Het zijn zo van die dingen die me af en toe door mijn hoofd spelen. Mocht ik het maar weten, als het goed met hem zou gaan of dat hij ergens veilig is met mensen die voor hem zorgen en waar hij naar buiten kan wanneer hij wil. Dat zou al heel veel doen.

Moonlight heeft er ondertussen een zus en twee broers bij, waar hij zeker niet altijd blij mee is. Vooral Rainbow pest hem graag en Moonlight is nogal verbaal waardoor ik hem hoor gillen van irritatie om die vervelende broer die hem weer eens op zijn rug springt. Aurora is toen wel de factor geweest die ons door die ergste eerste maanden heeft gesleept. Zij was zelf zo'n trauma geval, die eiste alle aandacht op en had onze hulp gewoon erg nodig. Moonlight leek dit zo goed te begrijpen, die handelde zo bijzonder. Daar denk ik ook nog vaak aan terug. Wat een gouden karaktertje heeft die lieverd toch.

Na al die tijd is het rauwe van het verdriet er wel af. Toch, het blijft een gat in je gevoel. Het verdriet blijft, je kan het gewoon niet afsluiten. Ik heb het los moeten laten want anders maak je jezelf gek en dat kan niet. Je moet doorgaan, ook voor de rest maar zeker ook voor jezelf. Het is alsof je door een enorm rouwproces gaat. Het heeft zijn tijd nodig. Nog dagelijks denk ik aan mijn jongen. Gisteren zijn Moonlight en Sunshine namelijk drie jaar geworden. Het wrange is dat ze geen enkele verjaardag samen zijn geweest en daar zit je toch mee in je hoofd. Ik heb Moonlight niet eens extra verwend, voor de cits is het elke dag feest dus tja, wat moet je nog meer doen dan? Ik zou ze zo graag eens een keertje samen zien verjaren. Al weet ik dat het een onmogelijke wens is.

Toch zou hij zomaar eens een keer uit kunnen komen. Die hoop blijft altijd stilletjes aanwezig en zal niet uitdoven. Als dat toch eens waar zou mogen zijn! Dan zou ik er toch echt een feestje van maken hoor. Als ik aan Sunshine denk, dan vullen mijn ogen zich met zilt nat. Dat hou ik niet tegen. Verdriet is als een zware rugzak. In het begin denk je dat je het niet gaat redden met die zware last op je rug maar als die er niet af kan, dan ga je er langzaam maar zeker aan wennen. Het wordt dragelijker en uiteindelijk voel je alleen nog dat je iets op je rug hebt. Wat was dat ook alweer dat daar zo irritant op mijn rug hangt? Oh ja, de rugzak.

Op het moment dat je het weer weet, voel je ook gelijk die zwaarte weer. Maar dan verman je je en loop je weer door en voor je het weet hangt het ding daar weer te hangen en loop je ermee door alsof hij er niet is. Maar je blijft hem net altijd een beetje voelen. Zo voelt dat voor mij in elk geval. Het gemis blijft, zeker doordat je niet af kan sluiten. En dat wil ik ook niet want ik blijf hopen dat de broer toch een keertje hun verjaardag samen mogen vieren.

Deze derde keer was zeker niet zo zwaar als die eerste keer dat ze jarig waren en Sunshine net een paar maanden vermist werd maar je voelt het wel. En vanaf hier hoop ik toch dat hij een mooie verjaardag heeft gehad. Van Moonlight weet ik het wel, die heeft lekkere aaitjes over zijn buikie gekregen. Maar die krijgt hij wel vaker. Zou hij ook nog wel eens aan Sunshine denken? Nou ja, in elk geval, Happy Birthday nog voor mijn beide jongens, al waren ze weer niet bij elkaar. Maar wie weet, ooit...