30. jul, 2018

Twee jaar en 62 dagen zonder Sunshine

Gisteren kwamen er op Facebook de herinneringen van vorig jaar weer eventjes voorbij. Jeetje wat raar! De verjaardag van mijn broer in de regen samen mét onze moeder. Die was er toen gewoon nog. Het is alweer bijna een jaar geleden en als je dan zo die foto´s zit te kijken ben je eigenlijk alleen maar enorm verbaasd. Is dit al een jaar geleden? Is dit pas een jaar geleden? Wat aan de ene kant echt al zo lang geleden lijkt, lijkt tegelijkertijd ook nog maar zo kort geleden. Dat is echt een heel raar en dubbel gevoel. We missen haar natuurlijk nog steeds enorm, dat zal wel zo blijven. Verdriet komt in golven, dan zijn ze hoog en rollen ze weer even tot een rustpuntje tot ze weer in volle glorie omhoog komen. Zo voelt dit ook een beetje. Mijn broer stuurde ook nog eventjes wat foto's van die dag. Die kwamen wel even binnen, moet ik zeggen. Wat zag ze er toen al slecht uit. Het was dan ook de laatste keer dat ze op was. Daarna is ze haar bed niet meer uitgekomen en ging ze een paar dagen later naar de hospice.

Als je zo opeens die foto's ziet, dan voel je dus opeens dat hoogste punt van die golf eventjes. Hoe verder we komen, hoe meer ik haar lijk te missen. Het punt dat ik haar steeds even wilde gaan bellen ben ik gelukkig wel voorbij. Dat had ik een paar weken geleden erg sterk, even ma bellen, oh nee. Maar als je dan zo opeens die foto's voor je snufferd krijgt, dan voel je het gemis eventjes heel erg. Nog even die eerste helft van augustus door en dan zijn we een jaar verder. Rouw duurt gewoon heel lang, vooral als het je moeder betreft. Ik ben echt blij dat ze daar is maar ze zou af en toe eventjes langs moeten komen. Dat doet ze wel met haar 13 maar dat is toch anders dan eventjes haar stem horen of haar armen om je heen.

Gisteren vond ik dus nog steeds wat dunne in de bakken. De rest doet het weer normaal. Ook vandaag vond ik weinig in de bakken maar wel van eentje nog zachte ontlasting. De vraag blijft, van wie is het? Rainbow? Na al die dagen pillen? Of gewoon nog eentje met last hiervan? Jeetje zeg, nooit geweten hoe lastig dat kan zijn. Er om de beurt eentje apart zetten, dat is gewoon praktisch bijna niet te doen. Hopelijk komt het vanzelf wel weer in orde al blijf ik ze achterna lopen zodra ik ze naar de badkamer zie gaan. Ook niet zo prettig hoor als je zelf nog lang niet in orde bent. En tot nu toe zonder resultaat want ze doen het toch echt liever zonder dag ik erbij ben blijkbaar.

Hoe doen andere mensen dat met meer dan één kat? Ik zou het namelijk gewoon echt niet weten verder. Ik schrok al van het weerbericht vanmorgen. Tot 33 graden hoorde ik. Oh nee hè. Kim stuurde me weer een ander weerbericht, waar zo'n 24 graden wordt aangegeven. Daar kan ik beter mee leven maar wie heeft er nou gelijk? Ik hoop toch echt de laatste. Ik moet ondertussen toch wel een keertje naar beneden. Ik ben al vanaf vorige woensdag niet meer buiten geweest, tenzij het op het balkon was dan. Vandaag blijf ik gewoon nog lekker binnen en doe ik heel rustig aan. Het gaat al een klein beetje beter en dat wil ik niet verzieken.

Ik had vorige week dinsdag een afspraak naar de volgende dinsdag, morgen dus, geschoven en die heb ik nu weer een weekje vooruit geschoven. Ik voel me gewoon nog niet goed genoeg. Het is nog steeds warm, al weet ik niet of dat ermee te maken heeft dat ik me nog steeds zo slecht voel. De tik van die twee enorm hete dagen is harder aangekomen dan ik verwacht had blijkbaar. Ik voel me daar ook nog eens extra rot door, alsof ik zo'n groot watje ben of zo. Een raar soort van schuldgevoel gemixt met schaamte, zoiets. Rationeel weet ik wel dat dit onzin is, zo hoef ik me niet te voelen maar tussen ratio en gevoel zit een wereld van verschil.

Ik moet ook echt snel gaan opknappen. Ik krijg wat opdrachten binnen en ook al hebben die geen haast, ik wil er zelf graag aan gaan beginnen. Maar dan moet je je wel goed genoeg voelen natuurlijk. Een vriendin heeft me zelfs behoorlijk moeilijke opdrachten gegeven. En een andere vriendin vroeg iets nog veel meer moeilijker. Ik beloof niet dat zoiets me gaat lukken hoor maar ik kan het altijd proberen. Als het niet lukt, dan is het jammer maar dan heb ik het wel geprobeerd in elk geval. Lukt het nou wel, dan lijkt me zoiets echt wel big business. Wat het dan is? Dat moet nog even wachten want eerst die hitte weg en echt weer wat beter in mijn vel zitten en dan ga ik aan de slag met de opdrachten. Als het niet lukt zal ik het ook vermelden maar lukt het wel, dan zal het even moeten wachten tot diegene, voor wie het een cadeau wordt, het cadeau heeft ontvangen.

Iemand vond het knap dat ik had zitten schilderen in die hitte. Ik moest daar wel om lachen. Ik heb lang niet alles op de pagina gezet, juist om elke keer weer iets nieuws te kunnen plaatsen. Daarom kan ik eventjes met een paar klikjes weer een nieuw item plaatsen maar die zijn al gemaakt hoor. Heb nog genoeg dingen die er nog op moeten maar die zijn al lang klaar. Nee, met die hitte kon ik echt geen vinger recht krijgen, laat staan een penseel vasthouden. Ook de verf werkt er niet in mee. Zelfs nu wordt het vrij snel hard en dan kan je er niks meer mee. Ik heb een verplichte pauze tot het weer wat koeler wordt. Niet erg want zelf ben ik ook nog niet lekker. Komt goed allemaal, het zal wel een keer afkoelen en ook zal ik weer een keer beter zijn ooit. Alles komt sowieso altijd goed, dat is een overtuiging, een weten waar ik vanuit ga.