31. jul, 2018

Twee jaar en 63 dagen zonder Sunshine

Ook nog iets dat ik steeds vergeet te vertellen; Tijdens die eerste hete dag, begon er ergens in de straat een baby te huilen. Niet gek natuurlijk, voor die arme kleintjes was het ook niet makkelijk. Alleen nu, zoveel dagen later, huilt het arme kind echt uren aan een stuk. Niet normaal zeg. Overal staan de ramen blijkbaar open en zo houdt die kleine meid, want ik hoor dat het een meisje is, de hele buurt wakker. Ik moest gisteravond zelfs mijn tv iets harder zetten omdat ik het anders niet kon verstaan. Het arme kind. Ik denk dat die een verkeerd ritme heeft opgebouwd nu of zoiets. In elk geval is het rond negenen elke avond raak met het kind. Ze heeft een aardig volume helaas. Hopelijk komt ze weer snel in een normaal ritme zodat ook die moeder weer wat bij kan komen.

Tussen de herinneringen aan mijn moeder op Facebook, zag ik ook nog wat idiote uitspraken van mezelf voorbij komen. Tegenwoordig schrijf ik mijn blog en als ik al reageer, dan is het meestal met een like of hartje of zo. Ik schrijf al genoeg en misschien dat ik daarom niet zo snel ergens iets bij schrijf? Vroeger zette ik zo af en toe wel eens een rare kreet op mijn pagina. Nu komt er eigenlijk alleen nog maar een blog bij elke dag. Ik schrijf ook stukken vooruit, als de tijd en zin er is. Dat vul ik dan aan met wat er die dag of die ervoor gebeurd is. Zo ben ik er eigenlijk altijd zo mee klaar. Ik ben dan ook wel gezegend met een enorm hoge snelheid qua typen. Het gaat net zo snel als ik praat, dat scheelt ook.

Zo las ik iets van een aantal jaar terug, toen ging ik dagelijks met de fiets naar mijn werk. Iemand had gevraagd, aangezien dit vroeger best een criminele buurt was, of ik dat nou niet eng vond, zo 's avonds laat in mijn uppie op de fiets. Mijn antwoord daarop was dat de het hier zo'n slechte buurt was dat zelfs de criminelen niet meer naar buiten durfden. Zo had ik het rijk alleen. De herinnering kwam weer terug en ik schoot er zelf van in de lach. Oh ja, dat had ik toen gezegd, ja. Ik kan best leuk uit de hoek komen, al zouden sommigen me daar dan ook weer net zo lief in terug meppen. Hun probleem!

Ook met die gekke woordgrapjes, hele blogs vol geschreven. Kom ik er weer eentje tegen, van mezelf. Je kan de boel soms zo leuk verdraaien en als je daar dan zelf op komt, dan is het helemaal leuk. Zoals een houthakker die het bijltje erbij neer gooit, onbetaalbaar. Of een DJ die doordraait, ook zo grappig. Tegen mijn orthopeed zei ik, toen hij zei dat ik geopereerd moest worden, dat ik hoopte dat ik niet aan de chirurg gehecht zou raken. Ik denk niet dat hij me direct snapte want hij keek me een beetje raar aan toen. Posts van mij met vele reacties gingen over mijn vraag dat als nonnen aan het praten waren, of ze dan non-verbaal waren. Ook die ene waarbij ik zei dat ik een advertentie had gezien van een pedicure, daarbij stond 'enkel op afspraak'. Ik vroeg me gewoon af dat als ik voor mijn hielen kwam, of ik dan zo binnen kon springen.

Maar de grappigste vond ik zelf dan nog de vraag, als de ober een steak laat vallen, of je dan het restaurant voor het gerecht kon slepen. Dat zijn er een paar in die ene zin. Als je hem snapt natuurlijk. Dat is bij mijn grapjes niet altijd het geval, of soms wel maar dan een kwartier later of zo. Dat is voor mij dan weer reuze grappig. Ik ben wel zo'n iemand, die erg om zijn eigen grapjes kan lachen hoor. Ik ben dan ook wel degene die hem direct snapt, dat scheelt ook wel weer.

En dan is vandaag mijn broer jarig, voor de eerste keer zonder ma. Hij stuurde vannacht, ik zit toch op een telefoontje te wachten. Die begreep ik als geen ander. Mijn moeder had de gewoonte om, wanneer we jarig waren, exact om middernacht te bellen om je te feliciteren. En ja, dat gebeurde nu niet en je weet dat het niet gaat gebeuren maar toch zit je er een soort van op te wachten. Heel raar en dubbel. Ik had het in maart precies zo. Je miste dat telefoontje om middernacht. En dan zei ze altijd, je bent nog niet echt jarig hoor, je ben pas om 4u03 geboren. Mijn broer werd pas 's avonds laat geboren dus die had dan de hele dag nog.

Eigenlijk is hij, technisch gezien, nu ook nog lang niet jarig. Bij half elf vanavond pas. Ik was de eerste die hem vast had. Hij was een maand te vroeg maar door de diabetes erg groot, lang en zo rood als een kreeft. Mijn oma stond al klaar maar ik kreeg hem in mijn armen. Ik had een zusje verwacht dus ik moest wel even slikken maar ondertussen ben ik toch wel heel erg blij met mijn kleine broertje. Dat blijft hij, ook al steekt hij een heel stuk boven me uit. Zo is dat nou eenmaal. Zo bleven wij ook altijd mijn moeders kindjes, hoe groot of hoe oud we ook waren. Ik ben nu wees en Ben is wezenloos want die heeft zijn vader nog. Dat zal ik vast niet goed zeggen, grijns. Fijne verjaardag bro, en zoals ik al zeg vanaf je klein bent, een dikke kus van Jezus!