2. aug, 2018

Twee jaar en 65 dagen zonder Sunshine

Gisteren had ik zelf weer een rare verspreking, ik zei tegen mijn vriendin dat ze voor in de bus of tram losgeld bij zich moest hebben. Dat lijkt wel goed hoor maar dan heeft het eigenlijk te maken met een ontvoering. Dat ze los geld bij zich moet hebben, dat klopt wel. Ook over nonnen kan je eindeloos doorgaan met grapjes, als een non lekker bezig is, dan is ze vreemd genoeg non actief. Die zaten weer gelijk in mijn hoofd. Wat er ook in mijn hoofd zit is het weerbericht van vanmorgen. Vandaag heet, morgen heet, het weekend iets minder door noordenwind maar dan na het weekend. Wéér zo tropisch. Ik word er moedeloos van bijna. Zo kan ik toch niet normaal functioneren? Ik zie dat gewoon even niet meer zitten hoor. Ik kan er alleen niets aan veranderen.

Ik voel me zelfs slechter dan een paar weken geleden door die warmte. Alsof ik het er nu niet bij kan hebben of zo. Ik zal het er toch mee moeten doen. Gisteren was het ook warm en zeker in de middag voel ik me dan behoorlijk beroerd. Ik ging maar even liggen en ben tot half negen 's avonds in slaap gevallen. Gelukkig voelde ik me nog moe genoeg om ook vannacht gewoon in slaap te kunnen vallen. Maar echt hoor, zakken met die temperatuur nu. Ik wil gewoon mezelf weer een klein beetje beter voelen, als het niet erg is. Wel fijn dat die koelmatten nu eindelijk onderweg zijn, dan hebben ze nog nut. Ik zweer het, als de katten er niet op willen, dan ga ik er zelf op liggen. Ik leg ze gewoon op de bank hoor.

De cits kunnen die echte hitte ook niet gebruiken, dat weet ik wel zeker. Ja, katten moeten er wel tegen kunnen. Ik heb daar wel op gezocht en zo. Maar ook voor hen is het niet prettig hoor. Ze liggen op apegapen, diarree, lusteloos. Je kan mij niet wijsmaken dat ze het dan naar hun zin hebben. Aan Aurora te merken heeft het in Athene geboren worden toch wel een voordeel. Zij lijkt er het minst last van te hebben van ons allemaal. Toch wel apart. En dan al die bosbranden. Het lijkt wel alsof het over de hele wereld een ellende is. Nu in Spanje, tot 50 graden? Dat is toch niet te doen? Het is daar wel een ander soort hitte dan hier maar zelfs daar is het code rood. Kan je nagaan.

Gisteren heb ik eventjes wat geordend hier rondom mijn bureautje want ik werd er zelf zenuwachtig van. Het stond vol met glaswerk en in die hitte kan ik gewoon niet schilderen dus maar eventjes uit het oog halen. Ik begon met alles op de eettafel te zetten. Alsof je dan een teken geeft aan de katten, zitten er opeens drie gewoon op die tafel en manoeuvreren ze tussen al de flessen en glazen door. Oh nee hè! Waarom doen jullie dat? Nou gewoon, dat is lekker spannend en leuk. Behalve voor mij dan, ik was er niet zo blij mee. Er is gelukkig niets gesneuveld maar ik had zoiets van, waarom?! Ik was blij toen het allemaal veilig was weg gezet. Er staat nog genoeg rommel hier om het bureautje hoor maar toch, het oogt wat rustiger.

Ook omdat ik niet kan schilderen is dat beter want als ik het zie staan dan wil ik ook aan de slag. Maar ik voel me niet goed genoeg ervoor en de verf reageert anders in die hitte. Dan moet het gewoon maar eventjes wachten tot alles weer normaliseert. Ik hoop dat dat heel snel mag zijn. Zoals in het weekend 25 graden is beloofd mét een windje uit het noorden. Dat lijkt me dan echt heerlijk. Ik kom praktisch niet buiten want dat voelt gewoon zo naar, zo'n deken om je heen. Hier binnen wordt het, als het boven de 25 graden komt, ook te warm hoor maar op zich nog een stuk minder dan buiten vaak. Ik word er gewoon erg duf van, dat is wel duidelijk.

Ik heb bijvoorbeeld die kabel van Ziggo al lang in huis. Maar ik heb hem nog steeds niet aangesloten. Te veel werk vind ik dat nu. Bovendien heb ik daar een raar soort faalangst in. Net zoals ik vorig jaar die nieuwe gsm kreeg. Dan ben ik een soort van bang die in gebruik te nemen. Of bij de nieuwe tv aansluiten. Achteraf valt het dan reuze mee en binnen de korste keren ben ik ermee vertrouwd maar toch, een soort drempelvrees of zo? Ik heb geen idee. Nu ook weer met die kabel. Dat is toch wel een klein beetje een rare afwijking hoor. Gewoon kabeltje erin steken en in plaats van draadloos verbinden dat omzetten naar kabel. Alleen weet ik niet precies waar en dan word ik onzeker. Straks, zal je zien, is het zo gebeurd. Ja, ik ben een rare, ik weet het.

Aan een hoop dingen merk ik dat ik er niet meer helemaal bij ben. Toen ik van de week naar de zaak moest voor de bedrijfsarts, ben ik gelijk gaan tanken. Rijdt er een man toeterend achter me en maar wijzen. Geen idee wat hij bedoelde. Bleek later dat mijn tankdop er nog uithing en het klepje niet dicht was. Lekker suf weer. En in dat hele korte ritje heen en terug heb ik wel een stuk of drie dodelijke blikken van medeweggebruikers gekregen. Omdat ik gewoon wilde doorrijden waar ik dat niet mocht en zo. Het is in elk geval heel irritant want ik probeer juist op zulke dingen te letten maar dat lijkt me niet zo heel goed te lukken. En het blijft maar zo warm. Ik weet het, ik kan zeuren, maar ik vind het dan ook echt wel iets om over te zeuren hoor.

Ik wil me eigenlijk alleen maar een heel klein beetje beter voelen dan de afgelopen tijd. Ik moet er maar gewoon doorheen. Gelukkig heb ik de cits nog, die maken me altijd wel aan het lachen. En daar ben ik dan al heel blij mee. Maar echt hoor, zo warm als een week geleden, dat hoeft voor mij echt nooit meer. Ik wil gewoon naar de zaak kunnen, en opbouwen om beter te worden en niet zo'n stap terug moeten maken. Er worden veel dingen op de proef gesteld hier nu maar het meeste nog wel mijn geduld. Volgens mij is dat de grootste les die ik moet leren want die blijft het maar krijgen. Het is een schone zaak, zeggen ze dan. Ja, als je het hebt wel ja. God, geef me geduld en geef me het nu. Helpt vast ook niet. Nee, dacht ik al.