4. aug, 2018

Twee jaar en 67 dagen zonder Sunshine

Ik vertelde van de week over dat ene kindje, dat zo huilt. Dat huilt nog steeds, vaak. En vaak ook laat in de avond. Gisteravond was het helemaal feest, echt niet te doen hier. Alles staat open, je kan de mensen beneden op de straat soms zelfs verstaan. Dit is echt een drukke buurt, vaak met groepjes mensen omdat we dat grote plein voor de deur hebben. Dat is al behoorlijk herrie en dat merk je pas goed als de ramen open staan. Maar gisteravond kwamen daar een stuk of vier huilende kindjes bovenop.

Alsjeblieft zeg, ik werd er helemaal gek van. Iets in mij voelde zich enorm blij zijn niet meer in de kleine kindjes te zitten. Ze loeiden allemaal als sirenes. Die zijn die hitte natuurlijk ook beu maar door al dat gegil krijgen ze het alleen maar warmer. Ga ze dat maar eens uitleggen. Arme moeders, dacht ik nog. Arme kindjes natuurlijk ook. Ik hoorde gisteren op het nieuws dat een buurman muizengif in het zwembadje van de buren had gedaan omdat hij zich zo ergerde aan de spelende kindertjes. Nou ja zeg! Kijk, ik was er ook niet blij mee gisteren en ik snap dat spelende kindertjes een enorme herrie kunnen maken maar zoiets doen?

Dan ben je toch echt wel een beetje ziek in je hoofd. In onze familie zeggen we wel eens, als we zo'n schreeuwende baby horen, geef dat kind een handje nootjes maar dat is puur voor de lol hoor. Dat is gewoon onze rare humor. Nu lopen er hier op de galerij achter bij de buren ook weer een stuk of acht te gillen. Ik zou ze allemaal het liefst een heel groot ijsje geven, even rust. Zonder muizengif hoor, wel met nootjes of zo. Je woont nou eenmaal in een stad, met andere mensen en daar zal je het mee moeten doen. Kan je er niet tegen, dan moet je in een hutje op de hei gaan wonen. Iets wat me trouwens heerlijk lijkt hoor, daar niet van.

Dan wel graag met een internet aansluiting, dat dan weer wel. Dat zou het enige zijn dat ik zou willen hebben. Oh en een wekelijkse aanvoer van gewenste boodschappen. Voor de rest zou ik me daar enorm vermaken. Heerlijk rustig, midden in de natuur. Wat zou er mooier kunnen zijn? Nou, als er dan ook nog eens een watertje in de buurt is. Dan zou dat voor mij het Walhalla kunnen zijn. Midden op de hei, bos erachter, water ervoor. Met een klein toegangsweggetje voor eventuele visite en die boodschapjes. Schrijven, schilderen en buiten zijn. Wat zou ik daarvan kunnen genieten en de cits ook wel denk ik. Al zou ik niet zo blij zijn met alle als cadeau gegeven dooie muisjes en zo. Ik zou daar wel kunnen gedijen hoor.

Helaas, ik woon midden in Rotterdam. Ook leuk hoor maar toch anders. Dromen mag altijd gelukkig. Ik kwam nog een post tegen op Facebook, uit 2013, de tijd dat ik nooit platte schoenen aanhad. Zucht, sweet memories. Ik had toen nieuwe schoenen gekocht en ik had er maar alleen de linker gepast en toen in laten pakken. De andere ging ze halen achter. Kwam ik toch thuis met twee linkerschoenen. Ik kon niet meer bijkomen toen ik ze aan wilde doen. De volgende dag ben ik gelijk terug gegaan en heb het recht gezet. Rechter dan, met een rechterschoen erbij maar de lol die ik erover had gehad, had alles al goed gemaakt. Echt weer iets voor mij.

Gisteren kwam ik, geen idee meer hoe, op betekenissen van een naam. Officieel heet ik Marie Johanna. Dat vond ik altijd raar, maar ja, ik ben naar mijn oma genoemd. Omdat ik Ria word genoemd, vond ik altijd dat het Maria Johanna moest zijn. Ik had eigenlijk nog nooit naar de betekenis van mijn eigen namen gekeken. En dat deed ik nu dan maar een keertje en nu begrijp ik het wel. Marie betekent 'ster van de zee' en 'schoonheid'. Dat klopt natuurlijk wel, zei ze bescheiden. Johanna betekent 'God is verzoenend' en die vond ik ook heel mooi. Na 56 jaar ben ik eindelijk tevreden met mijn Marie. Waar zulke dingen al niet goed voor zijn. Kimberley heet zo omdat ik toen hoorde van de Kimberley diamantmijn in Afrika, de grootste ter wereld. En zij is mijn grootste diamant natuurlijk.

Maar volgens die site betekent dat 'Koninklijk fort', dat klopt ook wel want Kim is een enorm sterke vrouw geworden, die kan wel tegen een stootje ondanks ze heel gevoelig is, wat het voor haar eigenlijk nog zwaarder maakt. Ik ben dan ook heel trots op haar en ik heb haar de naam gegeven die bij haar past. En zelf heb ik die dus ook, een passende naam. Ik voel me opeens een beetje de grote zeemeermin, Ster van de zee. Grappig waar het te warm hebben om iets te doen toe kan leiden. Het is nu ook al weer zo warm en er was wat koeler weer beloofd. Nou, dat klopt niet hoor. Ik ga weer richting koelmatten, op de bank. En er zit een wasje in en straks nog een. Dat gaat nog net.