8. aug, 2018

Twee jaar en 71 dagen zonder Sunshine

Gisteren een jaar geleden heb ik me ziek gemeld. Bizar eigenlijk zeg. In al die jaren die ik werkte ben ik wel eens een weekje of twee ziek geweest. Al ging ik vaker ziek werken dan dat ik thuis bleef. Alleen als het echt niet ging, ja dan kon ik niet anders. Een paar operaties zaten er ook tussen nog. Dan duurt herstellen ook wat langer. Maar verder ging ik maar door. Ik wist eigenlijk niet eens beter of anders. Dat je zelfs met een burnout nog een jaar of twee door blijft werken, dat zal ook niet vaak gebeuren. Maar op zich ook logisch want juist toen ik dat kreeg, liep Sunshine weg en werd mijn moeder ziek. Ik was dus voor belangrijkere dingen nodig en dat gaf me de kracht om daar doorheen te werken.

Dat ik zolang ziek zou zijn, dat had ik nooit kunnen bedenken. Zoiets bestond gewoon niet in mijn woordenboek. Ik kon vorig jaar gewoon niet meer en met mijn moeder ging het zo slecht. Ze zou de donderdag naar de hospice gaan en ze zou niet meer terug komen daar thuis. Toen ik op mijn werk bijna instortte ben ik naar huis gegaan en heb me ziek gemeld. Maar ik moest nog even door, ma was er nog. Het echte instorten van mij kwam pas de dag nadat ze begraven was. Al met al, die periode rond haar overlijden, is voor mij de meest bizarre geweest in mijn hele leven. Ik moet er nu om lachen dat ik toen dacht dat ik met een weekje of twee rust wel weer wat zou zijn bijgekomen van alle ellende. Het werd alleen maar erger en ik had dagelijks krampen en pijnen.

Uiteindelijk had ik door dat dit niet even zomaar zou verdwijnen en heb ik een afspraak bij de huisarts gemaakt. Door al die pijnen en krampen ben ik eerst nog eens lichamelijk binnenstebuiten gekeerd maar daar kwam niets uit. Ik kon niet eens normaal functioneren. Het werd hier een bende en ik was zelfs te moe om naar het toilet te gaan in het begin. Dat zat ik dan op te houden omdat het kleine stukje lopen naar de wc me al teveel werd. Als ik zo terugkijk, ja dan ben ik wel heel erg vooruit gegaan. Maar ik ben er nog lang niet. Dat werd de afgelopen weken wel duidelijk door die hitte. Ik ben weer eens even op mijn plaats gezet. Nee joh, dat kan allemaal nog niet.

Je kan je dan ook niet voorstellen hoe gelukkig ik vannacht werd door dat windje en de regen. Oh heerlijk! Die druk leek zo van mijn hoofd af te gaan en ook kreeg ik binnen de kortste keren weer wat meer lucht. Ik heb me de afgelopen paar weken afgevraagd of dat wel kon, dat zulk weer zo'n invloed zou hebben op hoe je je voelt. Nou, blijkbaar wel. Ik voel me nog niet helemaal zoals een paar weken geleden hoor. Maar ja, je hebt ook drie weken afgezien dus dat is niet in ene keer weer hersteld. Maar er is wel een grote verlichting nu het niet zo heet is. Ik ben er erg happy mee, eindelijk kan ik weer een klein beetje omhoog kruipen. Bijna reden voor een feestje, voor mijn gevoel. Nog even wachten maar.

Gisteren zag ik weer zo'n oude post voorbij komen. Ik schoot weer in de lach. Al vanaf mijn moeder een klein meisje was, was ze het doelwit van schijtende vogels. Haar vroegste herinnering daaraan was dat er een keer een mevrouw zei dat ze zo'n mooi en aparte broche in haar haar had. Mijn moeder was verbaasd, ze hád helemaal geen broche in haar haar. Toen ze voelde, ging ze met haar vingers door een opgedroogde vogelkak plakkaat. Ze gruwde er helemaal van. Oh wat zijn we er vaak getuige van geweest als ze weer geraakt werd door van die schijtlijsters. Helemaal dubbel lagen we dan. En drie jaar geleden liep ik met haar te winkelen in Spijkenisse en ja hoor, FLATS! Raak! Zij boos en ik slap van het lachen. Ik zag het zo weer voor me.

Even later, ze kon soms van die gekke dingen doen, gingen we brood met kroketjes eten ergens op een terrasje. Het waren driekantige borden en die zat ze te bekijken. Kiept opeens dat bord en krijgt ze zo haar salade op haar schoot. Ik zat onder het tafeltje van het lachen, en zij zat tegen me te mopperen. Zulke dingen had ze wel vaker en vooral dat wij dan dubbel lachen zat ze nog meer op te mopperen dan het feit zelf. Dat zijn van die leuke herinneringen. Daarom vind ik die altijd wel leuk om te bekijken op Facebook. Soms zitten er wel eens van zulke pareltjes tussen waardoor je dan weer een heleboel andere dingen herinnert die daarbij horen. Dit was een klein diamantje.

Op het nieuws hoorde ik net dat de nieuwe film van Winnie de Poe in China wordt geboycot. Oh? Een positieve tekenfilm voor kleine kindertjes? Waarom dan? Nou, zo zei de nieuwslezer, volgens mij ook met een beetje grijns op zijn gezicht, Winnie lijkt teveel op de Chinese president. Ik was heel even stil voor ik in lachen uitbarstte. Serieus?! En dat moet in het nieuws? Nou ja, eigenlijk wel leuk want ik lag in elk geval dubbel. Zo ken ik er nog wel een paar. Al jaren voordat hij president werd, zag ik foto's van katten die op Trump lijken. De foto's van vandaag zijn daar wel een bewijs van. Ja, ik ben een stuk vrolijker nu, door al dat lachen én door de aanzienlijk lagere temperatuur. Heerlijk!