9. aug, 2018

Twee jaar en 72 dagen zonder Sunshine

Er is wel meer grappig nieuws de laatste tijd. Vanmorgen hoorde ik weer dat er een man naar buiten keek, de tuin in, daar zag hij opeens een olifant uit zijn perenboom eten. Zo dan. Je schrikt je een hoedje. Het bleek een weggelopen circusolifant te zijn. Ja, waar zou hij anders vandaan moeten komen als je niet in de buurt van een dierentuin woont? Ik zou eigenlijk niet weten wat ik moet doen en ik zou ook gek genoeg zijn om hem te gaan aaien of zo. Deze man belde de politie. Ja, kan ook natuurlijk. Hallo, politie? Ja, er staat een olifant in de tuin en die vreet al mijn peren op. Ook niet echt een dagelijkse kost call voor de politie denk ik zo. Jumbo is weer netjes opgehaald door zijn eigenaar. Raar eigenlijk hè, de 'eigenaar' van de olifant. Dat beest is gewoon uit de jungle gerukt maar oké, dat is weer een hele andere discussie.

Morgen is het de tiende en een jaar geleden was mijn moeder dus nog thuis. Wat had ze het toen zwaar. Al die dagen staan nog zo vers op mijn netvlies dat ik er nog alles van weet. Op zich wel knap want ik ben van het afgelopen jaar zoveel dingen kwijt. Maar die dagen waren ook voor ons zwaar maar dan op een heel andere manier dan ze voor haar zwaar waren. Haar echtgenoot liep zo heerlijk moeilijk te doen dat wij stuk voor stuk moordneigingen voelden opkomen die we niet eens dachten nog in ons te hebben. Dat hij toen ruzie maakte dat ze haar jasje mee moest nemen, voor als ze naar buiten zou gaan, is iets waar ik nu blij mee ben want ik heb dat jasje en dat droeg ze zo graag. Als dat niet mee was gegaan dan had het, net als alle andere spulletjes van ma, weggeweest.

Alleen toen was het niet zo fijn om mee te maken. Maar ja, toen was er bijna niets meer wat fijn was om mee te maken. Ik ging net even kijken op deze website omdat ik twijfelde, ging ze nou de negende of de tiende? En dan ga je toch even zitten lezen en dan ben je gelijk in ene flits weer terug in de tijd. Ik bladerde door het overzicht naar de zestiende, de dag na haar overlijden omdat ik het natuurlijk toen pas over de dag ervoor schreef. Ik moest glimlachen toen ik naar het aantal likes keek op die pagina. Ook goeiemorgen ma, 13 likes. Natuurlijk, dat is toch best wel logisch. Het kan bijna niet eens anders dan 13 zijn. Het blijft alleen wel bijzonder.

Ik zit maar vast wat te typen voor mijn blog want ik moet zo weg. Ik ga naar PeeT, en daar zie ik al naar uit al vind ik de, op zich nog korte, reis heen en terug nog altijd een soort van zwaar. Kleine stukjes rijden gaan aardig, mits ik niet te moe ben of het te heet is. Dat heb ik de afgelopen tijd wel geleerd. Alleen al daarom ben ik blij dat het vandaag een vrij normale temperatuur is. Maar gelukkig krijg ik van haar altijd weer goede energie mee naar huis en dat scheelt alles. Een lang stuk rijden zomaar ergens heen, dat gaat nog niet zo goed. Dat put me dan uit omdat ik dan toch intensief bezig ben met opletten en meerdere dingen tegelijk en daar ben ik nog steeds niet zo erg goed in. Naar PeeT gaan is anders, dat scheelt.

Ik heb nog een half uurtje voor ik weg ga, dan schrijf ik daarna wel weer verder, als ik terug ben. De cits en ik zijn weer verwend, voor de zoveelste keer al. Ik heb een cadeaubon ontvangen. Alleen had die nog al wat voeten in aarde en nu blijkt dat het aanbod waar je het eventueel kan besteden, heel erg beperkt is. Je mag de bon ook inwisselend voor een Bol bon en dan heb ik maar gedaan. Wat je er voor dieren kon kopen was beperkt tot 21 artikelen waarvan meer dan de helft voor honden was. Ik hoop maar dat het goedkomt, ik heb in elk geval mails om het te bewijzen maar, gek genoeg, duurt dat inwisselend wel drie a vier werkdagen. Lijkt mij erg lang voor zoiets maar goed, ik weet ook niet precies hoe het daar werkt. Hopelijk komt het goed.

Toen ik net weer terug was van Petra moest ik echt even de bank op. Het was echt aan het gieten op de terugweg en dan is het rijden een stuk intensiever. Petra vond me goed vooruit gegaan, alleen lichamelijk niet zo heel erg. Dat is nog een lange weg om te gaan. Ja, daar was ik zeker door de afgelopen warme weken wel achter. En meer dan het de tijd geven die er nodig is, is er niet aan te doen. Het is een opbouw van jaren geweest en daar wil ik eigenlijk natuurlijk zo snel mogelijk van af maar zo werkt het niet. Ik heb mezelf gewoon een klein beetje gesloopt en alles moet herstellen en dat heeft gewoon tijd nodig. Daar kan ik niks aan veranderen, behalve dan het geduld ervoor opbrengen. En al heb ik dat niet, dat lijf werkt gewoon niet mee en protesteert bij vorken waar teveel hooi op gegooid wordt.

Ja daar was ik ook al achter. Voor mij dus een kwestie van de boel goed in de gaten houden en als ik voel dat iets niet goed voor me is, dan moet ik dat gewoon direct aangeven. Dat probeer ik ook wel maar ik ben daar nog niet erg goed in. Anders had ik hier natuurlijk nooit in terecht gekomen. Ik moet gewoon beter op mezelf gaan letten en voor mezelf zorgen. En dat is voor mij een echte uitdaging. Ik was nog allerlei dingen vergeten te vragen, dat merkte ik pas toen ik thuis was. Maar goed, ik hoop het ooit te leren. Voor vandaag ben ik wel klaar. Ik ben moe en ga zo lekker de bank op. Even bijkomen weer want veel gaat er nog niet, zo te voelen. Ik ga even relaxen, katjes eten geven daarna en mezelf ook maar. Morgen weer een dag. Ik kom helemaal bij van deze 'normale' temperaturen, ben er nog steeds erg blij mee.