11. aug, 2018

Twee jaar en 74 dagen zonder Sunshine

Gisteren stuurde een vriendin me dat die allergische reacties ook veroorzaakt kunnen worden door een Plataan. Dat is een boomsoort en daar staat de hele buurt hier vol mee. In Wikipedia staat dan ook dat deze boom allergische reacties kan veroorzaken. Ik wist nog wel, waar ik opgegroeid ben met een groot speelplein voor de deur, dat we de balletjes die daaraan groeien, altijd gebruikten om bij elkaar in de kleding te gooien. Dat werkte namelijk hetzelfde als jeukpoeder. Volgens mij had ik toen nergens last van maar dat zegt niks. Allergieën komen opzetten uit het niet. Dat zou dus best eens kunnen.

Ik heb in elk geval geen last meer van twee verschillende postvakken IN. Wat een bevrijding is dat zeg. Gewoon je mails onder elkaar, niet van de ene naar de andere box waar door iemands anders digitale gedoe bepaalt wat nou prioriteit is of niet. Hoe ik dat moest doen stuurde een andere lieve vriendin me. Zij is behoorlijk goed in dat soort dingen, ze heeft me al eerder geholpen want ik ben een halve digibeet. Maar dit was heel simpel, je moet het alleen even weten. Je kan dat zelf aan of uitzetten maar dat wist ik niet. Dat vertellen ze je er ook niet bij als dat opeens ingeschakeld wordt. Zoals het nu is, is het veel overzichtelijker. Gewoon lekker alles bij elkaar. Ik krijg veel mails en ik werk dat elke dag zowat wel bij. Bovendien vind ik dat zo'n onzin, die twee losse boxen. Daar ben ik weer mooi mee geholpen.

Toen ik gisteren allerlei herrie hoorde buiten, zag ik dat de straat open lag. Ze waren aan het riool bezig. Later vertelde de jongen dat ze een heel stuk riolering moesten vervangen, dat liep ook onder het leegstaande benedenhuis door. En dat moest die dag nog af zijn, inclusief een omleiding. Wat een hondenbaan zeg! Want om tien uur 's avonds waren ze nog bezig, in de stromende regen. En ze zitten ook al niet in de lekkere luchten. Ik ruik nog steeds een soort van rioollucht hier in de buurt van mijn bureautje. Zou dat dan toch daarvan komen? Ik blijf maar van alles besnuffelen maar ik kom er niet achter.

De plant in de hoek zal wel denken, daar heb je d'r weer met haar gesnuffel. Ik kan me gewoon niet voorstellen dat zoiets van buitenaf komt. En ook nog, ik ruik het alleen hier in de hoek. Ondertussen is alles al onderworpen aan een gedegen snuffelbeurt en ik vind de oorzaak niet. En het is ook zo weer weg en dan denk ik, toch van buiten. En nu ze zo aan het werk zijn, denk ik, dan moet het wel van buiten zijn. Maar waarom ik het dan alleen in dat hoekje ruik? Zo raar dit. Wie weet ga ik het een keertje vinden, ik rook het net ook nog. Maar dat heb ik de laatste maanden toch steeds, gekke luchtjes ruiken. Zoals toen tijdens het slapen, met dat rare luchtje in mijn neus. Dat is nu weg maar het riool is er voor in de plaats gekomen. Ik weet eigenlijk niet wat ik nu beter of slechter moet vinden.

Ik had gisteren echt een rotdag. Vandaag doe ik maar kalm aan, ik ga het maandag weer proberen om te gaan werken. En dat wil ik niet verzieken. Krampen speelden weer op en daar was ik niet zo blij mee. Maar goed, ze zijn weer voorbij en daar ben ik al blij genoeg mee. Ik ben een beetje aan het opruimen. Huis poetsen doe morgen op mijn gemak en dan ga ik proberen vroeg te gaan slapen. Want ik heb ook een heel leuk vooruitzicht omdat Karina maandag komt en blijft logeren. Daar zie ik al een tijdje naar uit. Jammer dat het zo samen valt met een eerste dag maar ik weet ook dat zij dat gewoon begrijpt, mocht ik daar erg moe van zijn. Wie weet, valt het dit keer juist mee. Ook omdat zij komt en dat geeft toch weer positieve energie.

En ik vind het een fijn idee dat ze er woensdag ook nog even is. Woensdag is het een jaar geleden dat mijn moeder overleed. Gek is dat toch, zo'n eerste jaar is gewoon zo zwaar. En niet dat het missen van haar minder zal worden de komende jaren, juist niet. Maar toch, je voelt de bui al hangen. Zo'n eerst jaar is zwaarder dan de rest want al die eerste keren. Die gaan je niet in de koude kleren zitten. Zo wel dan waren die erg welkom geweest tijdens de hittegolf. Ik ben ook blij dat Karina alles weet van mijn ziekte en beperkingen, daar hoef ik me ook geen zorgen over te maken. En we hebben elkaar zoveel te vertellen dat we niet bang hoeven te zijn dat we ons gaan vervelen.

Ik hoop alleen dat die wespen ons dan met rust zullen laten. Gisteren kreeg ik het er echt van. Ik vond eerst nog een dode wesp, die hebben de cits, gelukkig zonder gevolgen, blijkbaar dood gemaakt. Ik ben al blij dat ik dat niet gezien heb. En in de avond kwam er zo'n dikke vette aan. Ik zag het meer door hun reactie eerst. Oh jasses, tegen het grote bovenlicht aan was hij daar aan het zoemen. Ik deed eerst het rolgordijn naar beneden maar met wegstoppen verhelp je niets. Ik snel naar de keuken en die grijper gepakt. Raam op de kiepstand en meppen maar. Zo heb ik hem uiteindelijk half bewusteloos uit het raam gemept door dat kiertje. Zo, die was weg. Ik vind die beesten echt vreselijk, voor mezelf al maar al helemaal omdat ik bang ben dat de cits in hun bekkie worden gestoken. Dat heb ik in elk geval dit keer weer mooi kunnen voorkomen. Soms doe ik wel iets goed. Heel soms maar hoor.