12. aug, 2018

Twee jaar en 75 dagen zonder Sunshine

Mensen die katten hebben weten hoe grappig katten kunnen doen als ze een vogeltje in het vizier hebben of een vliegje. De kaken gaan trillen en een soort van smakken en ze piepen daar een beetje bij, helemaal geobsedeerd door wat ze zien. Ik ben altijd te laat om het te filmen en vooral Rainbow is dan zo koddig. Nu zat ik op de bank, Aurora tegen me aan en Rainbow daarachter. En ja hoor, met gsm naast me ziet hij vogeltjes. Ik pak voorzichtig de gsm en ik druk op 'filmen' en zit hem echt een hele tijd te filmen als hij zo zit te smekken. Af en toe doet hij een beetje zijn ogen half dicht, tot hij weer iets ziet vliegen. Zo leuk! Als hij uiteindelijk toch maar in slaap valt, druk ik nog een keer op hetzelfde knopje en druk een paar keer op 'terug' om weer in mijn beginscherm te komen.

Die ga ik gelijk even terugkijken, leuk! Tot mijn grote verbazing en afgrijzen heb ik twee seconden van mijn eigen benen gefilmd want blijkbaar ging dat ding pas filmen bij de tweede keer drukken op het knopje. Dus heb ik heel de tijd voor Jan Jurk de camera op Rainbow gericht gehouden, af en toe een shot van de schattig slapende en draaiende Aurora ertussen. Alleen filmde dat ding nog helemaal niet. Het stond wel klaar, ik had nog een keertje moeten drukken, waarschijnlijk had ik hem die eerste keer niet goed geraakt of zo. Ja, en Rainbow was ondertussen al aan het slapen dus verder had het ook geen zin meer. Weer zo echt iets voor mij. Geen filmpje dus, die blote benen van mij heb ik maar gelijk gewist. Daar zit geen hond op te wachten, ik ook niet.

Krijg ik net bizar nieuws van mijn broer. Zijn vader gaat nu ook naar het Antonius, net als ma vorig jaar. Je zou het bijna kunnen raden, hij gaat er op de 13e heen. Echt heel raar dit. Het zou nog gekker worden als ook hij de 15e over zou gaan. Pas de laatste paar jaar is hij weer in mijn broers leven. In het begin had ik het daar ontzettend moeilijk mee om wat hij onze moeder allemaal had aangedaan. Mijn broer heeft daar als baby niet veel van meegekregen maar ik wel. Wat dat betreft heeft mijn moeder ook een leven geleid waar je boeken vol over kan schrijven. En die periode met de vader van Ben begon zo leuk maar eindigde heel naar en er is heel wat gebeurt in die tussenliggende jaren. Ik kon het niet uitstaan dat hij opeens weer in Ben zijn leven kwam.

Maar ja, wat doe je daar verder aan. Ik rilde ervan als hij me, expres, een hand wilde geven en dat deed ik dan maar. Om daarna heel snel mijn handen af te vegen. Maar toen ma er niet meer was, die trouwens link genoeg had verzwegen dat zij ook gewoon weer met die man en zijn huidige vrouw contact had tegen mij, kon ik heel veel achter me laten. Ook wat hem betreft. Ik heb namelijk wel iets om dankbaar voor te zijn dat hij überhaupt in mijn moeders leven was, mijn broer. Die had ik anders niet gehad en dat zou toch wel een groot gemis zijn geweest. Dus zand erover en straks in het echt. Oh, dat is weer zo niet aardig van me. Het doet me vrij weinig. Ik wil ook liever niet dat hij op de 15e gaat, even mijn moeders datum stelen. Ik heb er niets in te zeggen dus laat ik ook dat maar los. Hij komt nu alleen even ter sprake omdat mijn broer dit vertelde maar verder denk ik nooit meer aan die man. Het is goed zo.

De buren hadden gisteren weer zo'n wilde barbecue avond maar gelukkig is er nu eens geen vechtpartij achteraan gekomen. Wel maken ze een enorm kabaal. Ik erger me daar niet aan, ik ga gewoon mijn gang en negeer wat ik niet wil horen. Ik kan zelfs een mug 'buitensluiten' als ik dat wil. Dat heb ik geleerd door een hele nare partner te hebben, ooit lang geleden. Dan leer je dat vanzelf. Het is een soort van wegdenken. Ik kan me alleen wel voorstellen dat er buren zullen zijn die zich er gek aan ergeren. Ik heb er in elk geval geen last van. Ik ben al blij dat ik er niet hoef bij te zijn. Laat de rest maar zo gek doen.

Het kindje dat zo huilt al vanaf de hittegolf, huilt nog steeds. Maar gelukkig is mijn raam dicht de laatste paar dagen, doordat het zo hard waait. Dan hoor je het een heel stuk minder. Het is wel een volhoudertje hoor, jeetje zeg. Die kan even gillen. Elke avond weer opnieuw. Ik denk dat die moeder wel op zal zien naar weer zo'n avond, elke avond. Ik moet er niet aan denken. Ik ben zelf uit de kleine kinderen en zelfs al uit de kleine kleinkinderen. Mij hebben ze niet meer. Kim was ook een huilbaby en alleen in mijn moeders armen werd ze stil. Die kwam daar dan ook vaak genoeg voor langs. Geef maar aan mij, zei ze dan en hup, kind stil. Even later lag ze dan te slapen op mijn moeders borst. Iets wat ik zelf heerlijk vond maar bij mij deed ze het gewoon niet.

Mijn moeder kreeg de vervelendste kindertjes rustig. Dat was haar grote talent. En ze was er ook gek op. Vooral zo tot een jaar of vijf. Niet dat ze grotere kinderen niet lief vond, alleen niet zo als baby's, peuters en kleuters. Daar kon je haar gelukkig meemaken. Als het had gekund had ik ook een stuk of twintig broers en zussen gehad. Ik moet er niet aan denken en gelukkig ging het niet zo. Dat had zij in elk geval helemaal geweldig gevonden. Ik ben elf jaar lang enig kind geweest, tot mijn broer erbij kwam. Toen was het met mijn rust gedaan voor een aantal jaar. De bulldozer noemde de hele familie hem, dat zegt wel genoeg. Hij is gelukkig aardig opgedroogd hoor maar het is eigenlijk nog steeds wel een bulldozer. Meer omdat hij zo groot is. Misschien ga ik hem wel weer zo noemen, moet kunnen. Op de foto een klein stukje historisch Delfshaven, mijn geboorteplek, wat ik onder andere aan Karina ga laten zien dinsdag.