13. aug, 2018

Twee jaar en 76 dagen zonder Sunshine

Ik schrijf maar weer een klein stukje vooruit, vandaag krijg ik daar niet veel kans voor. Ik hoop dat ik wakker genoeg blijf de hele dag. Ik zal er vroeg uit moeten, naar de zaak, re-integreren na de terugval van die hittegolf. En als ik dan klaar ben ik, misschien net voor Karina hier is, thuis. Ze blijft tot woensdagmiddag en ik zie daar al een tijdje naar uit. Ik weet nu al dat we het erg leuk zullen hebben. We hebben elkaar zoveel te vertellen, we krijgen denk ik geen tijd om even uit te puffen van al het gebabbel. En dan hebben we natuurlijk ook nog eens een gedeelde passie, de boeken van Jozef Rulof. En, dat zullen alle Rulof lezers beamen, eens die je grijpen, als je die waarheid voelt, dan kan je daar uren over praten.

Ze gaan je leven, op een goede manier, overheersen. Eens je die kennis hebt en die is binnen gekomen, krijg je die er niet meer uit. Nu hebben we allebei nog veel meer om over te praten maar alleen al over de boeken krijgen we zo drie dagen vol. Gespreksstof genoeg in elk geval. Niet alleen de boeken zullen de revue passeren, denk ik zo. Die maandag zal zo voorbij vliegen. Ik ga niet koken, daar heb ik als ik naar de zaak ben geweest, sowieso al geen puf voor. Ook niet om dan ergens te gaan eten, dat gaat hem nog niet worden voor mij. Maar keuzemogelijkheden zat hier. Karina mag kiezen en het is maar net waar ze trek in heeft.

We hebben hier een Turks zaakje met de lekkerste Turkse Pizza's van Rotterdam. Dan heb ik nog de Chinees op de hoek, of een hoek verder de frituur. Of een Belg daar op zit te wachten weet ik natuurlijk niet maar dan nog, het ís een keuze. Naar deze drie kunnen we met de benenwagen. Maar we hebben hier ook nog, allemaal vlakbij genoeg, McDonalds, Kentucky Fried Chicken en Burger King, of in Overschie nog een shoarmazaak en wat er allemaal niet nog meer zit. Ik bedoel maar, ik woon echt in een Junkfood Walhalla. Is dat allemaal niet naar wens, dan hebben we altijd nog thuisbezorgd. En daar kan je alles krijgen wat je maar wilt. Ze zal niet hoeven te klagen dat ze honger heeft.

Er is een groot verschil hoor, met in België eten of hier. Het is hier ook lekker en daar zeker ook, het grote verschil zit in de grootte van de porties. Misschien dat Belgen ons daarom altijd 'gierig' vinden, hier krijg je echt veel minder dan je daar voorgeschoteld krijgt. Ik heb in België gewoond en toen ondervond ik dat we zeker niet gierig zijn. Als ik al fooi kreeg in Vlaanderen dan was dat van Nederlanders. Maar ook dat heeft meer met gewoontes te maken dan met gierig zijn. Wel was de Babylonische spraakverwarring in het begin enorm hilarisch. Dat net even anders gebruiken van dezelfde woorden kon wel eens zorgen voor wat verwarring of rare blikken. Zowel van mij naar hen als andersom. Later, als je er een tijdje woont, dan snap je pas wat er nou zo grappig was. Na een aantal jaar zei mijn moeder zelfs tegen mij dat ik 'normaal' moest praten tegen haar.

Een Vlaams accent heb ik nooit gekregen maar je neemt de woorden gewoon heel snel over allemaal. Daar denk je dan ook niet meer over na. Als je hier zegt, het is weer mooi schoon, na een flinke poetsbeurt, dan zeg je in België het is terug schoon proper. Om maar even een verschilletje te noemen. Of als stopwoordje gebruikte ik "amaai". Toen ik dan ook net terug was in Nederland en begon te werken bij dit bedrijf, al meer dan 13 jaar geleden, werd ik binnen de kortste keren 'Belgje' genoemd. Dat vond ik niet erg hoor. Ik heb er met plezier gewoond en vele leuke mensen leren kennen. Wat dat betreft ben ik net zo gek op België als op Nederland. En de Belgen zoeken mij gewoon weer op, of ik nou weer hier woon of niet, dat blijkt wel.

Dinsdag ga ik na een lekker ontbijtje op ons gemak, Kim even ophalen, dan ziet zij Karina ook en dat is ook leuk. Niet al te vroeg, Kim heeft avonddiensten en dinsdag ook weer. Als het dan tijd is om te gaan werken, gooi ik haar even af op haar werk. Dan rij ik eventjes door Overschie met Karina, wat dingetjes laten zien daar. Ook een erg mooi plekje, Overschie. Daarna door naar Delfshaven wat hier vlakbij Spangen is. Ene keer struikelen en je bent er. Er zijn daar veel mooie plekjes, historisch ook. Waar Piet Hein geboren is en alles er omheen is al leuk genoeg. Vlakbij ben ik dan ook geboren, of te water gelaten, kan ook. En daar zit het vol met restaurantjes waar we kunnen gaan eten. We zoeken wel wat. Ik kan niet al te veel en te lang lopen maar dat weet Karina al. Daar hoef ik me geen zorgen om te maken. Na het eten zal ik wel op zijn maar dat geeft niet. Als ik 's nachts maar geen kramp krijg, dat is het enige. We gaan het wel beleven.

En dan is het alweer zo woensdag. Weer ontbijten en dan moet ze al bijna weer weg. Ik weet zeker dat we aan een hele week niet eens genoeg zouden hebben om over alles te kunnen kletsen dus het zal wel als te kort voelen. En woensdag is het ook nog eens de dag dat het een jaar geleden is dat mijn moeder overleed. Het lijkt wel alsof het deze weken heftiger is dan andere weken. Ik zal blij zijn dat dit eerste jaar voorbij is. Terugkijkend op hoe ziek ik was na haar begrafenis een week later, kan ik wel zien hoeveel ik al vooruit ben gegaan met alles. Ik ben er alleen nog lang niet. Maar wat niet is kan nog komen, daar reken ik dan ook op. En deze drie dagen pakken ze me al niet meer af. Die heb ik in de pocket!