14. aug, 2018

Twee jaar en 77 dagen zonder Sunshine

Dag één is alweer achter de rug. Karina kwam aan toen ik thuis aankwam en ik kon parkeren en gelijk naar de tramhalte lopen. Dat was maar goed ook want ze was de verkeerde kant op gegaan en snapte al niet waar de hol naar beneden was gebleven. En dan komt het niet goed natuurlijk. Maar gelukkig zag ze me al uit de verte en kwam toen weer de juiste kant op. We zijn samen naar boven gegaan en hebben gelijk lekker koffie zitten drinken op het balkon. Genoeg om bij te kletsen natuurlijk. Na een tijdje begon het toch wat harde te druppelen om te blijven zitten en zijn we binnen verder gegaan. Na veel gebabbel werd het toch tijd om wat te gaan eten.

Karina had al snel voor Turkse pizza gekozen, en dat kan hier in het junkfood Walhalla prima. Het zaakje dat hier zit heeft dan ook nog de lekkerste uit de omgeving dus dat kwam wel goed. We hebben lekker gegeten in elk geval. Ik was natuurlijk wel moe maar je wil toch ook niet gaan liggen als je een logé hebt. Toch moest ik later wel iets plat gaan liggen want mijn lichaam ging behoorlijk verstijven. En we hadden ook een gevalletje toeval bestaat niet. Karina bedacht opeens dat ze haar tandenborstel vergeten was. Morgen maar eentje kopen dan of zo. Opeens dacht ik weer aan een paar weken terug. Toen ik boven wat aan het rommelen was kwam ik een aantal reistandenborstels tegen.

Ik ben ook veel aan het weggooien en ik dacht, wat moet ik hier nou mee. Ik ga toch niet op reis want ik zit met de katten. Weg ermee dus. En ik legde ze in een mandje. Eenmaal beneden dacht ik, waarom gooi je die nou niet weg? Nou, omdat Karina een tandenborstel nodig zou hebben natuurlijk. Mooi opgelost zo. Karina kon met schone bijtertjes gaan slapen gisteren. En ik begreep waarom ik ze niet had weggegooid. Ik sliep zoals wel vaker op de bank en Karina heeft boven geslapen. Midden in de nacht kreeg ik toch de krampaanval waar ik al voor had gevreesd. Oh nee hè, dan ben ik morgen helemaal niks waard, dat weet ik wel na zo'n aanval.

En als je alleen thuis bent is dat niet zo erg, niet erg fijn maar dan heeft er verder niemand anders last van dan ik. Nu is er iemand anders bij en daar wil ik nou juist een paar leuke dagen mee beleven en niet als een dood vogeltje op de bank zitten natuurlijk. Maar eens ik wakker werd viel mijn uitgeputte status, die ik dan normaal altijd heb, reuze mee. Karina bleek al wakker te zijn ook. Ze zat op het balkon koffie te drinken. Nadat ik ook koffie had en we lekker een sigaretje zaten te roken, zaten we rustig even wakker te worden. Na een tijdje zei Karina, ik voel me zo beroerd, alsof alles me pijn doet. Ze legt uit wat ze allemaal voelt en nou ja, dat is dus hoe ik me normaal altijd voel.

Oh en toen snapte Karina het ook opeens. Zij heeft die dingen van mij overgenomen. Iets waar mijn dochter ook last van heeft altijd. Maar Karina weet dus een manier om dat weer uit te zetten en weg te krijgen. En zo had zij er ook weer minder last van. Zo, is dat even bijzonder. Ik vond het al zo vreemd dat ik niet alle pijnen en vermoeidheid had na de nachtelijke krampaanval. En nu begreep ik waarom dat kwam. Ik heb voorgesteld aan Karina dat ze maar hier moet komen wonen. We konden er gelukkig wel om lachen maar het is wel raar. Kim en ik nemen ook vaak pijnen en pijntje over van anderen en ik was nog nooit iemand tegen gekomen, buiten Kim dan, die het van mij overneemt. En niet dat dit de bedoeling was natuurlijk. Je wilt je vriendin geen pijn bezorgen maar zij wist het in elk geval weer weg te halen bij zichzelf.

We hadden al afgesproken dat ik Kim zou gaan halen vandaag, even gezellig tot ze naar haar werk moet. En dan kon Karina het mooi even uitleggen aan Kim hoe ze dit uit kan zetten want dat wisten we eigenlijk niet. Nu dus wel. Weer wat geleerd! Kim was moe en had hoofdpijn en ook die nam Karina over. Wat apart zeg, Kim kon dat ook voelen want bij haar zakte het weg. Best bijzonder. En terwijl we over dat soort dingen aan het babbelen waren, zit ik het ondertussen even op te schrijven, dan heb ik ook gelijk mijn blog weer geschreven.

Over een half uurtje ga ik Kim naar haar werk brengen en dan gaan Karina en ik Delfshaven even in. En daar is genoeg te zien, zeker een echt historisch stukje Rotterdam. Mijn geboorteplekje. En dan vinden we onderweg vanzelf wel ergens een leuk restaurantje waar we een hapje gaan eten of zo. Of we gaan eerst even naar huis, kan ook want de cits moeten natuurlijk ook eten. Nou ja, we zien het nog wel hoe het gaat. De lucht betrekt een beetje, ik hoop in elk geval dat we het droog houden. Maar dan nog, komt het vast goed.