15. aug, 2018

Twee jaar en 78 dagen zonder Sunshine

Het was een hele leuke dag gisteren. Alleen al het feit dat ik niet totaal afgepeigerd was door de krampaanval van die nacht ervoor, maakte het bijzonder. Vanaf vorig jaar heb ik dat nog niet meegemaakt. Ik weet niet hoe Karina dat voor elkaar heeft gekregen maar het was mooi wel zo. Nadat we Kim op haar werk hadden afgezet, zijn we een stukje gaan rijden. Ik ben in dat mooie historische Delfshaven geboren en we zijn lang mijn geboortehuis gereden. De straat leek zo klein, en ook was alles ontzettend veranderd maar toch, daar ga ik mijn eerste gil. We zijn even naar de winkelboulevard hier geweest, waar boven op de daken van de winkels een heel groot stadspark is gemaakt. Dat was ook wel iets leuks om te laten zien.

Daarna zijn we een klein stukje van Delfshaven doorgelopen, onder andere waar Piet Hein is geboren. Daar moesten we vroeg op school hier liedjes over leren. Piet Hein, Piet Hein, Piet Hein zijn naam is klein, zijn daden benne groot, zijn daden bennen groot. Hij heeft gewonnen de Zilvervloot! Ik vond het zelf al een wonder dat ik nog zo'n stuk lopen kon. Als ik normaal zo'n aanval heb gehad, ben ik de volgende dag normaal gesproken volledig gesloopt. Dit keer viel dat reuze mee. De duifjes bij het bankje waar we even een sigaretje gingen roken hadden geluk, Karina had nog een koekje in haar tas. Nooit genoeg natuurlijk maar beter iets dan niets.

Daarna zijn we even een drankje gaan drinken op een terrasje en nog wat later zijn we lekker op het terrasje gaan zitten van een Italiaans restaurantje waar we lekker gegeten hebben. Nou was het maandag al bijzonder want blijkbaar was er in heel Nederland enorm veel regen gevallen. Dat lieten ze in het nieuws zien met de kaart van Nederland met lichtblauwe vlakken waar veel neerslag was gevallen en donkerblauw waar het echt bizar was geweest. Een klein stukje bovenin Groningen was nog groen, geen neerslag dus en ook Rotterdam en omstreken, een groen rondje. Wij hadden namelijk prachtig weer maar de rest van Nederland had niet zo'n mazzel. Maar ja, daar was Karina dan ook niet op bezoek. Ze kreeg wat haar toekwam, zonneschijn.

Maar ook was het bewolkt toen we gingen eten, overal behalve precies waar wij zaten. Daar kwam de zon tussen de wolken en zaten we heerlijk in het zonnetje. Tot we weer weggingen zelfs. Heel bijzonder, met van die donkere regenwolken verder overal. We waren moe en zijn lekker op de bank gaan hangen en hebben een film gekeken. Vanmorgen zijn we na het ontbijt koffie gaan drinken bij mijn broer en schoonzus. Daarna zijn we naar Hofwijk gereden, Karina had wat moois meegenomen voor bij het graf van mijn moeder. Vandaag om 13u58 was het exact een jaar geleden dat zij haar laatste adem uitblies. En daar wilden we toch ook bij stilstaan even.

Karina vond er ook een heel prettige sfeer hangen en we hebben nog gelachen ook met zijn allen. Ik bezoek normaal geen graven maar voor ma wilde ik toch wel even een uitzondering maken. De mooie zware stenen engel en een hartje van Karina pasten er perfect bij daar. Ik voelde me zelfs goed genoeg om nog een stukje tussen de graven te wandelen en een kijkje te nemen bij de natuurbegraafplaats, waar ze daar ook mee bezig zijn nu. Daarna zijn we weer richting Overschie gereden waar we wat gingen drinken op een terrasje. Lekker een bittergarnituur erbij. Zitten praten, zitten lachen en herinneringen ophalen. Karina zal wel denken, dat is echt een gek stel mensen in die familie en dat klopt nog ook.

Ze hoorde ook gewoon zo bij de familie in ene keer. Zelfs zij zag ook opeens overal die 13 van ma voorbij komen. Echt, ma was behoorlijk bezig vandaag. Kim besefte ook vandaag pas dat ze met haar 1meter58 ook weer met die 13 te maken heeft. En opeens is het dan 13u58. En precies op dat moment kwam het zonnetje heel eventjes tussen de wolken door piepen. Karina zei nog, jouw moeder krijgt wel veel voor elkaar daarboven hoor. Ja, dat vinden wij ook wel. En toen werd het tijd om haar weer naar het station te brengen. En Karina kan heel slecht tegen afscheid nemen. Dan lopen de tranen over haar gezicht. Ik vond het ook heel erg jammer dat ze alweer weg ging. Ik weet niet hoe ze het gedaan heeft, maar ik had niet verwacht me na drie dagen nog zo goed te voelen.

Maar dat is wel zo. Heel bijzonder en iets wat in het afgelopen jaar nog geen enkele keer is voorgekomen. En voor mij is dat echt heel veel waard. Karina voelde gisteren ook heel even hoe ik me normaal elke dag voel en dat was echt niet zo fijn. Gelukkig kreeg ze het snel weg en op de een of andere manier, was het bij mij toch ook even een heel stuk minder. Of het blijft hangen zo, nu ze weer weg is weet ik niet. Maar dan nog, me eventjes weer een klein beetje normaal voelen was al zo fijn, al zou dat maar van korte duur zijn, dat maakt dan niet eens uit. Voor mij waren het drie hele fijne dagen en ik hoop dat ze er net zo van genoten heeft als ik. Ik merkte dat ze ook erg in de smaak viel bij de rest van de familie en dat is dan ook niet gek. En zelfs mijn moeder gooide haar ook even een aantal keren 13 om haar oren, om te laten zien dat ze er helemaal bij hoort.

En dat maakte deze dag helemaal bijzonder. Het eerste en zwaarste jaar is nu voorbij en het komt allemaal wel goed. Behalve dan dat ik Karina best ga missen. Ze woont gewoon veel te ver weg. Het is niet anders maar dat maakt niet uit. Die band die is er nu eenmaal en hoe ver weg we ook uit elkaar wonen, dat zal er niets aan af doen. Ik hoop dat we het nog een keertje over gaan doen. In Rotterdam is genoeg te zien dus dat komt wel goed. Niet alleen Delfshaven is mooi en bijzonder. Ik zit haar vast even warm te houden haha. Ik hoop dat ze een goede reis heeft. Als ik dit plaats is ze nog steeds onderweg. Open ik net mijn pc, die heeft ook even rust gehad, al keek ik wel even via mijn gsm, heb ik 13 meldingen. Ik keek er niet gek van op. En nu is het voor mij toch wel even tijd om even te gaan rusten, maar ik heb zoveel meer kunnen doen dan ik verwacht had, dat blijf ik heel bijzonder vinden! Bedankt Karina, voor de hele fijne dagen!