16. aug, 2018

Twee jaar en 79 dagen zonder Sunshine

Het gewone leven is weer begonnen. Wel heel stil hier hoor, zo zonder Karina. Toen gisteren Aurora eindelijk eens naar beneden kwam, ging ze toch even een beetje rondkijken. Ze wierp nog een blik op het balkon maar nee, daar was ook niemand. Nee, de logee is alweer thuis. Jammer maar helaas. Het was wel eens een keer prettig om aanspraak te hebben. Ik kan heel goed alleen zijn hoor, gelukkig wel. Dat vind ik dan ook echt prima en is ondertussen een bewuste keuze geworden.

Toch is het wel eens fijn om gewoon lekker op de bank te hangen met iemand erbij en dan samen een film kijken. Zoals we dinsdagavond deden. In mijn eentje kijk ik zelden films, alleen series. Af en toe een opmerking over wat er gebeurt is wel zo leuk en dat kan niet in je uppie. Dus dat vond ik wel zo gezellig. Al moet ik zeggen dat ik er verder geen problemen mee heb verder, ik vermaak me wel. Zeker nu ik het schilderen weer ontdekt heb, dat me ook nog eens zo heerlijk ontspant als al mijn spieren weer eens helemaal gespannen zijn.

Ik heb dinsdag ook nog een mega handig ding gekocht, zo stom dat ik daar niet eerder op gekomen ben! Zo’n elektrische vliegenmepper heb ik op de kop getikt en ga ik voortaan bij wespen op hun kop tikken. Ik ben altijd zo bang voor die beesten! En dan loop ik me in de gekste bochten te wringen om ze toch maar de kamer weer uit te krijgen. Nu kan ik ze even knock out meppen en ze zo door het toilet spoelen of zo. Als ze maar mijn cits niet steken, dan vind ik alles best maar dit zal me een hoop stress besparen als er toch eentje binnen komt. Er hangen nu wel citroenen met kruidnagels lang het hele hek buiten maar soms komen ze er toch doorheen. Maar, ik ben voortaan gewapend.

Er zitten batterijen in ondertussen en je moet, als je mept, op het knopje drukken wil het ding onder stroom komen te staan. Of hij echt werkt weet ik nu nog niet. Ik durf het namelijk niet uit te proberen op mezelf. Ik vind stroom krijgen echt vreselijk! Dus nee, ik geef mezelf niet eens een klein tikje ermee. Al zal ik wel moeten gaan rennen als ik er een wesp mee mep en hij werkt niet. Maar ik ga uit van het positieve, hij zal heus wel werken. Hoop ik toch.

Ik hoop eigenlijk zelfs dat ik het niet eens te weten kom. Dat zou dan namelijk zeggen dat er geen wesp meer langs de citroenen heeft gedurfd. Dat zou een fijne bijkomstigheid zijn. Hij ligt klaar in de keuken, te wachten op het eerste slachtoffer. Ik hou er niet van hoor, beestjes doodmaken. Maar voor wespen die binnen komen, zal ik een uitzondering moeten maken. Bijtjes probeer ik te vangen, die hebben het al zwaar genoeg zonder door mij ook nog eens te worden gemept.

Toen we gisteren op het terrasje zaten met zijn allen, zo'n half uurtje voordat het exact een jaar geleden zou zijn, belde mijn moeders 'nichie' ook nog. Ze moest zo aan ons denken vandaag, zei ze. Wat is ze toch een lieverd, ik hoorde aan haar dat ze het ook moeilijk had ermee. Ik zei ook tegen haar, een jaar geleden precies, zat ik bij jou en Simone en ome Cor en tante Jo. We zaten toen met zijn allen te wachten tot de mensen die toen binnen waren, weer weggingen. Was dat toen precies? Ja, dat was exact op dit moment. Over een paar minuten is het exact een jaar geleden dat ma over ging. Het gesprek was kort, ook omdat tante Tiny er moeite mee had. Zo lief dat ze even belde.

Ook mijn nichtje had een appje gestuurd, met een huilend gezichtje en een neef van me had me ook een berichtje gestuurd. We weten het allemaal nog als de dag van gisteren natuurlijk. Voor de ene zal het zwaarder zijn dan voor de ander. Ik ben in elk geval blij dat het zware eerste jaar voorbij is. Die hebben we achter de rug. We zullen haar geen cent minder missen maar al die echte nare eerste keren, we hebben ze gehad. Het volgende jaar zal toch iets minder naar zijn, maar hoe verder we komen, het missen zal blijven. Tot we haar weer zien daarboven. Tot die tijd hoop ik dat ze er heerlijk van geniet, al die schoonheid om haar heen. En door de gekke feeststemming waarin we vorig jaar kwamen, weet ik dat ze het daar erg naar haar zin heeft en dat weten geeft ons enorm veel troost.

Het zijn zware tijden geweest. En zoals altijd leer je in tijden van nood je vrienden kennen. Je leert sowieso enorm veel, ook over jezelf. De mensen in je leven kan je eigenlijk zien als diverse delen van een boom. Jij bent de boom en je hebt de bladeren, de takken en de wortels. Er zijn mensen in je leven, die zijn als bladeren, die vertrekken snel. In het begin zijn ze geweldig, zo gaat dat altijd. Maar ze nemen meer dan ze geven en geven weinig ondersteuning of hulp, zeker bij moeilijkere tijden. Ze waren niet bedoeld om voor altijd te blijven, want als het zwaar wordt, zijn ze zo weggeblazen. De mensen die de takken zijn, zijn diegenen die zeggen, ik ben er voor je, je kan op me rekenen.

Maar zodra het echt zwaar wordt, breken ze af omdat ze het gewicht niet kunnen dragen. Deze takken zijn er voor een tijdje, ze hebben een beetje een doel maar ze blijven ook niet zo heel erg lang. Uiteindelijk breken deze takken toch af en zijn ze niet meer met je verbonden. De mensen die je wortels zijn, die zijn er permanent. Dat zijn de vrienden die er altijd voor je zijn en met je door alles heen gaan. Tot de hel en terug. Ze breken soms of vallen uit elkaar maar alleen om zich dan weer op te bouwen. Ze tanken even bij en zullen jou geven wat jij nodig hebt. Het zijn diegenen die blijven ook al valt alles in elkaar.

Niet iedereen die je verliest is een verlies. Als er zulke dingen gebeuren, de rampen in je leven, dan kunnen we beginnen te gaan herkennen dat we het nieuwe kunnen bouwen, als we het oude verliezen. Als we relaties verbreken die ons naar beneden trekken, dan staan we onszelf toe om te groeien en juist opgetrokken te worden. Echte vrienden kunnen onze problemen niet laten verdwijnen maar zij zelf verdwijnen zeker niet als we door onze problemen heen moeten. Als je dit leert te herkennen, dan open je jezelf voor de diepere en meer betekenisvolle relaties. Accepteer de rol van de bladeren, de takken en waardeer de tijd die je met hen had en als ze afvallen en breken, onthoud dan, het is tijd voor een nieuw begin. Blaadjes en takken komen en gaan. Je wortels zullen blijven, en soms, heel soms, dan krijg je er wortels bij.