18. aug, 2018

Twee jaar en 81 dagen zonder Sunshine

Volgende maand is het alweer twee jaar geleden dat ik deze website heb gemaakt. Jeetje zeg, wat gaan dat soort dingen toch snel! Ik schreef al een paar maanden op Facebook toen en dat wilde ik er natuurlijk ook op hebben. Toen draaide alles nog volop het vinden van Sunshine en die eerste maanden hoorden hier zeker niet te ontbreken. Dat werd een helse klus. Ik ben echt niet zo superhandig met computers maar Simplesite maakte het in elk geval te doen voor mij. Toch moet je nog aan allerlei dingen wennen en bepaalde dingen kom je nou eenmaal al doende achter. Het was wat dat betreft nog erg sukkelen in het begin. Maar dat was het helse niet van het karwei. Dat lag op een heel ander vlak.

Ik moest namelijk van al die maanden, per dag, op Facebook alles terug gaan zoeken. En daar ben je een stief kwartiertje mee bezig hoor. Jeetje, wat had ik al veel geschreven toen. Helemaal terug scrollen naar die eerste dag, met mijn in grote paniek geschreven oproep op Facebook. Had je dat eindelijk gevonden, dan moest je het kopiëren en dan weer plakken in het documentje wat op een andere bladwijzer al klaar stond. Ik moest ook nog mijn weg vinden in de kopjes die bij een tekst hoorden, maar ook dat ik het, zoals het nu is, per maand moest opsplitsen. Dat veranderde nog wel eens in het begin, ik moest het ook nog allemaal leren. Hoe maak je iets overzichtelijk op een site, hoe kan je het dan weer terugvinden. Allemaal dingen die ik nog nooit gedaan had.

Maar er kwam structuur in en binnen een maand had ik het voor elkaar. Vanaf de eerste oktober 2016 kon ik voortaan mijn blog op de site zelf schrijven en die dan plaatsen op Facebook. Aangezien de site ook een teller had, kon ik zien dat er soms wel 100 mensen mee aan het lezen waren per dag. Zo, dat had ik niet verwacht! Dat is veel! Op de site zelf wordt zoveel niet geliked. Nu nog steeds niet trouwens. Ik heb een soort van trouw groepje die reageren allemaal meestal op Facebook, onder de link van de blog die ik geplaatst heb. Een klein aantal geeft wel een like op de site. Aan het meestal gelijk blijvende aantal te zien zijn dat meestal ook dezelfden, denk ik toch. Dat lijkt mij het meest logische.

Elke week krijg ik van de site zelf een overzicht van hoeveel mensen mijn site hebben bezocht. Een enkel keertje deel ik dat dan door zeven en heb ik een beetje een indicatie hoeveel mensen er per dag de site bezoeken. Dat groeide gestaag en ik weet eerlijk gezegd echt niet wie dat allemaal zouden kunnen zijn. Ja, het vaste groepje, die ken ik allemaal wel. Maar wie de rest is? Ik heb geen idee. Door zo af en toe eens naar dat wekelijkse aantal te kijken, zag ik wel dat het groeide. En het groeit nog steeds. Eerst van de 100 naar de 150, zo naar de 200 en ondertussen lezen er elke dag zo'n 400 mensen mee. Soms wat meer, soms wat minder. Maar zoveel? Voor mij is dat aardig wat hoor, iets dat ik helemaal niet verwacht had.

Eigenlijk schreef en schrijf ik voor mezelf. Om alles kwijt te kunnen, zeker in die begintijd. Oh wat was dat een moeilijke tijd. Er gebeurden zoveel drama's en rampen tegelijkertijd, dat ik gewoon niet meer wist waar ik ermee heen moest. En het witte schermpje kwam elke keer veel sneller vol dan dat ik was uitgepraat over van alles. Het was dan ook zoveel. Wat dat betreft vliegt het er zo uit allemaal. Omdat ik ook aan een boek ben begonnen, weet ik dat daar een enorm verschil in zit. Dat boek gaat over een stuk uit mijn eigen leven dat best bijzonder is. Maar dan moet je steeds nadenken, wat schrijf ik wel en wat niet. Wat heb ik al geschreven en wat niet. Maar hier, ik gooi het er zo uit. Het is zo geschreven en dat is wel andere koek dan even een boek schrijven. Toen ik ziek werd kon ik daar dan ook niet meer aan werken. Nu nog niet en ik wacht er maar mee tot ik me weer beter zal gaan voelen. Hoe lang dat ook nog duren mag.

Wat me ook opviel, als er weer eens iets ergs gebeurde, dan lazen er wel veel meer mensen mee. Dat is mensen eigen, die lezen graag over de ellende bij een ander. Kijk, dat gedeelte snap ik er nog aan. Wat ik er dan niet aan snap, hoe weten ze dat dan precies? Want je ziet het ook weer afnemen als de echte ellende voorbij is of als ik over lichtere dingen schrijf. Gek is dat toch hè. Hoe ontstaat zoiets? Maar goed, het gebeurt wel. Toch wel apart dat er blijkbaar toch steeds meer mensen meelezen, afgelopen weken waren het er zelfs zo rond de 500 per dag. En ik vind dat zelf een behoorlijk hoog aantal. En ik zal ze vast niet allemaal kennen ook. Een jaar geleden, tijdens en vlak na het overlijden van mijn moeder, merkte mijn broer het ook dat er veel mensen mee lezen met mijn blog.

Hij liep in een winkel in Overschie en er kwam iemand naar hem toe die hem veel sterkte wenste met alles. Oh? Dank u wel, ken ik u? Nee, hij kon haar niet kennen, maar ze las altijd de blogs van zijn zus. Toen hij me dit vertelde moest ik daar erg om lachen. Ja, zo zie je maar, er wordt ook mee meegeleefd. Dat is toch ook heel lief. Logisch eigenlijk ook want als je er niks aan vindt, dan lees je toch ook niet? Ik wilde daar vandaag toch even bij stilstaan en al diegenen die zo trouw meelezen, daarvoor bedanken. Het blijft heel raar om je te bedenken dat wat jij er zomaar uit gooit, ook gelezen wordt door mensen die je misschien zelfs nog nooit hebt gezien. Maar leuk vind ik het wel, al is het niet om die reden begonnen. Die reden was Sunshine en zijn vermissing en dat is hij nog steeds, al twee jaar en 81 dagen. Komt hij ooit nog thuis? Ik weet het niet maar ik hoop het wel, dat blijf ik trouw doen!