19. aug, 2018

Twee jaar en 82 dagen zonder Sunshine

Vandaag valt het geplande etentje met zijn allen volledig in het water. Ben had op de 13e, natuurlijk, zijn vader naar het Anthonius gebracht. Hij lag maar één kamer voor de kamer waar mijn moeder lag. Voor Ben voelde het zo bizar om daar weer te lopen. Hij vertelde me, je weet dat je moeder er niet meer is en toch sprong er zo'n sprankje op, je moeder ligt boven. Ik kon me dat heel goed voorstellen. Ik ben er nog een keer geweest, een paar dagen na mijn moeders overgaan, we moesten de parkeerkaarten inleveren. En toen voelde het ook al niet zo prettig. Laat staan als je er dan exact een jaar later loopt dan toen je moeder daar ook lag. Een beetje erg dubbel allemaal.

Ik zei nog tegen Ben, als hij maar niet op de 15e gaat hoor, die datum is van mijn moeder. Dat heeft hij gelukkig niet gedaan. Voor Ben is het natuurlijk raar, zo een jaar later rond dezelfde datum weer zoiets mee te maken. Toen ze gisteren op bezoek gingen, vonden ze hem overleden in bed. De verpleging was er rond het middaguur nog geweest en Ben en San kwamen er aan om tien voor half één. In die tussenliggende twintig minuutjes is hij dus overgegaan. Of je nou wel of niet een goede band hebt, zoiets blijft natuurlijk altijd naar. Dat heeft niemand op zijn wensenlijstje staan, dat weet ik wel zeker.

Gelukkig hadden ze niet zo'n enorme band. Het is dus zo'n 99% minder pijnlijk dan vorig jaar bij zijn moeder, zei hij zelf. En dat is ook logisch. Ze hadden pas sinds een paar jaar weer contact met elkaar. Al vanaf zijn geboorte is zijn vader niet in the picture geweest. Van de doden geen kwaad zeggen ze dan en dat vind ik zo'n onzin, dingen zijn zoals ze zijn en veranderen niet opeens omdat je dood gaat. Alsof ze daardoor uitgewist worden, dat vind ik niet, je laat achter wat je achter laat. Ik had het er al moeilijk mee dat Ben zijn vader gewoon weer even zo in zijn leven toeliet en ik probeerde hem te vermijden als dat enigszins mogelijk was. De eerste keer op de verjaardag van mijn broer, dat ik hem een hand moest geven, rilde ik helemaal en kostte het me ontzettend veel moeite om niet iets lelijks te zeggen.

Maar ik wilde niet de avond van mijn broer verpesten, dus zweeg ik maar en ben in de keuken gaan staan de hele tijd. Tot ik weer wegging. Mijn broer heeft van al die dingen nooit wat mee gekregen, die was gewoon nog veel te klein. Maar ik heb alles bewust meegemaakt. Ja, we hebben veel gelachen toen, met zijn vader. Zeker in de beginperiode, toen ze net bij elkaar waren, onze moeder en hij. Maar het eindigde allemaal heel naar en ik heb mijn moeders verdriet van heel dichtbij meegemaakt en dat gaat je niet in je koude kleren zitten. Dat vergeet je nooit meer. Net als ikzelf, heeft mijn moeder ook een heftig leven geleid. Als ik daar over zou moeten schrijven, dan wordt het ook een boek in zes delen. Anders wordt zoiets te zwaar om vast te houden.

Mijn moeder beviel van mijn broer in haar eentje, toen waren ze al uit elkaar. Iets later kwamen ze dan toch weer even bij elkaar. Iets dat ik toen echt niet snapte, met mijn twaalf jaren en opkomend pubergedrag. Maar goed, je moet het ermee doen. We zouden op vakantie gaan met zijn allen. Ook de broers van mijn moeder met gezin, naar Drenthe. Mijn broer was toen net één jaar oud geworden. Alles stond bepakt en bezakt al klaar om in de auto te worden gezet maar hij, Ben zijn vader, moest nog even shag halen. En die kwam dus gewoon niet meer terug. Zoiets lees je normaal in van die drama verhalen maar wij hebben dat gewoon allemaal van dichtbij meegemaakt.

Je kan je de paniek en het ongeloof van mijn moeder misschien niet eens voorstellen maar ik was daar getuige van. Mijn moeder liet toen wel zien hoe sterk ze eigenlijk was en hoe ze alles voor haar kinderen over had. Ze heeft toen gewoon een taxi besteld en een dealtje gemaakt met de chauffeur om ons naar Drenthe te brengen. Zo kwamen we daar aan en hebben we toch nog gewoon een vakantie gehad, midden in de Drentse bossen. Bizar hoor. Ik weet eigenlijk niet eens meer hoe we toen thuis zijn gekomen. Geen idee. Voor ma was het natuurlijk fijn om bij haar familie te zijn en zo te kunnen praten over wat er nou eigenlijk gebeurd was.

In de twee weken vakantie, waarin we toch ook veel plezier hadden, had de goede man het halve huis leeggehaald ook nog. Dat merkten we pas toen we thuis kwamen. Dus nee, goede herinneringen heb ik niet aan hem. Het verdriet van mijn moede is me nog het meeste bijgebleven. Later bleek dat hij ook nog een gezin had in Duitsland, waar hij toen door de week werkte als tegelzetter. Mijn broer is op 31 juli geboren en blijkbaar een week of zo later, werd er ook in Duitsland een kind geboren. Mijn broer heeft een stel halfbroers, die hij niet eens kent. Dus je kunt je voorstellen, dat ik niet zo blij was met die hereniging, een paar jaar geleden. En dan vertel ik nog niet eens een tiende van wat er allemaal gebeurd was.

Pas vorig jaar, toen mijn moeder net overleden was, kon ik er anders en wijzer tegenaan kijken. Toen mijn broer vroeg, wat ga je nou doen als hij je komt condoleren? Ik moest even nadenken, dat dan weer wel. En opeens voelde ik wat ik moest doen. Ik zei, ik geef hem gewoon een hand, dat is prima hoor. Ik bedacht me namelijk opeens dat ik, ondanks alles, toch wel mijn broer aan hem had te danken en zonder die broer, zou mijn leven er heel anders uit hebben gezien en was ik een stuk minder rijk geweest. Want mijn broer, die zou ik voor geen goud willen missen. En dat was veel belangrijker dan al het gedoe wat er toen speelde. Dat is iets waar ik me toen echt even heel erg bewust van werd. Dat heeft hij in elk geval wel heel goed gedaan. En daar mag ik die man dan ook best dankbaar voor zijn en dat ben ik dan ook.

Enigszins beschaamd om het rare jaren 70 kapsel, toch maar deze foto geplaatst. Ik kon er ook niets aan doen, het was 'in'.