22. aug, 2018

Twee jaar en 85 dagen zonder Sunshine

Nou, dat was gisteren wel even afkicken zeg. Meer dan acht uur zonder tv, internet en telefoon. Gelukkig heb ik dat 4G abonnement en kon ik zo toch af en toe via mijn gsm contact met de buitenwereld hebben. Maar de tv staat altijd aan, dus het was wel heel stil binnen. Ook tijdens het eten zit ik tv te kijken bijvoorbeeld en zo zonder was ook dat anders. Elke keer een reset op het modem hielp niks maar is de enige manier om erachter te komen of alles weer hersteld is. Eindelijk bij acht uur in de avond bleven eindelijk alle lampjes aan en ging het niet meer als een idioot tekeer met flikkerende lampjes. Ik zette de tv aan en ja hoor, ik had weer beeld. Ach, ik had lekker zitten schilderen hoor, lekker rustig maar toch, je mist het wel.

Toen moest ik ook de pc weer opstarten om mijn blog te kunnen plaatsen. De katten keken me echt aan of ik een beetje gek was geworden. Dit was niet een normaal tijdstip om voor mij achter de pc te zitten en dat vonden ze maar raar. Ze bemoeien zich gewoon met dat soort dingen. Ze zijn ook een beetje lastig de laatste paar dagen. Ik zou er misschien niet eens zo op gelet hebben maar het wordt overduidelijk al weer een stuk vroeger donker. Net na negenen begint het alweer te schemeren. Maar voor hen is dat, helaas, een teken dat het snoepietijd is. Ik kan me niet bewegen of er zitten er vier recht voor mijn neus me een beetje te dwingen om de snoeppot te pakken.

Neehee! Het ís echt nog geen tijd nu. Ik kan niet eens normaal naar het toilet gaan, dan rennen ze me achterna en al mauwend denken ze, ja, nu gaat ze ze toch echt pakken. Aurora is net zo erg als haar drie Tuxedo broers hoor. Die zitten bovenop de tafel, wat normaal naar de tv kijken zo goed als onmogelijk maakt. Zij zit alvast op haar eigen plekje waar ze altijd haar snoepjes krijgt. Om het gestaar naar mij te laten ophouden, krijgen ze op een gegeven moment hun snoepjes toch maar wat eerder. Dat wordt weer wat dan, de komende weken als het steeds vroeger nog gaat schemeren. Ik doe het het liefst zo laat mogelijk, vooral om Rainbow. Die kan, of wil, dan niets meer eten tot het ontbijt. De anderen hoor ik regelmatig brokjes eten en dat doet hij nou eenmaal niet.

Hij zit dan toch echt tot de ochtend met een lege maag, iets dat niet normaal is voor een kat. Maar ja, hij blijft het vertikken. Ik vind dat toch zo rot voor hem, hij heeft er echt zichzelf mee maar hij eet ze gewoon echt niet. Hij zou zo verhongeren met twintig bakken brokjes om zich heen. Hij zit tegen het ontbijt aan echt te stikken van de honger. Rare gozer, die Rainbow. Hij doet het zelf maar het is al echt vanaf zijn geboorte dus wat kan je daar nou aan doen? Helemaal niks. Het is ook slecht voor zijn gebit maar ga hem dat maar eens uitleggen. Daar heeft hij geen kattenoren naar. Hij zal het of zelf moeten veranderen of daarmee moeten leven en is het aan mij om goed in de gaten te houden, dat hij wel genoeg binnen krijgt. Die taak neem ik dan ook echt wel serieus bij hem.

Vandaag is het een jaar geleden dat mijn moeder werd begraven. Daar gaan je gedachten natuurlijk vaak naartoe. Het was een bijzondere dag, dat is een ding dat zeker is. Ik weet nog dat het voelde alsof ik er niet helemaal bij was maar toch elk detail in me opnam. Dat gedoe met Frans allemaal ook. Bah, dat was wel een heel nare kant aan de zaak. Maar al die bijzondere dingen die er gebeurden, die maakten het toch een echt heel bijzondere dag. Ma ging zelfs zo ver, met haar 13 dat ze er iedereen bij betrok. Zelfs de mensen van de begrafenisonderneming kregen bewijs van haar. Alsof ze even wilde benadrukken dat het toch echt niet alleen aan ons lag. Iedereen daar kende het verhaal al, van doorvertellen wat wij vertelden.

Zelfs de chauffeur van de wagen waar de kist in zou gaan, deed mee. Hij vertelde dat hij 13 januari jarig was en later bleek ook nog, dat hij ook uit Overschie kwam. Ook het bijzondere moment, dat de dame die mijn teksten zou oplezen naar me toe kwam. Met grote ogen zei ze, ik ben de printjes vergeten, dat is me nog nooit gebeurd. Heb jij ze bij je of zoiets? Ik had die dag net voor het eerst mijn nieuwe gsm in gebruik. Ik had natuurlijk nog de mail met de bijgevoegde documentjes, die kon ze wel gebruiken dan. Ik open mijn telefoon en ik schiet in de lach. Ik zeg tegen haar, 'kijk nou eens hoe laat het is'. Ze kijkt en schiet ook in de lach, het was 13u13. Ze zegt dat ze al overtuigd was maar dat dit nog eens een bevestiging was. Ja, ma was toen heel erg bezig en eigenlijk is ze dat nu nog steeds.

PeeT, mijn paranormaal therapeute, zei me laatst nog, dat doet ze omdat ze weet dat jullie dit nog nodig hebben. Nou, laat ze maar lekker doorgaan hoor, het geeft ons enorm veel troost. Toen zeker maar nu ook nog. Ik zie nog mijn broer, oom en neven lopen, met de kist op hun schouders. Dat was heel indrukwekkend. En onderweg, het was nog een flink stuk lopen, was het net alsof je in een sprookje liep. Er dwarrelden blaadjes van de bomen, op een hele langzame en sierlijke manier. Daar tussenin fladderden witte vlindertjes rond de kist en tussen de blaadjes die vielen. Heel apart om te zien, alsof je in een droom loopt of zo. Zo voelde het ook wel een beetje, surrealistisch. En wat me net opviel, 1941 is bij elkaar 15, toeval?

Erna zijn we met zijn allen, tenminste, die we erbij wilden hebben, naar het huis van Daan gegaan en daar hebben we een heel bijzondere middag gehad. Veel lachen, herinneringen ophalen, eigenlijk stukken beter dan het geweest zou zijn, als het in dat huis had gemoeten met die man erbij. Het ging zoals het hoorde te gaan. Ma was wel klaar met haar oorzaak en gevolg bij hem. Het was goed zoals het was, precies zoals ze het zou hebben gewild. En nu zijn we dus een jaar verder, sinds ze onder de aarde ging. Maar wat laat ze ons weten, nog steeds, dat ze goed zit waar ze zit. Ik heb de video, met het prachtige nummer van Westlife, die op haar begrafenis werd afgespeeld, net op Youtube gezet. Als je het (nog eens) wilt bekijken dan kan dat: hier klikken  Ik hou het nog steeds niet droog als ik hem bekijk maar toch kijk ik er graag naar, af en toe. En die tekst, die zegt het precies zoals het is. Ik ga haar weer zien, ik moet alleen nog even wachten. Ik hou van je mam.