23. aug, 2018

Twee jaar en 86 dagen zonder Sunshine

Er werd me om een vertaling gevraagd van de foto van gisteren. Het is ook juist een mooie tekst, dus die vertaal ik graag even. Hier komt ie:

Ik had mijn eigen idee over rouw. Ik dacht dat het een verdrietige tijd was, die na de dood van iemand waar je van houdt kwam. En dat je daar doorheen moest ploegen om aan de andere kant uit te komen. Maar ik begin te leren dat er geen andere kant is, er is geen doorploegen maar er is meer absorptie, aanpassen en acceptatie. En rouw is niet iets dat je kunt beëindigen maar het is meer iets dat je verdragen moet. Rouw is geen taak die je moet afmaken en dan verder kan gaan. Het is een element van jezelf en verandering in je wezen, een nieuwe manier van zien. Een nieuwe definitie van jezelf.

Ik vond het mooi genoeg om ook even te vertalen voor de mensen die geen Engels spreken. Want het klopt dan ook als een bus. Ik had het zelf ook zo kunnen schrijven. Het is een proces, niet een periode. Je verandert erdoor, vooral van binnen. Door het stukje van jezelf dat je kwijtraakt op het moment dat je iemand van heel dichtbij verliest. Het zal ook nooit zomaar opeens over zijn, je leert er alleen anders mee om te gaan. Het wordt dragelijker, de pijn, maar het gemis, dat blijft. Dat lijkt zelfs toe te nemen maar dat gaat in golven. De scherpe randjes gaan er wel af maar weg, nee, dat gaat het niet meer.

En dat is ook niet erg, want je wilt die persoon ook absoluut niet vergeten. Alles wat je nog hebt zijn herinneringen waar je het mee zult moeten doen. En ik heb er een heleboel hele mooie. Die koester je en je zoekt ze regelmatig even op. Maar je wordt nooit meer dezelfde, die je was voor dat grote verlies. En geen mens ontsnapt er aan, je gaat op een gegeven moment toch iemand die je dierbaar is verliezen. Dat is nou eenmaal zoals het leven in elkaar zit. Daar moet je mee leren leven, het is niet anders. En wat een troost haal ik uit wat ik weet, over wat er daarna komt en gaat gebeuren. Die kennis zat al van binnen en de boeken van Jozef Rulof waren voor mij een groot feest van herkenning en bevestiging dat ik niet zomaar iets in mijn hoofd haalde. Ze zijn dan ook van onschatbare waarde voor mij.

Ook wat ik erin vond over tweelingzielen, was voor mij heel belangrijk om te weten. Dat boek erover ben ik al begonnen maar toen werd ik ziek. Ik kon niet meer lezen en een blog schrijven ging nog wel, al kostte dat me ook stukken meer moeite dan ervoor. Maar het verder schrijven en werken aan mijn boek, dat ging niet meer. Toen ik daar helemaal gefrustreerd over raakte, heb ik het gewoon maar even aan de kant gezet. Het ging niet en dat moest ik dan voorlopig maar even een plaatsje geven. Dat was lastig maar het is me wel gelukt.

Nu zijn er mensen in mijn omgeving, die ook tweelingzielen zijn. En dat lijkt misschien wel helemaal geweldig maar dat is het helemaal niet. Dan kan je beter een fijne soulmate tegen komen en een relatie mee krijgen. Dan draag je elkaar. Of dat je, samen met je tweelingziel hier geboren wordt met een taak. Is dat niet zo, dan is het meestal behoorlijk zeldzaam dat je elkaar tegen komt. Ook zijn er enorme hoeveelheden mensen die denken dat ze tweelingzielen zijn, maar die daar niet eens bij in de buurt komen. Ze zouden het alleen zo graag willen, dat ze daar gewoon middenin springen. Hoe dan ook, vaak is zo'n relatie of ontmoeting, het bewust worden van die ene helft, die zo totaal bij je hoort, het begin van een aantal lessen die je nog moet leren. Of om je een zetje in een richting te geven, die je zonder die ontmoeting nooit zou zijn opgegaan. Maar een en ze leefden nog lang en gelukkig zit er niet altijd in, zeker niet in het begin.

Ik heb er zoveel over onderzocht maar de echte antwoorden vond ik in de boeken van Rulof. Daardoor leerde ik begrijpen hoe het allemaal zat. Van het ontstaan ervan, want elk mens heeft een tweelingziel, tot wat er allemaal nog meer mee te maken heeft. En dat is best veel. Dat kan ik hier allemaal niet vertellen, daar ga ik nou juist een heel boek over schrijven. Zodra dat weer gaat natuurlijk. Maar nu ik zo in ene keer tegen twee anderen ben aangelopeb die er net middenin zitten, die tegen net zoveel dingen aanlopen als ik toen, lijkt het wel alsof dit mij weer een beetje in die richting van het schrijven duwen. Want ik word er nu bij betrokken maar ik ben het zelf niet, die erdoor overweldigd word. En het geeft mij nu een hele andere kijk erop ook.

Ik ken ondertussen de valkuilen en redenen wel, waarom het vaak zo tussen tweelingzielen gaat, zoals het ook bij mij ging. Het verhaal is dan ook bijzonder genoeg en er is zoveel uit te leggen erover. Dat kan dan weer niet in een blog. Ik ben nog niet beter maar ik krijg toch wel weer een soort van belangstellingsboost in wat ook mijn eigen verhaal is, door van hen ook de verhalen te horen maar nu een toeschouwer ben in plaats van de speler. En ik kan ze zoveel uitleggen erover maar er is ook zoveel uit te leggen. Alsof ik nu een soort van word aangemoedigd, ja, het is nodig voor sommige mensen, om er meer over te leren. En wie kan het beter uitleggen dan een ervaringsdeskundige? Dat boek dat komt er echt hoor, ik moet er nog wel wat meer beter voor worden, dat wel. Maar, ik zeg het zo vaak, het komt wel goed!

Ik doe er even een paar foto's bij hier, van mijn beschilderde portemonnee, ik had toch nog verf over. En de twee flessen met vogels en de pot met vogels. Bij de ene fles moeten er nog bloesems aan de takken komen. Maar vandaag had ik geen puf. De komende twee weken hoef ik niet naar de zaak, dan heb ik zogenaamd vakantie. Daarin staat een dagje België gepland, een meeting tussen een aantal Rulof lezers en dat is altijd feest. Gelijkgestemden en vooral mensen die niet raar opkijken als je iets uit de boeken zegt, zij weten het ook. Dat vind ik altijd wel zo prettig. Ik ben benieuwd hoe dat lichamelijk zal gaan voor me, maar daar komen we vanzelf wel achter. Nog een dikke week en dan weet ik dat. Leuk!