31. aug, 2018

Twee jaar en 94 dagen zonder Sunshine

Ik heb me gisteren rot zitten lachen. Ik ben ook sterk gebleven en dat was wel nodig. Al vanaf half negen of zoiets, kwamen de snoepie dwingers me lastig vallen. Ja zeg, dat is wel heel erg vroeg weer hoor. Ik deed mijn best om ze te negeren maar ja, dat is best lastig als ze zo recht voor je neus zitten en reageren op elke beweging van jou in de hoop dat je reikt naar de snoepjespot. Moet ik zo nog een uur blijven zitten? Met die smekende oogjes voor mijn neus? Na een kwartier of zo gingen ze weer weg. Ja, voor vijf minuten want ik maakte de vergissing om iets van tafel af te pakken. Daar waren ze weer. De wekker had ik voor de eerste keer ingesteld met een ander muziekje dan ik normaal gebruik. Katten leren best goed en snel hoor.

Zou ik hetzelfde liedje gebruiken als mijn normale wekker dan kan ik voortaan 's morgens vroeg ook snoepjes gaan geven. Daarom heb ik maar iets totaal anders gekozen. Ik moest alleen nu nog drie kwartier doorkomen. Uiteindelijk verstrijkt de tijd toch altijd en het was bijna tijd, nog een paar minuutjes maar de cits werden nu wel heel ongedurig. Ze zaten me echt aan te kijken met blikken als, 'schiet toch eens op mens', 'waar wacht je nou in hemelsnaam op' en wat minder aardige ook nog. Maar ja, ik wil ze iets leren en dan zal ik even vol moeten houden.

Eindelijk klonk het verlossende liedje, al wisten ze dat nog niet. Ik dus heel enthousiast, met mijn gsm in mijn hand, Jeeeeee snoepietijd!!! Daar had ik geen wekker meer voor nodig natuurlijk. Maar het gaat om de associatie die ze gaan maken en ik weet het zeker, over een week hebben ze het onder de knie en komen ze aanhollen zodra ze de wekker horen met dat liedje. Zo niet, dan zal ik het eerlijk zeggen. In het uur dat ze zo vervelend zaten te doen, heb ik wel een filmpje en een paar grappige foto's genomen van trio Dwingeland en White mama. Jammer genoeg krijg je ze er bijna net niet alle vier op. Dan moet ik meer naar achteren kunnen en helaas, daar zit een muur.

Dan maar in gedeeltes, net zo leuk. Let vooral op de blikken die mij toegeworpen worden. Helaas zijn er altijd vervelia's die net wegdraaien als ik dan denk een gigantisch leuke foto te maken maar ja, het blijven katten natuurlijk. En die doen nou eenmaal meestal nooit wat je eigenlijk van ze zou willen. Zeker al niet met foto's nemen en ben je daarom altijd afhankelijk van die toevalstreffers. Soms heb je mazzel en soms niet, zeker bij mijn rare harige kindertjes. En af en toe heb ik die mazzel dan ook, gisteren helaas niet. Maar toch heb ik wel een paar grappige foto's van ze, als je bedenkt wat ze er aan het doen zijn. Mij murw staren.

Gisteren kwam Skylar met zo'n noodgang door de keukendeur heen, vanaf het balkon, net terwijl ik vanuit de kamer naar de keuken ging. Met een rot klap kwam hij tegen mijn schenen aan, die nu blauw zijn. Nadat ik even bij was gekomen van de pijn die dat deed, probeerde ik hem te roepen want dan zal hij zichzelf ook wel pijn gedaan hebben. Maar hij wilde niet komen hoor. Hij schiet toch altijd snel weg als ik ergens aan kom. Ik vind dat heel naar maar ja, ik moest toen erg streng tegen hem zijn, omdat hij anders van iedereen het eten op at en daardoor reageert hij nu zo. Er is helaas geen gulden middenweg in. Nu dacht hij ook vast dat hij op zijn kop zou krijgen maar dat is echt lang niet altijd het geval. Alleen als hij van de anderen wil stelen, of Aurora aanvalt, dan ben ik streng maar wel rechtvaardig. Ga dat alleen maar eens uitleggen aan een kat.

Ik was gisteren opeens erg moe dus ben ik maar even gaan liggen. En dat was blijkbaar nodig want ik heb een behoorlijk stukje geslapen. Skylar was lekker op mijn benen komen liggen en toen ik wakker werd, kreeg ik lieve knuffels van hem. Nadat ze gegeten hadden kwam Rainbow even bij me liggen en daarna kwam Aurora. Na het vastgelegde snoepies momentje vond Moonlight wel dat het nu even zijn tijd was en die ging uitgebreid naast me liggen. Zo hadden ze alle vier even een momentje gehad, dat komt ook niet elke dag voor en ik vond het wel zo prettig.

Gisteren, nadat ik mijn blog al geplaatst had, zat ik bij de herinneringen op Facebook dat ik drie jaar geleden samen met mijn moeder onderweg was naar 's Heerenberg. Ik was nog niet lang op weg toen bleek dat ik een lekke band had. En we hadden daar met een hele groep Rulof lezers om tien uur afgesproken. We belden en toen zeiden ze, klim even over de railing, ja dag, dan komen we nooit meer terug! De ANWB was er snel en ik kon dan ook snel weer op weg en was nog net op tijd. Wat een leuke dag hebben we gehad toen. Ma was weer lekker eigenwijs en wilde mij niet belemmeren en ging daardoor toch mee het bos door. Waarna ze een beetje in paniek raakte want ze zou nooit meer terug kunnen. Dan maar een taxi gebeld en zo kwamen we weer in het dorpje. Ma en ik hebben daar heerlijk gegeten en toen zijn we weer moe maar voldaan de lange rit terug aangegaan.

Drie jaar geleden pas, net als met Sam, die was toen ook net overgegaan? Ik kan me alleen die combinatie niet herinneren. Sam op vrijdag ingeslapen en op zondag weg? Het zou kunnen hoor maar ik verbind die twee dingen gewoon niet samen. Nou ja, het maakt ook niet uit. Het moet wel, want anders zou het niet kloppen. Ze staan gewoon compleet los van elkaar in mijn hoofd, dat zal het wel zijn. Raar hoe zoiets kan werken. Ja, en ik heb al zo'n raar hoofd, ik zal het zelf wel even zeggen. Voor nu ga ik nog even mijn lijstje afwerken voor ik morgen met een gerust hart naar Sonja kan rijden. Een dagje België in het verschiet, mét chauffeuse. Luxe hoor!