1. sep, 2018

Twee jaar en 95 dagen zonder Sunshine

Er stonden gisteren nog maar een paar dingen op mijn lijstje en toen was ik klaar. Ik ben alvast gaan tanken, dan hoeft dat morgen niet. Morgenochtend, vandaag dus, wordt het ook haasten. Dan heb ik ook genoeg te doen. Er heel vroeg uit en de cits ontbijt geven. Dan wassen en aankleden en mezelf een beetje presentabel maken. Alle tassen met verkochte spulletjes en ook de rest van mijn kunstwerkjes staan al in de auto. Ik mag in België namelijk mijn spulletjes tentoonstellen. Dat is wel leuk natuurlijk. Als je de dingen zo in het echt ziet, dan komt het toch heel anders over dan op een foto. Dus wie weet, verkoop ik nog iets ook.

Maar dat is geen verplichting natuurlijk. Ik heb al een enorme tas vol voor Sonja bij me. En ik heb zelfs twee tassen voor Karina bij me. Dan nog een tas met cadeautjes en twee dozen en een tas met spulletjes om uit te stallen. Mijn kleine toetje zit helemaal vol. Er zullen echt nog wel dingen mee terug gaan, maar Karina heeft ook nog glazen, flessen en potten voor me. En ik geloof Chris en Nicky ook. Dus ik ga niet echt veel lichter naar huis. Zoals ik in de loop van de week steeds een tas mee naar beneden heb genomen, zo zal dat komende week weer andersom gaan.

Als ik ben aangekleed dan moet ik het avondeten voor de cits in de timerbakjes doen. Ik heb er al twee dus dat is precies voor vier maaltijden. Alleen, dan heeft de arme Rainbow geen lunch. Dus vlak voor ik weg ga zet ik een tweede ontbijtje klaar. Met rundsmaak, die vinden ze allemaal iets minder. Zo krijgt Rainbow een beetje de kans om toch wat extra te eten misschien. Dat hoop ik dan maar. De timer bakjes doe ik de vis in, met koelelementjes eronder, zodat het vers blijft. Ik geef ze die dan iets vroeger dan normaal, ook weer om Rainbow en zijn brokjesloze menu. Dan geef ik ze nog wel een extraatje als ik thuis kom. Of bijvoorbeeld krijgt hij dan zijn lunch. Wat een gedoe zeg, alleen maar omdat meneer liever op brokjes pist dan ze opeet.

Omdat voor mij de reis anders echt te lang zou zijn, rij ik zelf naar Sonja toe, haar tas uitladen en alles natuurlijk bekijken van dichtbij. Dan even een kopje koffie drinken daar. Daarna rijdt zij de rest van de rit naar België. Anders zou ik het nog niet gered hebben. Dat is nog te ver. Ik weet ook nog niet hoe het morgen uit pakt hoor, of ik het ga redden of niet. Maar ik kan bij Sonja in de auto ook gewoon even rusten tot we er zijn. We gaan dan ook niet al te laat weer weg. Sonja rijdt, net als ik, liever niet in het donker en ik zal dan toch wel een klein beetje op zijn. Dan ga ik onderweg weer rusten en zijn we bij haar thuis weer, dan eet ik lekker mee. Nog even een beetje energie opdoen voor de terugrit naar Rotterdam.

Ik zal wel iets mee naar boven kunnen nemen maar veel zal dat niet zijn want ik denk dat ik tegen die tijd wel helemaal op ben. Ik hoop maar één ding, dat ik niet de hele nacht wakker ben van de kramp. Daar ben ik ondertussen gewoon een klein beetje bang voor geworden en dat is dan ook weer niet zo handig. Dan werkt het er nog eens een beetje bij door. Maar goed, het is nog niet zo ver en we gaan het wel beleven. Is het zo dan is het zo en dan kom ik er ook wel weer doorheen. Daar ga ik nu gewoon even niet van uit. Toch is dat elke keer, bij wat je ook doet, gewoon even afwachten.

Verder snap ik er helemaal niks van dat ik gewoon niet meer rook. Terwijl ik altijd had gedacht dat ik daar nooit aan zou gaan. Stoppen? Ik keek wel uit want ik vond mijn sigaretjes altijd gewoon nog steeds lekker. Maar na de eerste twee dagen E roken, en nog maar heel weinig echte sigaretten, vind ik het nu zelfs ronduit vies. Echt hoor, schiet mij maar lek. Ik merkte het gisteren, toen moesten ze toevallig, door slechte planning aan mijn kant, allebei in de oplader. Nou, dan pak ik wel een sigaretje dacht ik. Hè bah zeg! Dat smaakte helemaal niet.

Ik zei dat in onze groepsapp en mijn broer heeft precies hetzelfde. Die rookt ook wel eens een sigaretje nog en nu begint hij die ook vies te vinden smaken. Echt bizar, dat hadden we allebei nooit kunnen verzinnen dit. Ik zou je nooit geloofd hebben in elk geval. Want ik was dat ook gewoon nooit van plan of zo. Hoe raar kunnen de dingen toch weer niet lopen en dit keer tenminste eens een keertje in ons voordeel. Het tij begint duidelijk te keren. Ik zit wel aan de menthol vast, als dat er niet in zit dan vind ik het niet zo fijn omdat ik dan niet het idee heb dat ik 'rook'. Maar dan is het altijd nog vele malen beter dan een gewone sigaret. Dat prikt op je tong en smaakt verbrand nu, niemand meer verbaasd dan ik zelf. Ook smaken dingen anders en ruiken dingen anders. Ik vind dat wel heel raar snel, ik dacht dat zoiets veel langer zou duren. Nou ja, beter natuurlijk maar wel heel verbazend ook weer.

Ik had dit gisteren al gedeeltelijk geschreven, zodat ik het snel kan plaatsen op de zaterdag ochtend voor ik weg ga. Nu alleen nog het 2e ontbijt klaar zetten, avondeten in de timerbakjes waarvan ik echt hoop dat ze open gaan straks. Als ik thuis kom dan heb ik echt geen puf meer om te schrijven of om zelfs maar de pc op te starten. Dan is het voor de cits zorgen snel en neerploffen op de bank met een pyjama aan. Val ik dan om, dan maakt het ook niet uit. Mijn E sigaret in de buurt en wat te drinken en dan val ik vanzelf wel om tot de wekker gaat voor de snoepjes. Ik hoop in elk geval wel ruim voor die tijd er weer te zijn. Kijken of ik gelijk heb gekregen vandaag! September is in elk geval goed begonnen!