8. sep, 2018

Twee jaar en 102 dagen zonder Sunshine

Bizar hoor, wat een effect het niet meer roken heeft. Vooral omdat ik zo niet van plan was om te stoppen ook. Dat kwam gewoon niet in mijn hoofd op. Ik zit hier nu bijvoorbeeld de heerlijke lucht op te snuiven van schoon wasgoed, er ligt namelijk een berg op tafel hier. Ik heb in twee dagen en zeer op mijn gemak, de kussens van de bank afgehaald, slopen eraf en alles gewassen. Nu heb ik vandaag en morgen om die bank weer netjes te krijgen en nog wat wasjes te doen. Maandag weer beginnen en al is dat nog maar voor twee korte daagjes, toch werkt mijn tijdbesef nog niet zoals het moet en dan ben ik die dagen gewoon kwijt. Ook door de vermoeidheid natuurlijk, die ik daar nog steeds van krijg. Maar goed, ik ga vooruit en dat is alleen maar fijn.

Wat is eerst nooit had, dat ik dat schone wasgoed later nog ruik, omdat het dan toch weer in de rook kwam natuurlijk. Nu krijg ik af en toe zo'n vleugje schoon wasgoed in mijn neus. Toch wel lekker eigenlijk. Tot nu toe vind ik er alleen maar voordelen in. Iets dat je me twee weken geleden nog nooit wijs had kunnen maken. Geen vieze asbakken meer in huis, geen as overal of brandgaatjes erbij in je kleding. En ik ben niet de enige hoor, Kimberley rookt niet meer, San en Ben ook zowat niet meer. Dan Karina nog en zelfs Tilly. Allemaal echt verstokte rokers die weer door mij gestopt zijn en zijn gaan dampen. Echt te gek voor woorden. Vooral als je het, zoals ik, gewoon absoluut niet van plan was ook nog eens. Net als mijn broer eigenlijk, die was dat ook echt niet van plan.

Zo zie je maar hoe zoiets kan lopen. Wat ook raar is, maar wel geweldig natuurlijk, is dat ik ook geen centje last heb van afkickverschijnselen of zo. Iets dat ik wel verwacht zou hebben, eerlijk gezegd. Wie had kunnen denken dat ik ooit van mijn leven van de ene op de andere dag ermee zou stoppen? Ik al helemaal niet. Ik had nog tegen mijn moeder gezegd, eerst die kilo's eraf en dan kijk ik nog wel. Meer om haar gerust te stellen want dat stoppen had ik gewoon helemaal niet in mijn systeem. Ik vond roken lekker, en ik had zoiets van, als je het aan je longen moet krijgen dan krijg je dat toch wel. Er zijn praktisch net zoveel mensen die aan longkanker dood gaan, die nog nooit gerookt hebben als er mensen zijn die wel gerookt hebben. Dat was voor mij daarom ook geen reden.

Hoe vaker gezegd werd dat ik moest stoppen, hoe minder ik dat nog wilde doen ook. Zo eigenwijs ben ik wel. Toen Ben me dan ook die E sigaret gaf, dacht ik, nou ik doe dat vandaag maar voor de rest, vind ik het prima, straks gewoon weer roken als iedereen weg is. Nou, zat ik er even naast! Die sigaret die ik toen opstak, smaakte me al niet echt. De volgende dag heb ik, per ongeluk, nog een sigaretje opgestoken, omdat die er lagen en ik die E sigaret was vergeten. Toen ik de dag erna de sigaretten weg had gelegd, heb ik er niet eens meer aan gedacht om die te pakken. En het sigaretjes daarna, vond ik ronduit smerig. Iets waar ik zelf echt verbaasd over was. Maar het is een feit, ik rook niet meer. Ik damp wel maar dat is dan ook echt lang niet zo schadelijk en bovendien, je stinkt niet meer, je huis ook niet. Geen vieze nicotine meer op de ramen en je spulletjes. Wat ik al zei, alleen maar voordelen die ik ondervind.

Ik zeg altijd wat ik vind, dus bij dit dan ook maar. Ik ben er echt blij mee en heb zo sterk het gevoel dat mijn moeder hierachter zit. Want die twee kinderen van haar, die zouden anders echt nooit zomaar zijn overgestapt en stoppen met roken, dat stond niet eens in ons woordenboekje. Ik geef het ruiterlijk toe, ik ben om en het bevalt me enorm! Ik vind het ook nooit erg om mijn ongelijk toe te geven, als dat zo is. Kan mij het schelen. Ik vind wat ik vind en daar kom ik dan ook gewoon voor uit. Dat valt niet altijd in goede aarde hoor, dat weet ik ook wel maar toch, waarom schuilen voor wie of wat je bent, je anders voordoen of dingen verbergen omdat je bang bent wat anderen daarvan vinden?

Dat er veel meer mensen zijn, die zich anders voordoen dan mensen die gewoon staan voor wie ze zijn, dat weet ik echt wel. Alleen kan en wil ik daar niet aan mee doen. Ik let wel op natuurlijk, ik zou niet iemand bewust willen kwetsen. Toch kan dat wel eens gebeuren, maar dan nooit met die intentie. Als ze me vragen wat mijn passie is, dan zeg ik dat dit de boeken van Jozef Rulof zijn, en schrijven vind ik ook heerlijk en nu natuurlijk ook het schilderen erbij. Of ze me dan anders bekijken, of me raar vinden, ik zit er niet mee. Dan horen ze gewoon niet bij mij, ook goed toch? Alsof je iedereen op deze aardbol blij zou kunnen maken. Wat de een fantastisch vindt, is voor een ander een gruwel.

Dat geeft ook helemaal niet, als je iedereen maar in zijn waarde laat. Dat is er wel belangrijk bij. Maar als ik Moeder Maan aanbid, en de buurman vindt dat gek, dan mag hij dat vinden, maar hij moet me wel met rust laten. Een raar voorbeeld hoor maar ik bedoel maar, je moet elkaar gewoon niet veroordelen over hoe je bent of wie je bent. En geloof me, als je gewoon kan zijn wie je bent, dan is het leven een stuk makkelijker. Dat sommige mensen je dan uitsluiten of anders bekijken, ja, dat hoort er dan bij maar dat zegt veel meer van die mensen dan over jou. Dat is wat de boeken me geleerd hebben, die ziel, ja, daar hou ik van maar van sommige persoonlijkheden, zoals die nu zijn in dit leven, daar moet ik niets van hebben. Daar neem ik dan gewoon heel graag afstand van.

Soms moet je in de maatschappij wel dingen tegen je zin doen, omdat je nou eenmaal de huur moet betalen en dat soort dingen maar toch, dat valt me steeds zwaarder en moeilijker. Daarom ben ik aan het zoeken, voor mezelf, wat voor mij goed is. Dat is namelijk ook erg belangrijk maar dat is niet zo makkelijk als het lijkt. Toch ben ik daarmee bezig en ik kom echt een keer precies daar waar ik zijn wil. Ik ben gewoon onderweg en stapje voor stapje, kom ik daar waar ik zijn wil. Mijn spulletjes staan nu ook in de etalage in de praktijkcentrum de 3 linden in Bergen op Zoom, bij Sonja en Hans. Zo leuk, dat is ook weer zo'n stapje om te komen waar ik zijn wil. Ik vind het zo geweldig lief van hun, dat ze dit zomaar voor me doen. Als je bent wie je bent, dan komen de mensen die bij jou horen zoals je bent, vanzelf op je pad.