10. sep, 2018

Twee jaar en 104 dagen zonder Sunshine

Wat heb ik gisteravond heerlijk zitten genieten voor de televisie van What dreams may come. Het was zo lang geleden dat ik die film had gezien, met Robin Williams er ook nog eens in. Ik vind dat toch zo'n fantastische acteur en dan dat verhaal ook nog eens zo prachtig! Ik was wat details vergeten maar ik wist de grote lijn nog wel. Heel apart ook wel want de laatste keer dat ik die film gezien heb, was lang voordat ik de boeken van Jozef Rulof ben gaan lezen. Nu ik hem weer zag, vielen mij de overeenkomsten op die erin zitten. Het gaat over tweelingzielen, over de lichtsferen en de duistere, die er ook zijn. Kortom, er zijn behoorlijk wat overeenkomsten. Natuurlijk ook wel dingen die gewoon fantasie zijn maar toch, die schrijver van dit verhaal moet iets hebben geweten, diep van binnen. Mooi is dat toch en bijzonder ook.

Dat schrijf je niet zomaar op als je daar al niet iets van weet of voelt. Ik vond het toen al zo'n prachtige film maar nu vind ik hem zowat nog veel mooier. Er kloppen genoeg dingen niet hoor, daar niet voor. Maar het verhaal op zich zit gewoon prachtig in elkaar. Toen ik pas op Netflix kon kijken, heb ik er al naar gezocht maar toen vond ik hem niet. Kim gaf me een seintje, die wilde hem zelf ook graag weer zien. Oh wat fijn! Ik heb dus echt lekker zitten genieten gisteren en dat terwijl ik bijna nooit films kijk. In elk geval niet in mijn uppie. Maar voor deze maakte ik dan wel graag een uitzondering. En dat was het zeker waard. Ik vond hem veel te snel afgelopen. Ook omdat ik het altijd heerlijk vind om naar Robin Williams te kijken, wat een pracht acteur is dat toch.

Vanmorgen weer naar de zaak geweest. Het verbaast me toch echt dat ik daar zo ontzettend moe van word. Ik had heel wat op mijn lijst staan, om te doen als ik thuis zou komen maar daar is praktisch niks van gekomen. Ik was bek af toen ik thuis kwam, van die drie uurtjes. Gek is dat toch, alsof ze daar een grote batterij hebben liggen die me volledig leeg zuigt en berooft van mijn energie. Echt bizar, zo moe word ik daar. Het zal wel met van alles en nog wat meer te maken hebben maar toch, ik vind het gek. Alleen, wat doe je ertegen? Als iemand dat weet, dan hoor ik het graag. Dan kan ik er wat aan doen want ik vind dat wel erg vervelend.

Maar goed, maar even mijn blog schrijven en dan schuift de lijst door naar morgen, ook een idee. Voor nu komt er toch niks meer van. De cits vinden het volgens mij maar raar dat de bank nu zo lekker ruikt. Hun luchtjes zijn eruit. Toen begon Aurora ook nog eens even zomaar aan de bank te krabben. Ze zat net zo schattig en daar wilde ik een foto van maken maar het bleek dat ze zat te verzinnen of ze zacht of hard zou gaan krabben. Toevallig zie je daardoor ook dat ik mijn vinger opsteek naar haar. Daar zei ik ferm bij, nee nee, dat mag niet. Ze stopte gelukkig wel direct maar toch, ze had wel even een haal in de bank gemaakt. Dat wil ik niet hebben en dat weet ze heus wel, dat zie je ook wel op de foto hoor. Dat doe je maar in Griekenland, riep ik haar nog na.

Even later kwam ze weer lekker bij me liggen hoor, ze weet heus wel dat ik nooit boos blijf. Als er maar geluisterd wordt. Ik heb ook al dagen een stuk karton op de tafel liggen. Dat ziet er niet uit natuurlijk maar er is toch niemand, behalve ik. Het is alleen zo ontzettend grappig, want de cits liggen daar zo graag op. Allemaal, behalve Aurora dan, tot zoiets verlaagt ze zich niet. Ze doen alsof het een van de meest luxe kattenmandjes is of zo. Als de ene eraf gaat, dan gaat de ander er al weer liggen. Ik kan daar zo om lachen. Vooral Skylar ligt daar met een gezicht alsof hij in de koninklijke loge ligt. Daar heb ik ook foto's van genomen, die plaats ik de volgende keer wel weer.

Als je dan gelijk even een foto van Rainbow wilt nemen, omdat ie toch vlak achter je ligt, dan heb je pech want die kruipt bijna in de camera, heb ik ook weer van die grote neusfoto's erbij nu. Als je maar lol hebt natuurlijk. Gisteren was ik bezig met kerstpotten schilderen. Deze zijn al in opdracht en wat vond ik dat leuk om te doen. Ze wil er drie hebben dus heb ik er vijf gemaakt. Tenminste, ze zijn bijna af, ik moet er nog wat dingetjes aan afmaken. Dat had ik dus vanmiddag willen doen maar dat gaat naar morgen. De lieve dame mag er dan zelf drie uitkiezen, die andere twee zal ik wel op de site zetten. Oh had een dag maar 48 uur, dan was ik nog steeds het grootste gedeelte ervan aan het schilderen.

Zo jammer dat je moe wordt, hoe fijn zou het zijn om geen slaap nodig te hebben en geen vermoeidheid te kennen! Wat zou je dan oneindig veel productiever zijn en kreeg niemand een burn out of erger. Mooi toch zeker? Helaas, dat komt pas hierboven, dan leef je zo en dat lijkt mij in elk geval helemaal geweldig! Dan was ik echt alleen maar met van alles bezig. Die potten staan echt te branden om te worden afgemaakt. Daar heb ik echt reuze zin in en dat gaat dan morgen ook echt gebeuren. Dan moet ik nog een fles met lavendel beschilderen en nog twee Sinterklaaspotten maken én een sigarettendoosje beschilderen maar dan met iets mannelijks, geen bloemetjes in elk geval. Nou krijg ik nog de typgriep ook, maar goed dat ik klaar ben, dan heb ik daar geen last meer van!