12. sep, 2018

Twee jaar en 106 dagen zonder Sunshine

Ik heb een lekker productief dagje gehad, al zeg ik het zelf. Ik voelde me in elk geval goed genoeg om weer te genieten van het opruimen zelf. Dat lijkt misschien wel gek maar toch, ik vond dat altijd heel fijn behalve het laatste jaar. Vanaf ik zo ziek ben geworden heb ik er altijd alleen maar tegenop gezien. Vandaag voor het eerst een keer niet, het ging vanzelf. Het lijkt misschien niet veel maar voor mij is het toch weer een stap dichterbij de genezing. Ik wil geen terugvallen meer, daar word je zo moedeloos van ook. Daarom heb ik me voorgenomen die ook gewoon niet te krijgen. Ik zeg wel vaker wat maar dit meen ik toch echt wel.

Vanmorgen op het nieuws zag ik iets, waar ik het hier al vaker over heb gehad. Het aantal mensen in de wereld die honger hebben is fors toegenomen. Dat vind ik toch zo niet kunnen. Maar mijn hart maakte een sprongetje want iemand van de United Nations, ik ben die beste man zijn naam alweer kwijt terwijl hij het wel verdient om onthouden te worden, zei iets wat dat sprongetje veroorzaakte. Hij vond het echt schandalig en echt niet kunnen, terwijl er tussen de rijken van deze aarde 300 triljoen( ! ) te verdelen is. Hoeveel nullen heeft een triljoen? Geen idee maar ik heb het in elk geval niet wekelijks op de bank staan. Maandelijks ook niet.

Die man vond dat hier nu echt iets aan gedaan moest worden en dat al die rijkdom beter verdeeld moest worden. Er zou niet één mens ter wereld honger hoeven te hebben, dat zou zo makkelijk te voorkomen zijn ook. Ja, maar meneer Rockefeller of meneer Rothschild zien zoiets niet zitten natuurlijk. Als de familie Rothschild hun geld, netto waarde ongeveer 630 biljoen, zou verdelen over de aarde, dan zou elke levende ziel meer dan een paar ton op de bank hebben. Hoe bizar is dat wel niet? En dan gewoon de halve wereldbevolking laten verhongeren? Kijk, ik snap dat je je geld zo niet wilt verdelen, al vraag ik me wel af hoe ze eraan gekomen zijn even terzijde. Maar dat hoeft ook niet, zorg er alleen dan tenminste voor dat mensen geen honger hoeven te lijden.

Maar goed, er roept er nu eentje in de U.N. misschien volgen er meer, het is in elk geval een beginnetje. En alle grote dingen hebben meestal een klein beginnetje. Elke grote reis begint met een enkele eerste stap. Die kan maar mooi gezet zijn door iemand op zo'n plek die het uitspreekt. Het gaf mij in elk geval een heel goed gevoel. Je hoeft niet stinkrijk te zijn om het goed te hebben. Als je maar in je natje en droogje kan voorzien en af en toe iets leuks kan doen, dak boven je hoofd en je veilig voelen. Als we dit alleen al zouden kunnen bereiken voor iedereen, dan zou de wereld er al heel anders uitzien. Het gaat een keer komen maar ik zou er het liefst dan nog even getuige van zijn. Al denk ik dat dat dan weer een beetje teveel gevraagd is. Maar hoop doet leven!

Gisteren heb ik hartelijk zitten lachen om het programma Beter laat dan nooit, met die vier ouwe knarren en Olcay, die dit keer in Japan zaten. Grappig eigenlijk dat dit soort programma's met ouderen het zo goed doen steeds. Natuurlijk is de wereld aan het vergrijzen, misschien heeft het daarmee te maken? Neemt niet weg dat ik het echt grappig vond, vooral hoe ze over elkaar zitten te zaniken. Nou is Willibrord Frequin nooit mijn favoriete persoon geweest maar hier kan ik wel om hem lachen. En dan krijgen we vanavond Gordon weer, daar heb ik vorige week echt dubbel om gelegen dus vanavond kijk ik weer.

Toch wel veel voor iemand die zegt niet zoveel tv te kijken. Dat is echt pas van het laatste jaar omdat ik toen toch verder geen kant op kon dan op de bank liggen. In de zomer is er meestal nooit zo heel veel te zien en toen was Netflix en Videoland een uitkomst. Ik ben een kijkende klaploper want die abonnementen zijn niet van mezelf maar ik mag meekijken. Juist omdat ik normaal weinig kijk en ook nu heel onregelmatig, zou ik daar nooit een abonnement op nemen zelf. Dan is er wel iets waar ik dan naar ga kijken via on demand van Ziggo of zo. Maar toch, als het er is, dan maak je er af en toe gebruik van.

Je krijgt vanavond ook the Notebook weer op tv. Die heb ik al gezien maar dat is ook zo'n film waar je wel meer keren naar kunt kijken. Die ga ik opnemen want ik heb nog steeds een vreselijke hekel aan die reclames. Die spoel ik liever door of ik gebruik ze om naar het toilet te gaan of iets in te schenken. Zoals hier al bekend is, ik kan me er enorm aan ergeren. Wat dan ook weer de negatieve aandacht is die ze zoeken. Alleen als je van die grappige hebt, zoals van Dorito's, dan kijk ik er graag naar. Ik loop niet direct naar de winkel om ze te kopen maar ik vind ze wel leuk. Na Gordon, ik bleef vorige week maar kijken, krijg je de familie Ragas die op wereldreis gaat, met al hun kinderen.

Op zich al een enorme onderneming natuurlijk maar je leert er ook nog eens wat van. Ze logeren dan bij Nederlanders die in dat land wonen en werken. Vorige week waren ze in Brunei. Wat een bijzonder land is dat zeg! Ik heb dus weer wat geleerd want daar wist ik helemaal niets van. Toch wel leuk om te weten ook en ik vind het ook nog eens hele leuke mensen en dus grappig om naar te kijken. En leerzaam dus ook. Op de woensdagavond vermaak ik me dus wel. Nu alleen nog even wat boodschapjes halen en dan een beetje schilderen. Ik heb nog een lavendelfles en twee Sinterklaaspotten op de bestellijst. Ook leuk!