13. sep, 2018

Twee jaar en 107 dagen zonder Sunshine

Ik had gewoon mijn mond moeten houden verder. Dat had ik kunnen weten. Gisteren was ik gewoon zo lekker bezig geweest en het ging ook gewoon helemaal goed. Het voelde zeker niet aan alsof ik over mijn eigen grenzen was gegaan. Dat ken ik ondertussen wel maar als je je dan gewoon goed voelt, dan denk je, ik ga toch ook maar de boodschapjes halen. Dan ga je te ver maar zo was het gisteren niet. Ik was daarom behoorlijk teleurgesteld dat ik vannacht werd wakker gehouden door kramp en pijn. Bah, ik was het er zo niet mee eens. De katten zullen wel gedacht hebben, die is ook gek. Ik lag dan ook zo te mopperen tegen mijn eigen lijf. Ben je nou helemaal gek, ik ben nu toch zeker niet te ver gegaan? Doe even normaal zeg!

Niet dat ernaar geluisterd wordt natuurlijk maar je kan het maar kwijt zijn. In het verleden wist ik het eigenlijk al van te voren, dat ik die nacht weer de pineut zou zijn. Maar dan had ik ook, de grens een klein beetje negerend, zelf weer een duwtje gegeven. Nu, door ervaring wijs geworden, probeer ik dat juist niet te doen. Ik weet toch al dat dit afgestraft gaat worden en heb de pijn er niet meer voor over. Maar gisteren voelde het gewoon goed en dan toch straf. Dat vind ik oneerlijk. Alleen wat doe je eraan? Helemaal niks. Ik vind het gewoon lullig omdat ik voor mijn gevoel helemaal niet te ver was gegaan. Anders had ik het wel gelaten. Gewoon niet lief van dat lijf! Ik ben er een beetje boos op wel.

De katten hebben wel gelijk hoor, ik ben zo maf als een deur maar wat kan mij dat schelen? Als ik het maar begrijp. Ik heb alleen mezelf, en hen dan, om rekening mee te houden dus wie doet me wat? De cits zijn het al gewend hoor, die kijken niet zo snel meer op. Die zijn allang blij dat ze niet meer elke nacht worden opgeschrokken door een rond hupsende 'moeder' die allerlei rare geluiden maakt. Dat mopperen nemen ze wel voor lief. Ze kijken alleen even op of het niet op hen gericht is en zo niet, slapen ze gewoon verder. Dat is ook het mooie van dieren, ze nemen je onvoorwaardelijk voor wie en wat je bent. Daar hoef je niet aan te twijfelen, hoe je er ook uitziet, of wat je ook doet, ze houden van je. Daarom ben ik ook zo blij met ze!

Dat en het feit dat ik zo heerlijk om ze kan lachen. Laatst zei iemand, ja maar ik woon alleen, dan lach ik niet. Oh? Ik lach wat af, ook in mijn uppie. Door de cits kan ik al zeker vaak hartelijk lachen. Die doen vaak genoeg gek maar ik kan dat in mijn eentje ook gewoon doen. Ik zeg echt regelmatig rare dingen of heb ergens een opmerking over waardoor ik zelf in de lach schiet. Ik zou het ook niet anders willen hebben hoor. Of er nou wel of niet iemand is om gek tegen te doen, ik doe het gewoon. Dat zit nou eenmaal in me, en dat wil ik er ook niet uit hebben. Laat mij maar lekker gek doen en lachen, dat vind ik wel zo prettig. Humor draagt de mens over de diepste dalen, zei Aristoteles al. Dat was een wijs man, dus ik rest mijn Kees.

Vandaag naar de zaak geweest dus dan doe ik verder even zo weinig mogelijk. Ik heb al uit liggen rusten op de bank. Nu dan even mijn blog schrijven en dan ga ik even naar de winkel om yoghurt te halen. Die gaat er hier snel doorheen want dat eten we met zijn vijven tegenwoordig. Griekse yoghurt zonder vet, en dan zitten er vier katten om me heen me aan te staren en Rainbow zit zelfs met zijn pootje door de lucht te maaien alsof hij de lepel zo naar zich toe zou willen trekken. Dat vinden ze toch echt wel heerlijk. Dan neem ik zelf een lepel, dan mag Rainbow die leegmaken, de volgende lepel is voor Skylar, dan Aurora en zelfs Moonlight zit te bedelen maar die loopt dan ook vaak weer weg, rare gozer. Ik kom er niet onderuit, ik zal moeten delen. Van Aurora snap ik dat, dat is een Griekse maar de rest is er net zo dol op. Alleen en rustig van mijn yoghurt genieten is er niet meer bij. Als ik te lang duur dan springt Rainbow zowat mijn bakje in. Om geknoei te voorkomen deel ik dan maar braaf.

Als ik het in bakjes doe voor ze, zo slim dacht ik wel te zijn, dan is dat blijkbaar stukken minder lekker dan wanneer ze van mijn yoghurt mee mogen eten. Dan lopen ze vaak weg of laten het meeste staan. Zo van de lepel is zo te merken echt het lekkerste. Jammer voor mij natuurlijk want ik ben alleen maar met hen bezig zo. Dat geeft natuurlijk niet, ik kan er ook wel om lachen maar soms zou het wel eens lekker zijn om gewoon even iets te kunnen eten in je eentje. Niet met minstens twee paar ogen, oplopend tot vier paar, die je smekend aan zitten te staren en elk hapje van je bestuderen. Alleen, dat zit er niet meer in. Sinds de komst van Rainbow zeker niet want die vind menseneten toch echt wel het lekkerste dat er is.

Van Aurora en Moonlight heb ik daar nooit last mee gehad. Sunshine at ook wel graag mee. Maar Rainbow en Skylar, dat zijn echte vreetmonsters. Skylar is het ergst omdat hij van iedereen zijn eten wil pikken maar door Rainbow komt hij ook altijd bij mij mee zitten bedelen. Het zijn echt net een stel honden, die twee. En ik, ik ben gewoon zwak want ik kan het nooit over mijn hart krijgen om ze niks te geven. Eigen schuld, minder eten. Nou ja, er zijn ergere dingen!