14. sep, 2018

Twee jaar en 108 dagen zonder Sunshine

Vanmorgen had ik de politie aan de deur. Ik had niets gedaan hoor, daar ben ik echt veel te braaf voor. Ze waren bezig met een buurtonderzoek naar aanleiding van een mishandeling hier beneden een paar deuren verder, dat was op de derde juni. Of ik daar iets van wist. Nou, niet echt. Ik vertelde wel dat er na zo'n barbecue daar beneden in de tuinen altijd een vechtpartij van komt, dat ik dat wel gehoord had maar of dat nou op drie juni was, geen idee. Nee dat zou het dan vast niet zijn want het ging echt om een mishandeling. Daar weet ik echt niets vanaf dus de politieagentes, het waren twee dames, waren dan ook zo weer weg. Aan mij heb je wat dat betreft toch niks hoor.

Ik weet wie er op de trap wonen hier maar daar houdt het dan ook wel bij op. Ik ben erg op mezelf en ik moet ook heel eerlijk zeggen, buren interesseren mij gewoon niet zo. Ik ben al blij dat ze allemaal aardig zijn en we bijna geen last van elkaar hebben. Dat vind ik al meer dan genoeg. Ik had vroeger een buurvrouw en die wist alles van iedereen in het hele blok en ook van de mensen aan de overkant zelfs. Die werkte daar en deed dat voor de kost, die hadden altijd ruzie, die was aardig en die ronduit vervelend en weer een ander zat in de bijstand. Als ze had verteld dat ze precies wist wat ze verdienden ook nog, dan had ik daar niet eens raar van opgekeken. Ik begreep niet eens hoe ze in hemelsnaam aan al die informatie kwam!

Ik wist en weet vrij weinig van mijn buren en dat wil ik ook zo houden. Ik heb geen flauw idee waarom ik meer over ze moet weten. Ze organiseren ook wel eens wat in de buurt, daar hoef ik ook niet bij te zitten of aan mee te doen. Ik hou daar gewoon niet van en ik ben in dat opzicht ook gewoon niet nieuwsgierig naar zulke dingen. Dat merkte ik op mijn werk ook altijd. Anderen weten dan alles over iedereen en dan snapte ik gewoon niet hoe ze alleen al aan die informatie waren gekomen. Als mij iets verteld wordt, of werd, dan gaat dat niet verder ook. Ik vind het helemaal geen nut hebben om te roepen, hee weet je wat die en die mij vertelde, of meer van dat soort dingen. Het is ook niet eens dat mensen me niet interesseren, dat zeker niet, maar meer gewoon een gebrek aan nieuwsgierigheid.

Als ik echt iets moet weten, dan weet ik het wel, of dan weet ik daar wel achteraan te gaan maar dingen weten om het weten alleen, over anderen, ik heb er geen behoefte aan. Ik 'voel' mensen wel aan, weet redelijk snel wat voor vlees ik in de kuip heb maar zelfs daar doe ik niks mee. Zelfs niet ernaar handelen zeg maar, als je bijvoorbeeld weet dat iemand naar in elkaar zit. Dat is gewoon mijn pakkie an niet, ik doe er gewoon normaal en aardig tegen, totdat iemand het er zelf naar maakt dat ik dat niet meer doe, bij mij. Niet omdat anderen wat hebben gezegd of omdat ik het aan voel komen. Er kan altijd wat gebeuren waardoor iets niet gebeurt en iedereen verdient dan het voordeel van de twijfel.

Ik blijk daar vaak genoeg toch een beetje de enige in te zijn. Anderen willen wel alles weten van weer anderen. Veel plezier ermee, maar voor mij hoeft het gewoon niet. Ik heb al genoeg aan mijn hoofd in mijn eigen leven. Ik wil dat niet eens weten en het boeit me ook niet. Ik kan er ook niks aan doen en ik vind dat wel zo prettig eigenlijk. Ik heb dat altijd al zo gevoeld al moet ik eerlijk toegeven dat ik, toen ik veel jonger was, wel wat meer nieuwsgierig was. Ik heb dat gevoel nu al helemaal niet meer, ieder het zijne en laat mij het mijne. En zelfs als mensen lelijk tegen me doen, of me slecht behandelen, dan nog zal ik proberen ten alle tijden de eer aan mezelf te houden. Ik doe daar niets mee, ze krijgen dat toch terug. Oorzaak en gevolg. Daar hoef ik niet noodzakelijk getuige van te zijn of er zelf wat aan te doen. Dan maak ik dat weer voor mezelf aan en daar pas ik voor. Je krijgt je trekken altijd thuis hoor, daar mag je echt op rekenen.

Ik las net dat het twee jaar geleden echt bloedheet was en op het nieuws zag ik dat het dat volgende week ook weer wordt. Rare maand, september. Ik was toen ook nog bezig met het hand tam maken van Aurora. Kan je nagaan hoeveel er kan veranderen in twee jaar. Nu ligt ze op schoot of naast me en zelfs dan houdt ze me nog vast met haar staartje. Het enige wat er nou net niet veranderd is maar dat wel zou moeten veranderen, is dat Sunshine nog steeds niet thuis is. Kwam ik vandaag toch een post tegen, in Dieren vermist/gevonden Rotterdam, van een dame die de twaalfde een zwervertje in huis had genomen en die bleek gechipt te zijn. Alleen, de gegevens klopten niet meer. Toch, zo via Facebook, is de eigenaar gevonden en is de kat op komen halen. Die was al een jaartje of zeven vermist! Kijk, wonderen zijn gewoon de wereld niet uit en ook Sunshine komt een keer thuis. Wil je zelf het berichtje ook even zien, klik dan hierrrr