16. sep, 2018

Twee jaar en 110 dagen zonder Sunshine

Iedereen die hier regelmatig meeleest, weet wel dat Aurora en haar broers niet altijd met elkaar op kunnen schieten. Maar nu vind ik het toch echt niet leuk meer hoor. Ik zie haar vaak genoeg met een krabbel op haar koppie rondlopen maar nu is ze gewoon echt gewond! Hou me ten goede hoor, zelf is het ook geen lieverdje. Het is meer een katje dat je eigenlijk niet zonder handschoenen aan kan pakken. Al is ze ondertussen een heel stuk liever geworden, dat zeker wel. Maar vooral de twee jongste broers in de familie lijken nog steeds niet over het trauma heen te zijn gekomen, van die eerste ontmoeting met die hele witte kat. Zoiets hadden ze nog nooit gezien en oh wat waren ze bang. En dat is tot nu toe nog niet goed gekomen.

Vooral Skylar is overduidelijk aan het puberen en de gevechten tussen alle drie de broers zijn ook niet van de lucht. Moonlight zien ze toch een soort als de baas en eigenlijk wil Skylar zelf de baas zijn. En dat laat hij regelmatig merken ook. Dan zie je ze om elkaar heen draaien, oren in de nek bij Skylar en Moonlight lijkt zich groter te maken dan. Maar op zich vallen daar geen gewonden bij. Ik roep ze wel eens tot de orde om ze uit hun kattige fixatie op elkaar te laten schrikken. Meestal helpt dat aardig en laten ze elkaar even gaan. Even rust in de tent. Ook Rainbow en Skylar gaan elkaar regelmatig te lijf. Rainbow kan goed van zich afblazen hoor en dat doet hij dan ook. Maar Skylar is zo'n grote bonk kat, die is dan ook behoorlijk sterk en die moet je af en toe remmen.

Tussen Rainbow en Aurora gaat het wel, al zie ik Rainbow haar ook regelmatig plagen. Maar tussen haar en Skylar is het vaak echt oorlog. Van twee kanten lijkt er geen liefde verloren en dat is niet zo leuk eigenlijk. De laatste tijd begint ze al te gillen als hij maar in de buurt komt zelfs. Dan doet hij nog niets maar vaak genoeg, dan schuilt ze snel weg in het hokje van de grote krabton, hoor ik hem als een gek op haar in meppen. Ik moet dan opstaan om hem weg te jagen en haar met rust te laten. Vaak genoeg komt hij nog terug ook om nog even te proberen haar uit de ton te meppen. Ik vind dat echt niet lief.

Gisteren lag Moonlight dan weer heerlijk naast me, lekker te genieten van een beetje persoonlijke aai tijd. Aurora sprong op mijn schoot en dat ging een tijdje goed. Dan opeens bijt ze Moonlight keihard in zijn oor. Die schrok zich een ongeluk en natuurlijk moest zij van mijn schoot af gelijk. Ik wil dat gewoon niet, er is plek zat. Maar de diva wil me gewoon het liefst voor zichzelf. Eigenlijk begrijp ik dat wel hoor. De broers, ondanks al hun schermutselingen, hebben toch ook elkaar voor wat aandacht en genegenheid tussendoor.

Zij is gewoon helemaal alleen in haar eentje. Dat vind ik dan ook weer zo zielig. Die genegenheid krijgt ze alleen van mij en ik denk dat het daardoor komt dat ze me ook niet wil delen met de anderen. Toch kan ik het niet goed vinden als ze zo doet en zo doet ze uiteraard ook wel eens tegen de anderen. Skylar blijft haar alleen aanvallen en gisteren zat zelfs Rainbow haar achterna. Je ziet dan ook gewoon dat, als ze beneden komt, ze uiterst op haar hoede is en zich niet 'safe' voelt. Ze is erop bedacht dat er elk moment weer zo'n grote gozer van de Tuxedo Maffia op haar rug kan springen. Als ik erbij ben, dan weet Skylar wel dat hij aanvallen uit zijn hoofd moet laten. Hij moppert dan wel, dat kan hij zo goed, maar hij doet niets en laat haar gaan. Maar ik hoef maar op de bank te zitten en hij pakt haar hoor.

Nu werd ze net ook weer achterna gezeten en ze vloog naar boven, waar ze ook zo haar schuilplekjes heeft. Niet dat ze dan niet weten waar ze zit maar dan kunnen ze haar weinig doen. Ze is natuurlijk echt streetsmart en laat zich niet zomaar doen. Leuk is natuurlijk anders. Ik heb haar van de straat in Athene gehaald om haar een goed leven te geven, niet om haar zich zo onveilig te laten voelen in haar eigen huis. Vooral als ik er niet ben en ik kom later terug, zie ik haar vaak met een haal over haar koppie. Door haar fijne vacht en het wit met roze eronder, valt het bij haar natuurlijk wel veel erger op. Wie weet hebben de anderen dat ook wel eens maar zie je dat gewoon niet. Toch vind ik dat dan erg.

Maar zoals ze net, rennend naar mij, naar beneden kwam, dat vond ik toch echt niet leuk meer. Echt een flink gat zit er gewoon. Op die plek zat al een flinke haal en daar is nu nog eens doorheen gekrabd of zo. Ze kwam tegen me aan liggen en ik sloeg beschermend mijn arm om haar heen. Met een diepe zucht viel ze in slaap wat later. Ik mag niet aan de open plek komen van haar. Logisch want het zal best zeer doen. Ik mocht er net mijn hand overheen leggen en haar hele koppie is heet. Zo vind je het niet eens meer leuk om de deur uit te gaan, uit angst dat ze haar straks met zijn drietjes aanvallen of zo.

Ze is echt ook niet lief tegen hen hoor maar toch, zo is het niet leuk leven, lijkt mij dan. Ze verdient gewoon zorgeloos en lekker te kunnen leven!  Of maak ik er weer teveel drukte om? Ze hoeven echt niet de hele dag met elkaar te knuffelen hoor, al zou ik dat wel geweldig leuk vinden. Maar elkaar zo verwonden? Nee, dat vind ik not done. Ik weet alleen niet hoe ik het tij kan doen keren. Hopen dat Skylar snel is uitgepuberd? Dat zou al schelen denk ik. Gewoon elkaar met rust laten, spelen mag, en in elk geval elkaar niet tot bloedens toe verwonden lijkt mij toch echt niet teveel gevraagd. Ik kan zo jaloers zijn op de mensen waarbij alle katten in heerlijke harmonie elkaar gewoon waarderen en lief voor elkaar zijn. Bij mij mag dat blijkbaar niet, denkend aan de historie die zichzelf weer aan het herhalen is, zoals toen bij Casper en Sammy. Ik vind dit gewoon NIET leuk!