17. sep, 2018

Twee jaar en 111 dagen zonder Sunshine

Zo, de meeste irritatie heb ik al gehad vandaag. Namelijk op de site van PostNL zoeken naar hoe je contact met ze op kan nemen. Daar moet je heel intelligent voor zijn. Nou ben ik dat dan ook wel, vandaar dat ik het uiteindelijk ook gevonden heb maar het ligt niet zomaar even voor de hand. Je moet op service&contact klikken maar ook daar krijg je weer een hele berg opties waar je op kan klikken maar goed, voor ik daar een blog lang over ga door zitten zeuren, want dat wil ik eigenlijk wel, ik heb het uiteindelijk gevonden. Voor mij was het het meest handig als ik gewoon via Facebook Messenger een bericht zou sturen. Dan duurt het heel lang voor je wat terug krijgt en dan moet je weer wat antwoorden en ik zit nu ondertussen nog steeds te wachten tot daar weer op geantwoord zal gaan worden.

Jeetje zeg, je zou van minder nog gefrustreerd raken. Het punt is, als ze iets niet kunnen afleveren, of als zoals nu gewoon het pakket rechtstreeks naar een postagentschap wordt gestuurd, dan moet ik hier achter naartoe. Een heel ongunstig punt voor mij, je kan nergens je auto kwijt, dus altijd een flink stuk lopen en bovendien is het daar twee keer per week ook nog eens markt. Dan kan je het in de verre omtrek zelfs schudden om je auto te parkeren. Terwijl ik bijna dagelijks in Overschie ben of in elk geval daar in de gratis parkeergarage zo mijn toetje kwijt kan. Stukken makkelijker dus. Ik kreeg al te horen dat het aan je postcode is gekoppeld en niet zomaar te wijzigen valt. Nou ja zeg, mag ik lekker even zelf bepalen waar ik mijn spullen halen wil? Nou puntje bij paaltje, dat mag je niet, dat koppelen ze aan je postcode en nog klunzig ook want ik weet er een paar die veel gunstiger zitten. Dus heb ik maar een suggestie ingestuurd, met een groen en geel geërgerd gezicht. Al denk ik niet dat ik daar ooit iets over zal horen. Ik heb ook nog meegedaan aan een onderzoek van PostNL en daar zou ik een cadeaubon voor krijgen, ook nooit gehad... Zegt genoeg! 

Maar goed, hier is het laatste woord nog niet over gezegd en als ik kijk naar hoe lang ik nu alweer zit te wachten, gaat het ook nog flink even duren. Echt hoor, het moet niet gekker worden. Ik ben een tijdje wat anders gaan doen maar ik ben wel een paar vragen maar nog geen ene stap verder. Ik zal nog even wat meer geduld moeten opbrengen, niet echt mijn sterkste punt. Ik krijg wel altijd van die dingen die me erin laten oefenen in elk geval, toch aardig. Vandaag ging er toch al van alles mis. Ik vergat ook van alles, ik heb Kim snel geappt en die heeft wat ik vergat op de zaak snel in haar laatje gelegd. Dat was eigenlijk mijn la maar goed, ik besta daar niet echt meer, ik ben alleen aan het re integreren. Ik had die spulletjes zelfs juist recht voor mijn giechel gezet en dan nog vergeten. Diepe, diepe zucht.

Het ging juist zo lekker maar af en toe kan ik me behoorlijk irriteren aan mezelf. Juist als je je voorneemt om op dat soort dingen weer even goed te letten, lijkt het wel alsof het voor straf dan allemaal fout loopt. Ik weet dat ik me dan juist niet moet ergeren want daardoor vergeet ik dan gelijk weer het volgende te doen of juist te laten maar ja, ik ben zo eigenwijs als ik lang ben. Dat vond mijn moeder ook altijd al. Nou ja, gaat wel weer over. Ondertussen ga ik in oktober mee op een uitje in Antwerpen. Ik heb wel gelijk Kim gevraagd of ze dan de katten eten wil geven, zodat ik niet met een schuldgevoel rondloop als ik wat later thuis ben. Ik zal, door die lastige Rainbow, toch nog meer van die eetbakjes met timer moeten aanschaffen, wil ik onbevangen weg kunnen. Speciaal voor meneer zijn lunch.

De dag erna heb ik ook vrij gevraagd. Het zal veel lopen zijn en ik zit nog steeds met die gekke hielen. Voor mij dus wel weer een flinke uitdaging en weer afwachten hoe ik daarna dan uit de strijd kom. Daarom maar vrij, dan weet ik in elk geval dat, mocht het weer raak zijn, dan ik dan niet af moet bellen en me daar weer schuldig over moet gaan voelen. Ik ben wel een doos zeg, als ik hier zo even over nadenk maar ja, wat doe je eraan? Ik ben al zo lang zo, ik denk niet dat ik dat soort dingen er helemaal uit kan krijgen. Een te groot verantwoordelijkheidsgevoel is ook niet echt aan te bevelen. Zeker niet als je daardoor dan ook nog eens over je eigen grenzen heen gaat. Toch moet ik er op blijven letten.

Ik ben bijna klaar met mijn opdrachten en ik heb er ook weer eentje binnen maar daar kan ik nog niet mee beginnen. Niet dat het uitmaakt want er is hier altijd genoeg te doen op het schilder gebied. Ik vind die opdrachten altijd zo leuk, dan maak je echt iets unieks en precies zoals de mensen het willen hebben. Er zijn al een aantal mensen die dan aan me vragen, ik wil graag een fles met dit of dat erop. Of zoals de Sinterklaaspotten, die kan je ook nergens kopen en daar zou ik zelf niet zijn opgekomen. Of je krijgt, ik wil een karaf met een uil erop. Oké, wat voor een uil, vraag ik dan. Dan krijg ik een foto, zoiets moet het worden. Nou leuk, gaan we proberen. Tot nu toe heeft dat steeds erg goed uitgepakt. Je weet namelijk nooit hoe iemand iets in zijn hoofd heeft.

Ik moest een fles met lavendel erop maken. Dan zoek ik naar lavendel online, foto's ervan. Hm, dat is zo makkelijk niet, het zoeken wel hoor maar hoe krijg ik dat nou een beetje leuk op een fles? Want lavendel heeft een rare groei, gewoon allemaal steeltjes met paarse bloemetjes eraan. Ik heb iets geprobeerd en daar heb ik dan weer een foto van gestuurd, of het zo goed was. Ja, zo was het goed. Nou oké, gelukkig dan maar. Ik vind hem zelf ook wel leuk maar ja, dat zegt niets over hoe een ander het vindt. Dat maakt het vrij lastig maar daardoor ook weer juist zo leuk. Het zijn echt persoonlijke wensen van iemand, die je dan kan maken. Dat vind ik net zo leuk als cadeautjes vinden die bij iemand passen. Veel daarvan kan ik nu zelf maken, leuker kan je het bijna niet hebben!